ความคิดเกี่ยวกับการเป็นแม่และการทำบุญ : หน้า 108/124

ครั้งที่เห็นข่าวพาดหัวผู้หญิงถูกฆ่าข่มขืนดิฉันรีบ เบือนหน้าหนี กลัวว่าวันหนึ่งคงจะถึงคราวตัว เองบ้าง....... พอลูกหลับดิฉันก็ลุกขึ้นมานั่งมองหน้า ไปหากไม่มีบุญติดตัวก็จะเป็นเด็กยากไร้ อนาถาหาพ่อหาแม่ไม่ได้ ภพชาติในอดีต แกสร้างบาปอะไรบ้างดิฉันก็ไม่ทราบ สำหรับชาตินี้เมื่อได้เป็นแม่ ดิฉันอยาก ลูก ดูเพราะไม่รู้ว่าระหว่างเราใครจะถึงคราว ทำหน้าที่ให้ดีที่สุด ดิฉันจะเป็นกัลยาณ ถึงฆาตก่อนกัน ท่าทางดิฉันคงแย่เอามาก ๆ มิตรปิดประตูนรก เปิดทางสวรรค์มี เธอหยุดพัก ขณะที่ใจผมกำลังจะหยุด ญาติคนไข้คนหนึ่งได้ชวนดิฉันไปทำบุญที่วัด นิพพานเป็นที่สุดให้กับลูกค่ะ” พระธรรมกาย ช่วงนั้นวัดกำลังมีข่าวเกี่ยว กับการซื้อที่ดินสร้างธุดงคสถาน คิดว่ามาดู บ้างก็ดีเหมือนกัน....... ที่ไหนได้ มาเห็นวัด จึงได้รู้ ทั้ง ๆ ที่หนัง สือพิมพ์ลงข่าวออกครึกโครม ดิฉันกลับเห็น ภายในวัดมีแต่ความเงียบสงบ พระภิกษุมุ่ง สอนแต่ธรรมะ สอนให้มีเมตตา เดินผ่าน ไปทางไหนก็เห็นแต่คนยิ้มแย้มแจ่มใส กิริยา อ่อนโยนอ่อนน้อมเข้าหากัน...... กลับบ้านดิฉันจึงเริ่มคิด ยามประสบ ปัญหาดิฉันก็สะสมไว้แต่ความกลัว ความหวาด ผวา วันๆ ทำงานหาเงินตัวเป็นเกลียว เพื่อ เอาไปใช้ซื้อข้าวปลาอาหารเลี้ยงปากเลี้ยงท้อง ตัวเองกับลูก อิ่มวันนี้พรุ่งนี้ก็หิวอีก ช่างไม่มี สาระ ไม่มีแก่นสารอย่างที่หลวงพ่อท่านสอน จริง ๆ ..... เต้น “วันทอดกฐินปี ๒๕๒๘ หลังจาก เสร็จพิธีในช่วงบ่ายแล้ว ดิฉันได้พาลูกเข้าไป กราบพระประธานในโบสถ์ อธิษฐานขอให้ลูก ได้บวช ได้มีโอกาสสั่งสมบารมีจนถึงที่สุด ทั้งนี้เมื่อลูกบวชแล้วดิฉันจะแบ่งเวลามาช่วยทำ งานในวัดทุกอย่างที่ทำได้ เพื่ออุทิศกุศลเสริม สร้างทางบุญให้กับลูก....." ถึงตอนนี้ทุกอย่างที่ผมหวังพังทลาย ไปหมดสิ้น “คุณวิโรจน์คะ.....” “คุณปานไหม......” ผมพยายามกลืน ก้อนแข็ง ๆ กลับเข้าไป “ที่จะพูดต่อ ถ้าเพียง เพื่อบอกปฏิเสธ.....หยุดเถอะ” ผมบังคับรถให้วิ่งไปตามทางเรื่อย ๆ แสงแดดแผดกล้าในเวลาเที่ยงวันหดหายไป ตัดกังวลเรื่องของตัวเองแล้ว ความ วิตกเพราะลูกกลับมากขึ้น กลัวว่าลูกจะ โดยที่ผมไม่ทันได้สังเกต พอเห็นก้อนเมฆสีดำ ไม่มีโอกาสได้สั่งสมบุญบารมีติดตัวไป ลอยผ่านหน้า ฝนก็ตกเทลงมาอย่างหนักมอง เกิดมาชาตินี้ขาดพ่อยังมีแม่ เกิดต่อ ไม่เห็นถนน แอบรถกับเนินดินข้างขอบทาง บ เครื่องยนต์ เอนพนักพิงลงเล็กน้อยแล้วผมจึง พูดขึ้นโดยไม่หันหน้าไปมองคนฟังว่า “ไว้ฝนซาค่อยเดินทางต่อ ผมจะหลับ สักงีบ ฝนหยุดหากผมไม่รู้สึกให้ปลุกด้วย” พูดจบผมก็หลับตาลง....ม่านฝนหนาทึบ เบื้องหน้าหายวับไปทันทีเพราะถูกม่านตาปิด บังไว้...ทุกข์ท่วมใจปิดกั้นด้วยสิ่งใดจึงคลายลง “กลับไปเริ่มต้นใหม่” ผมสั่งตัวเอง 122 สมเด็จย่าฯ สะพานเชื่อมใจ ลืมตาขึ้นมาเห็นท้องฟ้าโปร่งฝนหยุด สนิท อากาศเย็นสดชื่นโชยเข้ามาตามช่อง กระจก หันมาทางซ้ายเบาะที่นั่งกลับว่างเปล่า ประตูรถก็เปิดอ้า..... ความตกใจทำให้ผมรีบมองหา เห็นเธอ กำลังนั่งเก็บอะไรอยู่ข้างทางด้านหลังรถ จึงกด แตรเบา ๆ เธอสะดุ้งลุกขึ้นแล้วรีบกลับมานั่ง ประจำที่ “ฝนหยุดได้สักครู่แล้วค่ะ เห็นว่ามีเวลา อีกมากดิฉันก็เลยยังไม่ปลุก” ผมพยักหน้ารับทราบพลางสตาร์ท ๑๐๖ กัลยาณมิตร Kalyanamitra.org เครื่อง “คุณวิโรจน์คะ......” ตุลาคม ๒๕๓๑