ความสัมพันธ์ระหว่างในหลวงและประชาชน : หน้า 109/124

ครั้นทรงให้ในหลวงรัชกาลที่ ๙ พระผู้เป็นมิ่งขวัญของ ประชาชนชาวไทย แล้วก็ทรงวางพระองค์ดุจเป็น สะพานแก้ว เพื่อคอยเชื่อมสานสายสัมพันธ์ระหว่าง ในหลวงและปวงประชา ให้ใจสนิทแนบแน่น เป็นอันหนึ่งอันเดียวกันยิ่ง ๆ ขึ้นตลอดมา.... ผมหันหน้ามาครึ่งเดียวแล้วหยุดนิ่งอยู่ เพียงแค่นั้น “ดอกไม้ค่ะ ดิฉันให้ ... กรุณาอย่าโกรธ ดิฉันเลยนะคะ....." เธอค่อย ๆ วางบานไม่รู้โรยป่าสีขาวดอก เล็ก ๆ ๔-๕ ช่อลงบนฝ่ามือให้ ผมเสียบ ดอกไม้ใส่กระเป๋าเสื้อด้านซ้าย น้ำฝนที่ชุ่มอยู่ ตามดอกและใบซึมผ่านเสื้อเย็นถึงเนื้อ....แต่ใจ ที่อยู่ลึกลงไปกลับร้อนผ่าวเหมือนถูกราดด้วย น้ำกรด...... ตาปุ๋ยผิวคล้ำลงแต่สูงผิดตาขึ้นมาก รับไหว้แล้วผมแค่เอามือลูบศีรษะแกเบา ๆ ไม่มีกะจิตกะใจจะทักทาย ถามไถ่อะไร ด้วย “หลวงตาสั่งไว้ว่า กำหนดวันบวชในปี หน้าท่านจะแจ้งไปให้ทราบในภายหลัง” รับ ทราบจากหลวงพี่รูปนี้แล้วเราจึงกราบลาท่าน กลับ ระหว่างกลับออกไปขึ้นรถผมมอง ดูรอบๆ สภาพวัดเป็นแบบที่เห็นในชนบททั่ว ๆ ไป คือมีเนื้อที่ค่อนข้างกว้าง ร่มรื่นด้วยเงาไม้ ใหญ่ที่ขึ้นอยู่ทั่วไป โบสถ์แบบโบราณนั้น เก่ามาก ส่วนศาลาหลังใหญ่และกุฏิ ๓-๔ หลังยังดูใหม่ “ที่นี่ช่วงหลัง ๆ น้ำท่วมเกือบทุกปี บาง ปีท่วมเข้าไปถึงโบสถ์ มีศาลาหลังนี้และกุฏิพระ เท่านั้นที่ไม่ท่วมเพราะท่านเพิ่งสร้างใหม่ใต้ถุน ก็เลยสูง เพื่อนของดิฉันเล่าให้ฟังว่าเวลาเขา มาทำบุญหน้าน้ำท่วมพวกหลาน ๆ ชอบมา ตุลาคม ๒๕๓ ด้วย เพื่อมาเล่นน้ำที่ลานวัด เด็กมาเล่นกันเยอะ เพราะน้ำไม่ลึก หลวงตาท่านก็ใจดีไม่ว่า" เล่ามาถึงตรงนี้ ครั้นเห็นผมเอาแค่นั่ง เหมือนไม่ฟัง เธอจึงหันไปคุยกับลูก ลูกค “อยู่กับหลวงตา วัน ๆ ปุ๋ยทำอะไรบ้าง "หลายอย่างครับ อ่านหนังสือให้หลวง ตาฟัง ท่องบทสวดมนต์กับหลวงพี่ กวาดศาลา ศาลา หัดพายเรือ เอ้อ! แม่ครับ ปุ๋ยได้ จักรยานเล่นด้วยนะครับ” เห็น “ที่วัดมีจักรยานด้วยหรือ แม่ไม่เคย “มีครับ เป็นของพี่นักเรียน ตอนนี้พี่ เขากลับบ้าน หลวงตาบอกให้ปุ๋ยเอามาถีบ เล่นได้แต่ต้องระวังไม่ให้หกล้ม ไม่เอารถไป ชนต้นไม้ เล่นแล้วต้องเอาไปเก็บที่เดิมทุกครั้ง "ลูกเคยหกล้มบ้างหรือเปล่าจ๊ะ “เคยครับ” "หลวงตาท่านดุว่าอย่างไรบ้าง” “ไม่ดุครับ ท่านบอกให้ปุยไปเอายาทา แผลที่หลวงพี่” “มีแผลด้วยหรือ ไหนขอแม่ดูหน่อย” "แผลนิดเดียวเอง หายแล้วครับ” ตาปุยคุยไปสักพักก็หลับ ภายในรถ นอกจากเสียงเครื่องยนต์แล้วนอกนั้นก็มี แต่ความเงียบ ส่งสองคนแม่ลูกแล้วผมก็ขับรถตรง กลับบ้าน ถึงบ้านพระอาทิตย์ตกพอดีทั่วบริ เวณจึงมีแต่ความมืด เก็บรถเข้าที่แล้วผมก็ เดินวนไปเวียนมาอยู่ตรงนั้น รู้สึกพอใจที่ได้ อยู่คนเดียวท่ามกลางความมืดและความเงียบ แม้ว่าจะถูกความเจ็บปวดทรมานคุกคามบีบ คั้นใจอยู่ตลอดเวลาก็ตามที อาบน้ำเปลี่ยนชุดนอนเสร็จจึงฝืน ใจลงไปดื่มนมสดครึ่งแก้ว สงสารกระเพาะ ที่ว่างมาตลอดบ่าย เกิดมาอายุจะสี่สิบแล้วเพิ่ง ได้รู้...รสชาติของความผิดหวังทรมานอย่างนี้ เอง สวดมนต์ไหว้พระแล้วผมก็นั่งสมาธินาน และนาน ด้วยความพยายามแล้วพยายามอีก เพื่อขับไล่ความฟุ้งซ่านและอารมณ์เศร้า ให้คลายลง ดึกมากแล้ว พ่อ นรี และสนธิ จึงกลับ มา เสียงเปิด-ปิดประตู เสียงคุยกันแว่วเข้ามา ในห้อง สักครู่ทุกอย่างก็เงียบสงบลงตาม เดิม เว้นอย่างเดียวคือใจของผม “หยุดความเศร้า ลงไม่ได้ก็นั่งตายอยู่ตรงนี้” ผมบังคับตัวเอง หนักแน่น ไม่ยอมอ่อนข้อ ทั้งไม่เลิกรา สงบปลอดโปร่งใจได้พักใหญ่ ๆ จึงล้ม ตัวลงนอน หลับไปจีบหนึ่งก็ได้ยินเสียงพ่อ เปิดประตูออกไปรอใส่บาตรพระที่หน้าบ้าน รีบลุกขึ้นอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า ลงไปทัน ได้ใส่บาตรพระองค์สุดท้ายพอดี เมื่อคืนพ่อกลับดึกไปหน่อย กินข้าว ไปคุยกันไปเห็นได้โอกาส พ่อก็เลยบอกบุญ ปลูกต้นกัลปพฤกษ์ คุณอินทร์กับคุณสมรไม่ เข้าใจเรื่องอย่างนี้ พ่อกับนรีและสนธิเลยต้องใช้ เวลาอธิบายนาน ดีนะที่สนธิไม่มีความคิดเห็น เหมือนพ่อกับแม่ ไม่อย่างนั้นพวกเราคงปวด กัลยาณมิตร ๑๐๗ Kalyanamitra.org