การสร้างคนและการเผยแผ่ : หน้า 86/116

ย่อมหลั่งไหลออกมาจากใจที่บริสุทธิ์ มีพลัง และ เป็นสุขเสมอ ทั้งการสร้างความเจริญวัตถุใด ๆ จะไม่มีความหมายเลย หากปราศจากคุณธรรม ความเจริญในใจของผู้รองรับและคุณธรรมดัง กล่าวนั้น จะเกิดได้ต้องมีสมาธิปฏิบัติอย่างมั่นคง เป็นฐาน อีกประการหนึ่ง หลวงพ่อฯท่านทราบ กลไกของชีวิตดี ท่านย่อมรู้ว่าท่านมิอาจดำรง ชีวิตอยู่ได้ชั่วกัปชั่วกัลป์ ดังนั้น ท่านจะต้องรักษา เยียวยาให้หนทางแห่งสมาธิที่ท่านได้ค้นพบนั้น บริสุทธิ์และยั่งยืนอยู่เสมอ เพื่อผู้คนทั้งหลาย และเพื่อโลกจะได้เดินเข้าสู่หนทางของความศิวิไลซ์ โดยแท้ ด้วยการสร้างคน สร้างครู ผู้สามารถรักษา และถ่ายทอดความรู้นั้น ๆ ต่อไปให้กับอนุชนรุ่น ลูก รุ่นหลาน และต่อ ๆ ไปให้เนิ่นนานแสนนาน ที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ ๆ และ ดังนั้น การฝึกฝนในเชิงปฏิบัติ จึง เปรียบประดุจรากแก้วของการเผยแผ่ รักษาพระพุทธศาสนา เพราะคนเท่านั้น คือ บ่อเกิดของทุกสิ่งทุกอย่าง... ฉะนั้น ในสมัยที่หลวงพ่อฯท่านยังมีชีวิตอยู่ งานสร้างคนจึงเป็นสิ่งสำคัญที่สุด เพราะคนที่ หลวงพ่อฯ สรรค์ และสร้างนี่แหละ คือผลงาน อันประเสริฐของพระพุทธศาสนา ที่จะก้าวหน้า ต่อไป และต่อไปอย่างไม่รู้จักคำว่าหยุดยั้ง หรือ อยู่กับที และในบรรดาบุคคลดังกล่าวนี้ มีอยู่ บุคคลหนึ่ง ที่กลัวการถูกตำหนิว่าเป็น ไอ้ขี้ได้ จากหลวงพ่อฯ เป็นยิ่งนัก เพราะการถูกว่าเป็น ได้ ย่อมหมายถึงความเป็นผู้มีปัญญาอันริบหรี่ ทำอะไรไม่จริง เกียจคร้านและสติไม่ตั้งมั่น ย่อม ไม่สามารถต้านทานความมืด คือ อวิชชา ที่ราย ล้อมอยู่ได้ บุคคลคนนั้นจึงทุ่มเทชีวิตทั้งหมดให้กับ การศึกษา การเรียนรู้จากการฝึกของหลวงพ่อฯ ท่านอย่างไม่เหนื่อยหน่าย ไม่ย่อท้อ และไม่คิด แม้กระทั่งชีวิต จนกระทั่ง..ได้รับความไว้วางใจ ได้รับคำยกย่องจากหลวงพ่อฯท่านว่า ลูกจันทร์นี้...หนึ่งไม่มีสอง และลูกจันทร์ ของหลวงพ่อวัดปากน้ำในครานั้น ก็คือ อุบาสิกา จันทร์ ขนนกยูง ผู้ก่อตั้งวัดพระธรรมกาย คือ คุณยายของลูกศิษย์ทั้งหลาย เทิดทูนงานเผยแผ่ พุทธศาสนาวิชชาธรรมกายของหลวงพ่อวัดปากน้ำ ไว้เหนือชีวิต Instal ๘๔ ก ล ย า ณ ม ต ร