ประสบการณ์การทำงานกับนักการเมือง : หน้า 111/124

ข้าราชการการเมือง ช่วงเวลานี้รัฐบาลมีการ เปลี่ยนแปลงบ่อยทำให้ผมพลอยได้ประสบ การณ์แปลก ๆ นักการเมืองบางท่านเข้ามาเป็นรัฐมนตรี แล้ว ก็มาช่วย ทั้งผลักและดัน เพื่อให้งานตาม โครงการต่าง ๆ ของกรมเสร็จลุล่วงไปเร็ว ขึ้น แต่รัฐมนตรีบางท่านก็ทั้งเตะและถ่วง ทั้งรื้อและถอน ไม่อย่างนั้นก็คอยจ้องจะจับ ผิดงานที่รัฐมนตรีคนเก่าทำค้างเอาไว้ พอเห็น ช่องโหว่ก็เอาไปโจมตีหาเสียง ถึงคราวรัฐบาลมีการเปลี่ยนแปลง บรรดา ข้าราชการประจำประเภททำงานกันตัวเกลี้ยง เพียงอย่างเดียว ไม่มีเส้นสายพันตัวรุงรัง ก็นั่งตัวเบาดูความวุ่นวายของนักวิ่งมีเส้นสาย ทั้งหลายที่พล่านไปทั้งกระทรวง ตามความรู้สึกส่วนตัวนั้น ผมยอมรับ ว่าโดยตำแหน่งแล้ว รัฐมนตรีทุกท่านล้วนเป็น ผู้บังคับบัญชา เป็นเจ้าของนโยบาย เมื่อท่าน สั่งการมาอย่างไรผมก็ทำไปตามนั้น บางครั้ง เห็นนโยบายแล้วรู้ทันทีว่าไปไม่รอดเพราะมัน ทั้งขัดทั้งไปก้าวก่ายงานของกระทรวงอื่นวุ่น วายไปหมด ผมก็จะเตรียมสรุปงานเอาไว้ รอรายงานให้รัฐมนตรีคนใหม่ที่จะเข้ามา แทน ผมเตรียมการของผมอย่างนี้ก่อนที่ หนังสือพิมพ์จะประโคมข่าวขับไล่ท่านไม่เว้น แต่ละวัน ถึงขั้นต้องลาออกไป “ที่ผ่านมาเรารู้งาน รู้จักคน เราก็อยู่ ได้ แต่นี้ต่อไปเรารู้วิธีประคองใจ เรา ปฏิบัติธรรม เมื่อธรรมะของเราแน่นขึ้น ตุลาคม ๒๕๖๑ ประเภทไม่มีฝีมือไม่มีบุญคงไม่ได้เข้ามา เป็นนายเรา” ผมสรุปบอกตัวเองก่อนที่จะหลับไป หลับสนิทไปนาน รู้สึกตัวขึ้นมาได้ยิน เสียงยามเคาะระฆังนับตามได้ ๔ ครั้งพอดี พลิกตัวจะหลับต่อก็นึกเห็นภาพในความฝัน ขึ้นมาได้ แรก ๆ ก็แปลกใจ พอนึกถึงตอนกลาง วันก็คิดขึ้นมาได้ “อาจจะเป็นเพราะได้เห็นใน ปฏิทิน ตกกลางคืนจึงเอามาฝัน” ในฝันนั้น จำได้ชัดเจนว่าผมได้เข้าเฝ้า เฉพาะพระพักตร์ สมเด็จพระศรีนครินทรา บรมราชชนนี หรือสมเด็จย่า ของปวงชน ชาวไทยเรา ความที่ได้เห็นพระองค์ท่านชัดเจนมาก ก็เลยทำให้ต้องคิด ระหว่างนั้นใจของผม ก็จรดลงที่ศูนย์กลางกายโดยอัตโนมัติ เวลาผ่านไปสักพักก็แว่บรู้ขึ้นมาในใจ ว่า คนไทยทั้งแผ่นดินได้รับพระเมตตายิ่งใหญ่ จากสมเด็จย่ามาแล้วถึงสองครั้งสองครา ครั้งแรก เมื่อล้นเกล้าฯรัชกาลที่ 9 ทรง สละราชบัลลังก์ ขณะที่คนไทยกำลังตื่นตระ หนกขวัญผวากับเหตุการณ์สับสนที่เกิดขึ้นทั้ง ภายในและภายนอกประเทศนั้น พระองค์ ท่านก็ได้ทรงมอบพระโอรสพระองค์โตให้ ดำรงตำแหน่งพระมหากษัตริย์รัชกาลที่ 6 เพื่อเป็นขวัญ เป็นกำลังใจ เป็นความหวัง และ เป็นสายใยชีวิตของไทยทั้งชาติ จากนั้น อีกสิบปีเศษต่อมา เมื่อใบหน้า ที่กำลังยิ้มแย้มเปี่ยมสุขด้วยความชื่นชมยิน ดีของพสกนิกรไทยทั่วหล้า กลับต้องเปียกชุ่ม เนืองนองไปด้วยคราบน้ำตาแห่งความวิปโยค ทุกข์โศกอย่างใหญ่หลวง เพราะกรณีสวรรคต อย่างไม่คาดฝันของล้นเกล้าฯ รัชกาลที่ ๙ นั้น ทั้ง ๆ ที่พระองค์ทรงสูญเสียมากยิ่งกว่าใคร แต่กลับทรงยืนหยัดยืนอยู่สู้กับภัยมืด เพื่อหยิบ ยื่นความหวังให้กับปวงชนชาวไทยอีกเป็นครั้ง ที่สอง ตราบถึงวันนี้ ที่เรามีพระมหากษัตริย์ ทรงประเสริฐล้ำเลิศยิ่ง ทุกแผ่นดินทั่วหล้าที่มี กษัตริย์เป็นประมุขของประเทศ ยากนักจะ เทียบได้ก็เพราะว่า เรามีสมเด็จพระศรี นครินทราบรมราชชนนีที่เปี่ยมไปด้วยพระ เมตตาอันล้ำเลิศ พระปรีชาสามารถที่ล้ำลึก พระสติปัญญาที่เฉียบแหลมเยี่ยมยอดและ กว้างไกล ครั้นทรงให้ในหลวงรัชกาลที่ ๙ พระผู้ เป็นพระมิ่งขวัญของปวงชนชาวไทยแล้ว ก็ทรง วางพระองค์ดุจเป็นสะพานแก้วเพื่อคอยเชื่อม คอยสาน สายสัมพันธ์ระหว่างในหลวงและ ปวงประชาให้ใจสนิทแนบแน่นเป็นอันหนึ่งอัน เดียวกันยิ่ง ๆ ขึ้นตลอดเวลา....... สำนึกในพระคุณมากล้นของสมเด็จย่า แล้วก็เกิดความละอายใจ ที่ตัวเองเป็นคนเห็น แก่ความพอใจของตนเพียงฝ่ายเดียว เหลียวแลผู้มีทุกข์เดือดร้อนใจ ไม่ เห็นโทษของตนชัดเจนอย่างนี้แล้ว จึง ลุกขึ้นนั่งสมาธิกลั่นใจให้ใส เพื่อขับไล่ความ เห็นแก่ตัวให้ทุเลาเบาบางลง...... อ่านต่อฉบับหน้า กัลยาณมิตร ๑๐๙ Kalyanamitra.org