ข้อความต้นฉบับในหน้า
คุณยายอาจารย์ อุบาสิกา
จันทร์ ขนนก ม
uungu
ผู้อยู่เบื้องหลับความสำเร็จ
ของวัดพระธรรมกาย
ต่อจากฉบับที่แล้ว
๓๐ กัลยาณมิตร
กัลยาณมิตรของโลก
โดย อุบาสิกา ถวิล (บุญทรง) วัติรางกูล
ทำทุกอย่าง เพื่อทดแทน
พระคุณครูผู้สอน
ให้เข้าถึงธรรม
ไม่กี่ปีต่อมา คุณยายอุบาสิกา
ทองสุกเริ่มเจ็บป่วยด้วยโรคเรื้อรัง คือเป็นมะ
เร็งที่ปากมดลูก ในระยะแรก ๆ พอช่วยตน
เองได้ ครั้นเป็นมาก ๆ ในระยะหลัง มีอาการ
หนักถึงกับลุกไม่ได้ เป็นโรคที่ทุกข์ทรมาน
มีน้ำเลือดน้ำหนองไหลออกมาจากมดลูก
มีกลิ่นเหม็นรุนแรง ต้องเปลี่ยนผ้านุ่งอยู่ตลอด
เวลา
จ้างพยาบาลก็ไม่มีใครยอมรับจ้าง
ลูก ๆ ก็ทอดทิ้งรังเกียจ
คุณยายของเราท่านคิดว่า ท่านจะต้อง
ทดแทนบุญคุณของคุณยายอุบาสิกาทองสุก
คุณยายได้กระทำตามความตั้งใจของ
ท่านเป็นอย่างดี ตอนใกล้ตาย ๒ อาทิตย์
คุณยายอุบาสิกาทองสุกเจ็บปวดมาก ร้อง
ครวญคราง คุณยายว่า “เสียงร้องนั้นเย็น....
เย็น น่าสงสารที่สุด”
ก่อนตายจิตผ่องใส
สุคติเป็นอันหวังได้
แต่พอจะตายจริง ๆ ความเจ็บปวด
ค่อยหายไป ด้วยอำนาจธรรมปฏิบัติที่อบรม
ฝึกฝนมาเนิ่นนานหลายปี คุณยายอุบาสิกา
ทองสุกบอกคุณยายของเราว่า “แม่จันทร์
ฉันเห็นพระลอยมาเยี่ยมเต็มไปหมด” แล้วจึง
สิ้นลม เรียกว่าตายคาตักคุณยาย
การตายของคนเรา มีพระพุทธพจน์
รับรองไว้ว่า ถ้าจิตผ่องใส ตายแล้วย่อมไปสู่
สุคติ (คือภพภูมิที่ดีงาม เช่นได้เกิดเป็นมนุษย์
เทวดา หรือพรหม) ถ้าจิตเศร้าหมองย่อมมี
ทุคติเป็นที่หวังได้ (คือไปเกิดในภูมิที่ไม่ดี เช่น
ในฐานะที่เคยเป็นครูสอนธรรมะคนแรกให้ท่าน ในอบายภูมิ ๔ มี นรก เปรต อสุรกาย เดรัจ
ท่านเล่าว่า “ยายคิดสู้ตายทีเดียว จะดูแล
รักษาพยาบาลให้ดีที่สุด อดหลับอดนอนยังไง
ก็ยอม ถึงกลิ่นจะเหม็นรุนแรงที่สุดอย่างไร
ก็จะต้องทนให้ได้”
ฉาน เป็นต้น)
อุบาสิกาทองสุกก่อนตายแลเห็นพระ
ลอยมาเต็มไปหมด จิตใจผ่องใสจึงมีสุคติเป็นที่
ไป
ตุลาคม ๒๕๖๑
Kalyanamitra.org