ความอดทนในการสอนธรรมะ : หน้า 87/124

“ใครไม่เห็น แต่ยายเห็น ยาย ไม่ชอบซ่อนความสกปรก เพราะ ยายรักสะอาด ยายถึงได้วิ พระพุทธเจ้า" ซึ่งท่านบอกให้กำหนดดวงแก้วง่าย ๆ สบาย ๆ กลับทำไม่ได้ คอยเผลอกลั้นลมหายใจทุกที พอไปพบคุณยาย ท่านคุมสอนให้เอง ก็คุมสติได้ดีขึ้น แต่เวลาฝึกกับคุณไชยบูลย์ ความคุ้นเคยส่วนตัวมีมากก็เลยแฉลบออก ข้างทางบ่อย ๆ เรื่องเหลวไหลที่เคยทำ ก็ยัง ตัดไม่ขาด คุณไชยบูลย์คงอิดหนาระอาใจ เต็มที่ วันหนึ่งจึงปรารภกับคุณยายว่า “พี่เด็จนี่คือเหลือเกิน จะฝึกไหวหรือขาย คุณยายตอบสั้น ๆ ว่า “เอาเหอะน่า” ระยะหลัง ๆ เมื่ออาตมาบวชแล้ว และ ต้องทำหน้าที่ฝึกธรรมทายาทฝึกเจ้าหน้าที่วัด เจอพวก “ว่างอนสอนยาก" เข้า เอาไปบ่นให้ คุณยายฟัง ท่านหัวเราะแล้วเล่าเรื่องที่คุณ ไชยบูลย์เคยปรารภให้ฟัง ฟังแล้วใจหายวาบ นี่ถ้าคุณยายระอาอาตมาอีกคน ป่านนี้จะไป เป็นโก๋แก่อยู่ที่ไหนก็ไม่รู้ ตั้งแต่นั้นมา ก็เลยเพิ่มความอดทนพร้ สอนศิษย์มากยิ่งขึ้น มีลูกศิษย์หลายคนเหมือน กันมาถามอาตมาตรง ๆ ว่า “หลวงพ่อทนสอนคน ๆ นี้อยู่ได้อย่างไร” ก็บอกเขาไปว่า “จริง ๆ แล้วคนนี้พยศน้อยกว่าหลวงพ่อ เมื่อก่อนมากนัก ถ้าทิ้งเขา เขาคงเอาตัวไม่รอด บางครั้งก็ต้องเล่าความสอนยากของอาตมา ให้เขาฟัง ครูสอนธรรมะ รางวัล สําหรับงานจัดรองเท้า อีกเรื่องหนึ่งที่มักได้ยินได้ฟังอยู่เสมอคือ ตุลาคม ๒๕๐ เด่วข่านอง คนมาวัดมักพูดว่า อยากช่วยงานวัดแต่ไม่รู้ จะทำอะไร ทำให้นึกถึงคราวที่อาตมาเพิ่งไป ฝึกสมาธิที่บ้านธรรมประสิทธิ์กับคุณยายใหม่ ๆ ที่นั่นใคร ๆ เขาก็มีงานบุญที่ถนัดทำ บางคน ทําอาหาร บางคนจัดดอกไม้ ดูเขามีฝีมือกัน คนละอย่างสองอย่าง แต่อาตมาทําอย่างเขา ไม่เป็นเลย จะอยู่เฉย ๆ ก็ดูจะเป็นคนรกโลก ครั้นเข้าไปช่วยก็รู้สึกว่าไปเกะกะเขาเปล่า ๆ มองหางานชนิดที่ยังไม่มีใครทำาและอาตมา พอทำได้อยู่ตั้งนาน ในที่สุดพอถึงวันอาทิตย์ ต้นเดือนแรกที่ไปอยู่บ้านธรรมประสิทธิ์ อาตมา ก็ตัดสินใจเลือกทำงานจัดรองเท้า ที่ถูกถอด วางทิ้งไว้เกะกะหน้าบันไดเป็นร้อย ๆ คู่ แต่เจ้าประคุณเอ๋ย.... เจ้าตัวมานะถือตัว นี่มันร้าย กว่าจะหยิบรองเท้าคู่แรกได้มันด้าน น่าดู มันว่า “นายเผด็จ นายเป็นนักเรียน นอก เป็นนิสิตมหาวิทยาลัยนะ งานจัด รองเท้านี่มันงานคนใช้ รู้จักรักศักดิ์ศรีมั่งซิ คิดหักมานะอยู่หลายนาทีว่า “เอาน่าบุญ เด็ด ๆ ที่ต้องนายเผด็จทำ” แล้วก็ลงมือทันที พอหยิบคู่แรกได้ คู่ต่อ ๆ ไปก็สบาย คุณยายคงรู้ วันหนึ่งจึงบอกว่า "คุณเด็จ ขึ้นมานั่งสมาธิใกล้ ๆ ยาย เถอะ มาช่วยยายสอนสมาธิดีกว่า งานพวกนั้น เด็ก ๆ คงทำกันเป็นแล้ว" นับตั้งแต่นั้นมา คุณยายก็มอบหมาย งานให้ช่วยสอนสมาธิบ้าง รับแขกแทนคุณ ยายบ้าง คู่กับคุณไชยบูลย์ เคยเลียบเคียงถาม คุณไชยบูลย์ว่า ทำไมคุณยายจึงเลือกอาตมา มาเป็นผู้ช่วยสอน ก็ได้รับคำตอบว่า “คุณยายชมว่า พี่เด็งเป็นคนไม่มี มานะถือตัว รู้จักสร้างงาน แล้วยังเป็น คนมีกตัญญู ยายว่าอะไรไม่เคยโกรธ ท่านว่า พี่เด็จไม่มีนิสัยคดในข้องอใน กระดูก เป็นครูคนได้" อาตมาไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่า งานจัด รองเท้าจะเป็นงานชิ้นโบแดงที่ส่งผลให้อาตมา เลื่อนตำแหน่งปรู๊ดปร๊าดอย่างนี้ และยังพลอย ได้ความชำนาญในการดูนิสัยคนจากรองเท้า อีกด้วย เช่นพวกเจ้าโทสะ จะเดินลงส้น จน ส้นรองเท้ายับเยินไปก่อนส่วนอื่น แต่เหนือ สิ่งอื่นใดที่ได้คือ ได้ความภูมิใจในตัวเองว่า ไม่ใช่คนถือตัวจัด ตอนนั้นรู้สึกใจคอกว้างขวาง เป็นทะเล อดทนต่อการกระทบกระทั่งได้ดี อย่างน่าอัศจรรย์ ความเสงี่ยมเจียมตัวของ คุณยาย เป็นยอดคุณ เรียงเพลินไปเลย แต่เจ้าความรู้สึกถือตัวนี่มัน สมบัติผู้ดีที่หาได้ยากใน ก็หมดยากเอาการ ต้องแอบทำไม่ให้ใครเห็น คือรอให้เขาขึ้นไปนั่งหลับตาทำสมาธิกันหมด แล้ว จึงเริ่มงานบุญเด็ดที่หมายตาเอาไว้ เหลียว หน้าเหลียวหลังพอไม่เห็นใคร ก็ย่องเข้าไป จัดรองเท้าทันที เสร็จแล้วจึงตามขึ้นไปนั่ง สมาธิกับคนอื่น ๆ ซึ่งอยู่ชั้นบนของบ้านสองชั้น พอเลิกนั่งสมาธิทุกคนลงมาเห็นรองเท้า วางเป็นระเบียบเรียบร้อย ก็ชมเปาะว่าใคร จะมาทำให้ อาตมาก็เฉยเสียแต่หัวใจพอง คับอกเมื่อได้ยินคำชม ทำอย่างนี้หลายครั้งเข้า บุคคลทั่วไป อาตมาหลงภูมิใจอยู่เป็นนานว่า ตัวเอง ว่ามีความอ่อนน้อมถ่อมตนถึงขนาดลดตัวลงไป จัดรองเท้า ซึ่งตัวเจ้าของเองยังไม่อินังขังขอบ สลัดทิ้งไว้ให้คนอื่นเขาเหยียบย่ำ แต่พอได้ เลื่อนตำแหน่งมานั่งใกล้คุณยาย จึงรู้ว่าความ ถ่อมตนของอาดมาแค่นั้นจีบจ๊อยสิ้นดีเมื่อ เทียบกับของคุณยาย - คุณยายมีกระโดนบ้วนน้ำลายประจำ กัลยาณมิตร ๘๔ Kalyanamitra.org