การเปลี่ยนแปลงในชีวิตและการแสวงหาความหมาย : หน้า 83/124

มากมายที่จะต้องเข้าวัด เพื่อนก็บอกว่าไปนั่ง สมาธิ เราก็นึกไม่ออกว่านั่งสมาธิแล้วได้อะไร จนเพื่อนเลิกชวน แต่ในที่ทำงานมีหลายคนที่ เขาไปวัด เขาก็คุยกันให้ได้ยินอยู่เรื่อย ๆ เดี๋ยว มาชวนทำบุญบ้าง ชวนไปช่วยงานวัดบ้าง เราก็ทำบุญไปเพราะว่าเกรงใจเพื่อน แต่ไม่เคย ไปช่วยงานวัด ไม่คิดจะไปด้วยเพราะคิด ว่าก็คงเหมือนวัดทั่ว ๆ ไป ไปทอดผ้าป่าเป็นพิธี แล้วก็สนุก ๆ คุยกันเรื่องคนโน้นคนนี้ ถ้าพวกที่ เคร่งก็นั่งสมาธิเฉย ๆ ไม่พูดไม่จา น่าเบื่อ มากกว่า เพื่อนคะยั้นคะยอทั้งขอร้อง ทั้งหา เหตุผลจนเพื่อนเบื่อที่จะพูด แต่ในที่สุดไม่ทราบว่าเพราะอะไร ที่ ทำงานมีโครงการอบรมเจ้าหน้าที่ที่วัด แต่เป็น คนละหน่วยงานกัน เราจะไปก็ได้หรือไม่ไปก็ได้ ใจก็คิดว่าไม่ไปหรอก แต่หัวหน้างาน พูดบอกว่าขอให้ไปเถอะ เชื่อหัวหน้าสักครั้ง เราก็เลยคิดว่าไปก็ได้ ถือว่าหัวหน้าสั่งเป็น หน้าที่ที่จะต้องไป พอถึงวันปฐมนิเทศ ท่าน รองอธิบดีก็บอกว่า คิดเสียว่าไปฝึกความอดทน ทดสอบจิตใจและร่างกายว่าจะแข็งแกร่งอดทน แค่ไหน ซึ่งรู้สึกถูกใจ เพราะชอบสิ่งที่ท้าทาย จึงเข้าอบรมโดยดี มาถึงวัดก็รู้สึกทึ่งนิด ๆ ที่เห็นเต็นท์ ขนาดใหญ่ เห็นพื้นที่ที่กว้างขวางกำลัง ถูกปรับ ไม่อยากเห็นโบสถ์ เห็นพระ เห็น อะไรเท่าไร คิดว่ามาอยู่ที่โล่ง ๆ เหมือน เราออกค่ายคงสนุก พอถึงเวลาหลวงพ่อ ตุลาคม ๒๕๖๑ มานำนั่งสมาธิ มาเทศน์ให้ฟังก็รู้สึก ถือศีล ๘ กัน เราก็ลองถือบ้าง พอทำได้ก็ แปลกไม่เหมือนวัด ไม่เหมือนพระที่เรา ภูมิใจ เห็นเขาสวดมนต์ โดยไม่ดูหนังสือเราก็ คิดไว้ ท่านเทศน์มีเหตุผลเข้าใจง่าย และ ลองบ้าง รู้สึกมีความสุข มาช่วยงานวัดในวันบุญ การนั่งสมาธิก็รู้สึกเป็นสิ่งที่ท้าทายให้เรา ใหญ่ก็คิดว่า ถ้าเราเป็นเจ้าหน้าที่วัดนี้ก็ดีนะมี พิสูจน์ความสามารถทั้งทางกายและทางใจ สิ่งดี ๆ ทำตลอดไป ไม่ใช่ทำเพื่อเงินด้วย คง มีความสุขดี แต่ขณะนั้นไม่รู้ว่าจะมาทำได้ อย่างไร ก็ช่วยทำตามที่มีโอกาส ดีมาก หลังจากการอบรมก็กลับไปทำงาน สิ่ง ที่ได้รับจากการอบรมก็ลืม ๆ ไป แต่สิ่งหนึ่งที่ ติดอยู่ก็คือ เมื่อมีเวลาว่างก็จะลองนั่งสมาธิ หัดสวดมนต์ เพราะรู้สึกว่าเราใช้เวลาว่าง อย่างมีประโยชน์ วันอาทิตย์ก็มาวัดไม่ ต้องนอนอยู่บ้านหรือไปเที่ยวเพราะเที่ยว จนเบื่อ ทำให้คิดว่าชีวิตนี้มีค่าขึ้น ไม่ทำงาน ไปวัน ๆ ว่างก็ไม่รู้จะทำอะไร จะทำงานพิเศษ ก็เหนื่อย เงินก็ไม่ใช่สิ่งที่ต้องการ มาวัดนั่ง สมาธิทดสอบใจตัวเอง วัดความดีของตัวเอง นี่เป็นสิ่งที่น่าสนุกและมีค่ากว่า เห็นชาววัดเขา บางอาทิตย์ไม่ได้มาวัด เพราะทำงาน ต้องไปต่างจังหวัด ใจก็คิดว่าทำอย่างไรเราจึง จะไม่ต้องทำงานทางโลก เราอยากทำงานให้ วัด โดยขอให้ตัวเองมีข้าวกิน ๒ มื้อ มีที่อยู่ มีปัจจัย ๔ ก็พอ รู้สึกเป็นความสุขมาก คิด อย่างนี้บ่อย ๆ แต่ก็ได้แต่คิด เพราะว่าคงเป็น ไปไม่ได้ เนื่องจากเราไม่มีเงินพอ ถ้าไม่ทำงาน ทางโลกก็ไม่มีข้าวกิน ต่อมาจึงเลิกคิด คิด ว่าขอแค่รู้ว่าได้ไปวัดวันอาทิตย์ก็พอ ได้งานที่ มั่นคง แล้วจะเข้าวัดทุกอาทิตย์ รู้สึกว่าชีวิตมี กัลยาณมิตร ๘๑ Kalyanamitra.org