การแบ่งปันและความเอื้อเฟื้อ : หน้า 105/116

"พ่อมันกินข้าว” ! โดยไม่ต้องพูดซ้ำ เขาหันมาคว้าข้าว ก้อนโตเท่าลูกมะนาวจิ้มปลาร้าส่งเข้าปาก จากนั้น ก็หยิบพริกใส่ปากกัดเหลือแต่ก้านโยนออกนอก หน้าต่างรถไป entering "พ่อมันกัดครึ่งเม็ดซิ เดี๋ยวก็หมดหรอก” ประหยัดกระทั่งพริกขี้หนูแห้ง! - ฉันลุกขึ้นยืน เอื้อมมือดึงกระเป๋าบนหิ้ง ลงมา รูดซิบ ดึงถุงพลาสติกออกมา ในนั้นมี ไข่ไก่ต้มสามใบที่น้าสายให้มา ยื่นไข่สองใบให้สองสามีภรรยา ที่เหลือ หลับต่อมากองรวมก "บ้านน้าอยู่นี่หรือจ๊ะ” "เปล่า ฉันมารับจ้างดำนา อีนาง!” เธอหันไปตวาดอย่างขัดใจ "เดี๋ยวกูก็ทิ้งถึงไว้ ตรงนี้หรอก” "น้อง น้องจ๊ะ” ฉันเขย่าแขนแกเบา ๆ แกลุกขึ้นยืนงัวเงีย "มานี่ เอาห่อนี้ไปถือ พ่อมันลากกล่อง ใต้ม้านั่งออกมา” ระหว่างเธอสั่งการ ฉันตัดสินใจ ลุกขึ้น อีกใบฉันเคาะเบา ๆ กับขอบหน้าต่าง แกะ เปลือกออกหมดแล้ว ส่งให้เด็กหญิงนาง "คุณเอาคืน ใบหนึ่งเถอะ ฉันแบ่ง กับพ่อมันคนละครึ่งก็ พอ อื่นางเอามาแบ่ง ให้อีน้อยครึ่งหนึ่ง” พูดพลางเธอก็ยื่นไข่ ส่งคืนให้ฉัน "ไม่ล่ะจ้ะ น้ากินให้อิ่มเถอะ” ฉันส่ายหน้าปฏิเสธ “ถ้างั้นฉันจะเก็บไว้ให้อีน้อยกับอีนาง กินตอนเย็น” ฉันพยักหน้า ตามองที่ใบตอง ปลาร้า ถูกจิ้มเกือบแห้ง พริกเหลือน้อยกว่าครึ่ง ก๊อกมาดื่ม กินอิ่มแล้วเธอจึงเอาแก้วไปรองน้ำจาก ชีวิตที่ขาดแคลน ฉันเห็นชัดแจ้งเต็มตา! "อีนางอย่าหลับ ใกล้จะลงแล้ว” เด็กหญิงปรือเปลือกตาขึ้นนิดหนึ่ง แล้ว ยกถุงกระดาษซึ่งวาง ไว้ข้างกระเป๋าเสื้อผ้า ลงมา "กรุณายก โทษให้หนูด้วยนะคะ คุณยาย” ฉันพูดใน ใจกับถุงกระดาษในมีอ "ในนี้มีเนื้อ เค็ม น้าเอาไว้กินนะ” เห็นเธอลังเล จึงวางถุงใส่ลงในตระ กร้าที่เธอถือ "ขอบใจจ้ะ” ดวงตาของเธอบอกความรู้สึกชัดเจนยิ่งกว่าคำพูด - รถไฟเคลื่อนแล่นไกลออกไปแล้ว สี่คน ยังยืนนิ่ง เสียงรถไฟดังฉีกฉัก ไปแล้วไปลับ คง ไม่ได้กลับมาเจอกันอีก... ...ขอบคุณค่ะคุณยาย ที่มีของให้หนูได้ เออเฟือเขา ที่หนูให้ไม่เพียงแต่จะช่วยเขาให้มี อาหารดี ๆ เก็บออมไว้กินเป็นอาทิตย์เท่านั้น ยังช่วยให้หนูภูมิใจที่ได้เกิดเป็นลูกของคุณพ่อคุณแม่ เป็นหลานของคุณยายกับน้าสายและน้าเมธ ต่อ ไปในภายหน้า หนูคงมีโอกาสช่วยเหลือคนอื่น กั ล ย า ณ ม ต ร ๑๐๓