ความสำคัญของความสะอาดในชีวิต : หน้า 89/124

จากหลวงพ่อวัดปากน้ำภาษีเจริญ ยายเล่าว่า “กว่าจะถึงวัดปากน้ำ ยายต้องไปอาศัย บ้านคนอื่นเขาอยู่เป็นทอด ๆ ถึง ๓-๔ ทอด ไปอยู่บ้านใครก็ต้องทำให้เขาพอใจ เพราะ อาศัยข้าวอาศัยน้ำเขา ยายช่วยเขาทำความ สะอาดบ้าน จนเอี่ยมอ่องทุกซอกทุกมุม ตอน อยู่บ้านพ่อบ้านแม่ไม่เคยทำขนาดนี้ เพราะ ชอบออกท้องไร่ท้องนา ช่วยพ่อทำนา บ้านสุดท้ายนี่ใกล้จะถึงวัดแล้ว ยาย ต้องรีบทำงานให้เร็วที่สุด สะอาดที่สุด เวลา ที่เหลือจะได้ขออาศัยเรียนวิชชาธรรมกาย และฝึกสมาธิพร้อมกับเจ้าของบ้านเขา ซึ่ง ขณะนั้นมีแม่ชีชื่อแม่ชีทองสุก สำแดงปั้น มาสอนให้ เจ้าของบ้านเขาพอใจยายมาก เขา จึงยอมให้ฝึกสมาธิด้วยจนได้ธรรมกาย แล้ว ยังยอมให้แม่ชีทองสุกพามาเรียนต่อกับหลวง พ่อวัดปากน้ำอีกด้วย พอได้ธรรมกายแล้วก็เลยยิ่งทั้งรู้ทั้งเห็น ว่า “ความสะอาดนี่สำคัญมาก ต้องสะอาด ทั้งกาย วาจา ใจ จะมีความสกปรกติดอยู่ ไม่ได้เลย เพราะมันติดข้ามภพข้ามชาติ ทำให้เข้าถึงธรรมกายได้ยาก” ความสะอาดมีอานุภาพถึงขนาดนี้นี่เล่า คุณยายถึงไม่ยอมให้ใครทิ้งความสกปรก ไว้ให้ท่านเห็น จนบัดนี้แม้อายุท่านจะถึง ๘๐ ปี แล้ว ท่านก็ยังพยายามสั่งสอนไชให้ ลูกศิษย์ทุกคนรักความสะอาด บุญของอาตมาแท้ๆ ที่คุณยายให้โอกาส คนแต่งตัวปอนๆสกปรกอย่างอาตมาในครั้งนั้น ผ่านการคัดเลือกรอบแรกมาได้ แต่ภายหลังจึงทราบว่า คุณยายไม่ได้ มองเห็นอาตมาด้วยตาเนื้อของท่านเท่านั้น หลวงพ่อธัมมชโยมาเล่าให้ฟังตอนหลังว่า “คุณยายสั่งให้ตามตัวมาให้ท่าน บอก แต่เพียงว่าอยู่ในเกษตร เพิ่งมา แต่ไม่บอกว่า เป็นใคร ตอนแรกก็ไม่นึกหรอกว่าจะใช่" เฮ้อ..... เคราะห์ดีที่อาตมาไม่ถูกคัดทิ้งเสียตั้งแต่ระดับ สายตาลูกศิษย์ จึงอยากฝากข้อคิดกับทุกคนไว้ ความประทับใจเมื่อแรกเห็นนั้นสำคัญมากนะ ในระหว่างสร้างวัดคุณยายยังเล่าให้ฟัง ตุลาคม ๒๕๖๑ อีกว่า หลวงพ่อวัดปากน้ำเคยสอนเสมอว่า ความสะอาดของวัดวาอารามจะดูดปัจจัย การสร้างวัดมาเอง ไม่ต้องออกไปวิ่งหาให้ เหนื่อย เพราะฉะนั้นพระทุกรูปในวัดพระ ธรรมกายจึงดำเนินตามนโยบายรักษาความ สะอาดอย่างเคร่งครัด ต้นตำรับยอดวิชาขัดห้อง ส้วม อาตมามีนิสัยติดตัวมาอย่างหนึ่ง คือ ความช่างสังเกต เพราะถูกฝึกให้ทำงานบ้าน ทุกชนิดมาตั้งแต่เด็ก และความที่เป็นเด็กชอบ เล่นซนมาก จึงต้องฝึกความสังเกตหาทางหนี ที่ไล่ หลบไม้เรียวอยู่ทุกวัน พอโตขึ้นเลิกเล่น เลิกชนก็มาเป็นคนช่างสังเกต ช่างซักไซ้ ชอบ เสาะแสวงหาความรู้เรื่อยไป โดยมิได้เอาใจใส่ ว่าสิ่งใดควรเรียนรู้ สิ่งใดไม่ควรเรียนรู้ (จน ได้วิชามารมาอย่างที่เล่าไว้แล้ว) ตามธรรมดาการนั่งสมาธิเป็นหมู่คณะ ต้องการความสงบนิ่งต่อเนื่องกันเป็นชั่วโมง ๆ ถ้าใครลุกขึ้นกลางคันจะทำความรบกวนให้ หมู่คณะมาก คุณยายจึงสั่งให้ทุกคนเข้าห้องน้ำ ทำธุระส่วนตัวให้เรียบร้อยก่อนนั่งสมาธิทุกครั้ง แต่สังเกตว่าคุณยายมักลุกขึ้นอย่างเงียบกริบ ไปเข้าห้องน้ำหลังจากพวกเรานั่งหลับตากันไป ได้สักพัก แล้วก็เข้าไปนานพอดู ห้องน้ำบ้านธรรมประสิทธิ์ ในระยะแรก มีห้องเดียวใช้รวมกันทั้งหญิงและชาย อาตมา คนขี้สงสัย เห็นท่านทำอย่างนั้นบ่อยครั้งเข้า วันหนึ่งพอท่านกลับจากห้องน้ำมานั่งสมาธิต่อ อาตมาก็ย่องกริบไปเข้าห้องน้ำบ้าง จริง ๆ แล้วจะตามไปดูว่าคุณยายไปทำอะไรกันแน่ พอเปิดเข้าไปก็เห็นห้องน้ำซึ่งพวกเราทุกคน ช่วยกันรักษาความสะอาดอย่างดี กลับดู สะอาดกว่าเดิม ทั้งยังแห้งสนิททุกซอกทุกมุม แสดงว่าคุณยายเข้ามาเช็ดห้องน้ำจนแห้ง อาตมารู้สึกสะเทือนใจมาก เหมือน ก่อบาปร้ายกาจ เพราะอาตมาคงได้ทิ้งความ เปียกแฉะไว้ให้คุณยายตามเช็ดเหมือนกัน พอคุณยายพูดบาด บรรดาสิงห์อมควัน ศิษย์ก้นกุฏิคุณยาย ต่างมองหน้ากัน แล้ว โดยมิได้นัดหมาย ทุกคน ยอมทิ้งบุหรี่ที่พกมา ทั้งหมด ลงในกระโถน ของคุณยาย พร้อมทั้งตั้ง สัจจะว่า จะไม่สูบบุหรี่ อีกเลยตลอดชีวิต วันหนึ่งเมื่อนั่งอยู่กับท่านตามลำพัง ห่างจากคนอื่นพอสมควร อาตมาจึงถามท่าน ว่า “ทำไมยายต้องไปเช็ดห้องน้ำด้วย ทั้งที่ มันสะอาดแล้ว” คุณยายตอบเบา ๆ ว่า “ยายแก่แล้ว เท้ามันไม่มียาง ลื่น หกล้มง่าย ถ้าลื่นหัวฟาดในห้องน้ำ ถึง ไม่ตายก็คางเหลือง ยายจึงต้องหมั่นเข้าไป เช็ดให้แห้ง” อาตมาเคยได้ยินข่าวคนแก่ล้มหัวฟาด ตายในห้องน้ำบ่อย ๆ แต่ไม่เคยคิดระแวดระวัง เรื่องนี้เลย อาตมารู้ว่าคุณยายไม่ได้เช็ด ห้องน้ำเพื่อตัวเองเท่านั้น แต่ทำเพื่อลูกศิษย์ ทุกคนด้วย เพราะเราใช้ห้องน้ำร่วมกัน ตั้งแต่นั้นมาพวกเราจึงต้องกระซิบให้ รู้กันถึงเรื่องที่คุณยายทำ เพื่อช่วยกันรักษา ห้องน้ำให้แห้งสนิทอยู่เสมอ และกราบเรียน คุณยายว่าหากเห็นข้อบกพร่องอะไรของพวก เรา ก็อย่าเกรงใจ ช่วยเคี่ยวเข็ญสั่งสอนลูกศิษย์ ทุกคนให้เต็มที่ด้วย กัลยาณมิตร ๘๗