การศึกษาและจริยศาสตร์ในสหรัฐอเมริกา : หน้า 52/116

Ao มหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด เป็นที่น่าประหลาดใจทีเดียว ที่ในห้องเรียนของศาสตราจารย์ มีนักกษา นั่งเต็มไปหมด และเป็นชั้นเรียนที่ใหญ่ที่สุดด้วย อาจจะเป็นเพราะชื่อเสียงด้านการสอนจริยศาสตร์ ของท่านผู้นี้เป็นที่ยอมรับของชาวอเมริกันมากมาย ผู้ที่เข้ามาฟังการบรรยายนั้น มีตั้งแต่นักศึกษา ระดับปริญญาโท ไปจนถึงคนที่เข้ามาเรียนสมทบ และจบไปแล้ว นายแพทย์ ศัลยแพทย์ที่มีชื่อเสียง นักวิทยาศาสตร์ และแม้กระทั่งนักการเมือง ดังที่อาตมาเคยเล่าให้ฟังมาแล้วว่า วิชา จริยศาสตร์เป็นวิชาที่มีผู้สนใจมากที่สุดในสหรัฐ อเมริกาในขณะนี้ ทุกหนทุกแห่งจะมีการตั้ง คณะกรรมการจริยธรรมขึ้น เพื่อพิจารณาดูว่าอะไร ถูกอะไรควร อะไรควรทำไม่ควรทำ จะกระทำ แค่ไหนถึงถูกต้อง อเมริกันเป็นชาติหนึ่งที่มีการ ใช้ระบบของการประชุม หรือทำงานเป็นหมู่คณะ ให้ความคิดเห็นอย่างเป็นอิสระต่อกันและกัน ระบบที่จริยธรรมกำลังมีบทบาทอย่างมากคือระบบ ตุลาการ โดยถือว่าเป็นอำนาจที่มีอิสระและไม่มี อำนาจทางการเมืองใด ๆ จะเข้ามาพัวพันหรือ ทำให้อำนาจทางด้านตุลาการนี้มีมลทินไปได้ และ สิ่งหนึ่งที่พูดกันมากในศาลชั้นสูงก็คือปรัชญา เพราะ รากฐานของกฎหมายต่าง ๆ นั้นก็คือปรัชญาที่ นักรัฐศาสตร์ และนักกฎหมายเขียนกันขึ้นมาเป็น ลายลักษณ์อักษร แสดงความคิดเห็นของตัวเอง ไปในทิศทางใดทิศทางหนึ่ง ระบบการปกครองแบบ ประชาธิปไตยของสหรัฐอเมริกาก็ตั้งต้นขึ้นเพราะ เหตุนี้ โดยการนำหลักปรัชญาในยุคเมื่อ ๒๐๐ ปี ที่แล้วมาเขียนเป็นรูปเป็นร่างในเชิงปฏิบัติ ในเรื่อง การตัดสินใจว่าอะไรถูก อะไรควรทำหรือไม่ควร ก ล ย ๆ ณ ม ต ร ท่านั้น ก็จะมาเถียงกันในศาลเป็นส่วนใหญ่ สิ่งที่คนอเมริกันมีความภูมิใจอย่างมาก ในประเทศของเขาก็คือ เสรีภาพในการแสดง ความคิดเห็นและเสรีภาพของสื่อมวลชน เสรีภาพ ดังกล่าวนั้นย่อมตั้งอยู่บนรากฐานของคุณภาพของ ประชากร ถ้าประชากรของสหรัฐอเมริกาตื่นเต้น กับข่าวลือต่าง ๆ โดยไม่มีความเข้าใจอะไรอย่าง ถ่องแท้ ถ้าใช้อำนาจเงินในการซื้อเสียงเลือกตั้ง ได้ เสรีภาพดังกล่าวก็จะเป็นไปไม่ได้เลย แต่นั่น ไม่ได้หมายความว่าในสหรัฐอเมริกาจะไม่มีเรื่อง คอรัปชั่น หรือฉ้อราษฎร์บังหลวง ประเทศใหญ่ ๆ เช่นนี้ ก็มีเรื่องราวเกี่ยวกับการฉ้อราษฎร์บังหลวง อย่างมากเช่นเดียวกัน ซึ่งมักจะเกิดขึ้นในระดับ ของคนชั้นปกครอง หรือนักธุรกิจใหญ่ ๆ และ เมื่อเกิดขึ้นแล้วก็จะมีการวิพากษ์วิจารณ์กันอย่าง มากในสังคม ดิวินิตี้สกูลของฮาร์วาร์ดเรียกหลักสูตร การศึกษาศาสนาของตัวเองว่าเป็นหลักสูตรที่ สมัย อาตมาต้องขออธิบายให้เข้าใจก่อนว่า นัก วิชาการแบ่งการศึกษาศาสนาเป็น ๓ ยุคด้วยกัน ได้แก่ ยุคก่อนสมัยหรือยุคโบราณ เป็นเรื่องของ การศึกษาศาสนาตามคัมภีร์ และเชื่อกันตาม คัมภีร์ต่าง เหล่านั้นตามลายลักษณ์อักษรและ พยายามตีความข้อขัดแย้งในส่วนต่าง ๆ ของ คัมภีร์ศาสนาให้เข้ากันได้ให้มากที่สุด ถือเอา ความเชื่อเป็นเรื่องสำคัญกว่าเหตุผล การศึกษา ในระบบนี้ยังมีอยู่ทั่วไปเป็นการศึกษาแบบไม่เจาะลึก เรียกว่า อนุรักษ์นิยมอย่างมาก การศึกษาศาสนายุคที่ ๒ เรียกว่ายุค ทันสมัย คือศึกษาโดยการวิจารณ์ตามหลักวิชา