ชีวิตใหม่ในสังคมกัลยาณมิตร : หน้า 85/124

ต่อจากหน้า ๗๘ ยาณมิตร” ฉันว่าชื่อแปลกดี ชีวิตใหม่สังคม ใหม่ จึงเริ่มขึ้นมาตั้งแต่วันนั้น ฉันได้ มาพบหลวงพ่อ หลวงพี่ และพี่ ๆ เหล่ากัล ยาณมิตรที่มีแต่ความสุภาพ ใจดี ฉันประ ทับใจวัดตั้งแต่ก้าวเข้ามา ความสะอาด สงบ ร่มรื่น กว้างขวางถูกใจฉันมาก ยิ่ง การอบรมธรรมะกินใจฉันตลอดเวลาเลย ความรู้สึกดีชั่วต่าง ๆ ผ่านเข้ามาในห้วง ความคิด ฉันคิดได้ว่าชีวิตใหม่แห่งนี้ให้ คุณค่ามหาศาล ฉันได้เข้าใจกฎแห่งกรรม หลักธรรมคำสอนของพระพุทธองค์ และที่สำ คัญฉันได้รู้เป้าหมายของชีวิตว่าจุดหมาย ปลายทางของชีวิตคนเราทุก ๆ คนคืออะไร ขณะ นี้ฉันเข้าใจแล้วว่า สิ่งที่ตนเองค้นหานั้น ได้พบแล้ว เมื่อเริ่มทำหน้าที่ชักชวนสาธุชนให้ เขาได้เข้ามารู้เป้าหมายของเขาเอง ให้เขาได้ เปิดใจกว้างเข้าใจหลักธรรมในการดำรงชีวิต เพื่อตัวของเขาเอง การทำหน้าที่ในแต่ละ วันฉันรู้สึกว่ามีความสุข ได้พบผู้คนมาก หน้าหลายตา หลายจิตใจและหลาย ๆ บุคลิก ได้เห็นความเป็นจริงว่า จริง ๆ แล้วยังมีผู้คนอีกมากมายที่ยังไม่เข้าใจ เกี่ยวกับพระพุทธศาสนาที่เขานับถืออยู่ แล้วยังตีความผิด ๆ อีกด้วย แต่สิ่งหนึ่ง ที่พบก็คือความใจดีของคนไทยเราที่ชอบการ ทำทานเป็นเบื้องต้น แม้ศีลและสมาธิจะยัง น้อยฉันก็ยังว่าดี เป็นการเปิดใจครั้งแรกที่ฉัน จะสามารถก้าวไปสู่เป้าหมายคือแนะนำให้เขา เข้าวัดได้ แม้บางครั้งที่ฉันออกทำหน้าที่จะ เหน็ดเหนื่อย แต่ก็ได้คุณค่าและมีสาระจนเกิด ความมั่นใจแน่ใจยิ่งขึ้น เพราะคนดีที่ฉันต้อง การพบก็พบแล้ว บุคคลตัวอย่างที่ชี้หนทาง สว่างก็มีพร้อมสรรพ ณ สถานที่แห่งนี้ชีวิต ใหม่ที่นี่ได้หล่อหลอมตัวของฉันให้มีความอด ทน อดกลั้น มั่นใจและมีความภูมิใจที่จะบอก ทุก ๆ คนเลยว่า “อาสากัลยาณมิตร” เป็น การใช้ชีวิตที่คุ้มค่าที่สุดในการเกิดมา เป็นมนุษยชาตินี้ เพราะได้เรียนรู้ทั้งสาระ ตุลาคม ๒๕๖๑ ต่าง ๆ อย่างมากมาย ได้ฝึกตนเองทุก อย่าง อย่างที่ฉันจะหาไม่ได้อีกแล้วใน เส้นทางสายอื่นทาน ศีล ภาวนา จะเป็นสิ่ง ยึดเหนี่ยวจิตใจฉันตลอดไป ทุกวันนี้ ฉันยังคงทำหน้าที่ของอา สากัลยาณมิตร เป็นผู้ให้ความปรารถนาดี แก่ชาวโลก แม้ว่าชีวิตฉันที่ผ่านมาจะเป็น อย่างไรก็ตาม แต่เมื่อฉันได้มาสัมผัสเส้น ทางสายใหม่ ซึ่งสะอาด บริสุทธิ์ สิ่งนี้ต่าง หากล่ะที่เป็นสาระแก่นสารแก่ตัวฉันเอง ฉันคิดว่าได้เดินทางมาถึงจุดเริ่มต้นที่มี แสงสว่างนำทางแล้ว แสงแห่งปัญญาที่ ฉันได้รับนี้ แม้ริบหรี่หรือสว่างสักเพียง ใด ฉันก็จะค่อย ๆ ก้าวเดินจะไม่หลบลง ข้างทางโดยเด็ดขาด เพราะฉันมั่นใจว่า ชีวิตจะปลอดภัยเมื่อไปตามเส้นทางสาย นี้ และที่ฉันยังห่วงอยู่ทุกวันนี้ก็คือ จะมี สักกี่คนในโลกนี้ที่โชคดีมาพบเส้นทาง สายนี้เหมือนกัน ได้มาพบความหมาย ของชีวิต และรู้ว่าจุดหมายปลายทางนั้น อยู่ที่ใด คงไม่สายจนเกินไปถ้ามีใครสัก คนแสวงหาสิ่งที่ต้องการของชีวิตได้ กัลยาณมิตร ๘๓ Kalyanamitra.org