ความสัมพันธ์ระหว่างมนุษย์และสัตว์ วารสารกัลยาณมิตร ปี 2531 ฉบับที่ 10 เดือนตุลาคม หน้า 101
หน้าที่ 101 / 124

สรุปเนื้อหา

... TSSIธารา ตุลาคม ๒๕๓๑ ข เหตุที่เขาทำร้ายมนุษย์ก็เพราะความหวาดกลัวและเพื่อ ณะที่อาตมานั่งพิจารณาธรรมอยู่บนแคร่ ป้องกันตัวเท่านั้น เขารู้ดีว่ามนุษย์เป็นสัตว์ที่น่าหวาด ใต้ต้นไม้นั่นเอง ก็เกิดมีเสียงดังโครมครามบนต้นไม้ ใหญ่ข้าง ๆ แล้วก็มีสิ่งหนึ่งหล่นตุ๊บลงมา อาตมาหยุด พิจารณาธรรมมองไปทางเสียงนั้น และได้พบงูเขียว กลัวที่สุดในโลก เพราะมนุษย์ใช้อาวุธที่ได้เปรียบเช่น ปืนผาหน้าไม้ หอก ดาบ เป็นต้น ส่วนสัตว์ไม่มีอาวุธ อะไร นอกจากเขี้ยวเล็บประจำตัวเท่านั้น ยิ่งกว่านั้น หางแดงขนาดใหญ่ตัวหนึ่งกองอยู่บนใบไม้แห้งในระยะที่ มนุษย์ยังเป็นสัตว์ที่มีใจโหดเหี้ยมทารุณยิ่งกว่าสัตว์ ห่างออกไปประมาณ ๔ วา มันม้วนตัวขอเป็นขนดแล้ว ชูหัวขึ้นส่ายไปมา จ้องมองมาทางอาตมาด้วยลักษณะ ท่าทางมุ่งร้าย อาตมาเองก็จ้องดูมันแทบไม

หัวข้อประเด็น

- ความสัมพันธ์ระหว่างมนุษย์และสัตว์

ข้อความต้นฉบับในหน้า

... TSSIธารา ตุลาคม ๒๕๓๑ ข เหตุที่เขาทำร้ายมนุษย์ก็เพราะความหวาดกลัวและเพื่อ ณะที่อาตมานั่งพิจารณาธรรมอยู่บนแคร่ ป้องกันตัวเท่านั้น เขารู้ดีว่ามนุษย์เป็นสัตว์ที่น่าหวาด ใต้ต้นไม้นั่นเอง ก็เกิดมีเสียงดังโครมครามบนต้นไม้ ใหญ่ข้าง ๆ แล้วก็มีสิ่งหนึ่งหล่นตุ๊บลงมา อาตมาหยุด พิจารณาธรรมมองไปทางเสียงนั้น และได้พบงูเขียว กลัวที่สุดในโลก เพราะมนุษย์ใช้อาวุธที่ได้เปรียบเช่น ปืนผาหน้าไม้ หอก ดาบ เป็นต้น ส่วนสัตว์ไม่มีอาวุธ อะไร นอกจากเขี้ยวเล็บประจำตัวเท่านั้น ยิ่งกว่านั้น หางแดงขนาดใหญ่ตัวหนึ่งกองอยู่บนใบไม้แห้งในระยะที่ มนุษย์ยังเป็นสัตว์ที่มีใจโหดเหี้ยมทารุณยิ่งกว่าสัตว์ ห่างออกไปประมาณ ๔ วา มันม้วนตัวขอเป็นขนดแล้ว ชูหัวขึ้นส่ายไปมา จ้องมองมาทางอาตมาด้วยลักษณะ ท่าทางมุ่งร้าย อาตมาเองก็จ้องดูมันแทบไม่กะพริบตา เหมือนกัน ความตกใจกลัวเกิดขึ้นในใจตามสัญชาติ ญาณ แต่ได้พยายามรวบรวมสติสัมปชัญญะกลับคืนมา แล้วขับไล่ความหวาดกลัวนั้นออกไปเสียในทันทีโดย ไม่ยากเย็นอะไรเลย เพราะตลอดเวลาหลายปีที่อาตมา ท่องเที่ยวไปและอยู่ในป่า ได้เคยเผชิญกับสัตว์ร้ายต่าง ๆ มามากต่อมาก แต่ก็เอาตัวรอดมาได้ทุกครั้ง เพราะอาศัย อาวุธคือ เมตตาธรรม มนุษย์ผู้ยังรักชีวิตและกลัว ทั้งหลายเพราะมนุษย์นอกจากจะฆ่าสัตว์เป็นอาหารแล้ว ยังฆ่าเพื่อเป็นกีฬา เพื่อความสนุกสนานด้วย ในโลกนี้ดูเหมือนจะมีมนุษย์เท่านั้น ที่หา ความสุขให้แก่ตนโดยการสร้างความทุกข์ให้แก่ผู้อื่น สัตว์อื่น สัตว์ป่าย่อมทำร้ายมนุษย์เพราะความกลัว ดังกล่าวแล้ว ถ้ามนุษย์เราสามารถทำตนให้สัตว์ เชื่อถือได้ว่า เราไม่มีภัยอันตรายต่อมันไม่หวาดกลัวมัน แต่ตรงกันข้าม กลับมีความรักและหวังดีต่อมันอย่าง บริสุทธิ์ใจ สัตว์ก็จะไม่กลัวและทำร้ายมนุษย์ ผู้ฝึก สัตว์ประจำคณะละครสัตว์ทุกแห่ง ย่อมมีหลักสำคัญ ความตาย เมื่อเผชิญกับสัตว์ร้าย ย่อมเกิดความหวาดกลัว : ในการฝึกสัตว์ร้ายหลักหนึ่งตรงกันหมด คืออย่าเกิด เป็นธรรมดา แต่สัตว์ร้ายในป่า เมื่อเผชิญหน้ากับมนุษย์ ย่อมเกิดความตกใจกลัวยิ่งกว่ามนุษย์หลายเท่า ความ หวาดกลัวนี่เองจะทำให้ทั้งสองฝ่ายวิ่งหนี แต่ถ้าจวนตัว หนีไม่ทันก็จะหันเข้าทำร้ายเป็นการป้องกันตัวเองให้ ปลอดภัย มีสัตว์น้อยชนิดที่ฆ่ามนุษย์เพื่อกินเป็นอาหาร Kalyanamitra.org ความหวาดกลัว เขาบอกว่า ถ้าเราเกิดความหวาดกลัว ขึ้นมา ร่างกายของเราก็ขับกลิ่นตัวชนิดหนึ่งออกมา เมื่อ สัตว์ร้ายได้กลิ่นชนิดนี้ มันจะเกิดปฏิกิริยาที่ต่อต้านหรือ ทำร้ายทันที แต่ถ้าเราไม่กลัว และสร้างความรักให้ เกิดขึ้นแสดงความเมตตาปรานีต่อมันด้วยวาจา เช่น กัลยาณมิตร ๙๙
แสดงความคิดเห็นเป็นคนแรก
Login เพื่อแสดงความคิดเห็น

หนังสือที่เกี่ยวข้อง

Load More