การเดินทางและความทุกข์ : หน้า 104/116

แรก ๆ แม่ก็ปลอบเบา ๆ ไม่เป็นผล เสียงของเธอก็แผดลั่นขึ้น "เอ้า! อยากร้องก็ร้องไป ร้องให้ตาย ไปเลย” เธอกระแทกลูกลงกับพื้นรถไฟ "น้อย มาอุ้มน้อง” เธอร้องสั่งเด็กหญิง ซึ่งนั่งข้างฉัน ชายที่เป็นพ่อนั่งข้างหน้าต่าง ศีรษะพึง พนักเก้าอี้ ตามองตรงไปข้างหน้าแบบไร้จุดหมาย ท่าทางคล้ายไม่รู้ไม่เห็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นใกล้ตัว "ประสาทมันไม่ดี” เธอพูดลอย ๆ “อะไรนะคะ” ฉันไม่รู้ว่าเธอหมายถึงใคร “มันนั่นแหละ” เธอปุ๋ยปากไปที่เขา "มันบ้าไปอยู่พักหนึ่ง รักษาตั้งหลายวัดจึงหาย แล้วมันก็เป็นอย่างที่เห็น ฉันใจไม่ดีเลยตลอดเวลาที่ฟังเธอพูด กลัวว่าเขาจะโกรธหรืออาย ครั้นเห็นเขานิ่งเฉย ไม่ใส่ใจ ไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ เกิดขึ้นก็เบาใจ “มันเป็นทหารเกณฑ์ ไปฝึกไม่กี่เดือนก็ เป็นบ้าเลยถูกปลด เขาว่ามันถูกซ้อมมากไป “ทำไมคะ ถูกซ้อมเรื่องอะไร" "มันโง่ ฝึกไม่จำ เขาเลยซ้อมเอา” คำตอบนั้นทำให้ฉันเลิกตั้งคำถาม าม ความ อยากรู้ถูกเก็บกลืนเอาไว้ รู้สึกสะเทือนใจมาก อย่างบอกไม่ถูก "อย่า อย่า ของเขา” หันมาที่เสียงข้างตัว เด็กหญิงผู้เป็นน้อง กำลังตะกายคว้าแก้วน้ำอัดลมของฉัน ขณะที่ พี่สาวยึดมือน้องเอาไว้ ใช้กระดาษเช็ดหลอดดูด เสียบกลับลงในแก้ว ยกขึ้นแล้วส่งยื่นให้เธอ "เจ้า พี่ให้” ฉันต้องย้ำอีกครั้งเธอจึง รับแก้วน้ำไปจากมือของฉัน น้ำในแก้วหมด ฉันก็รินจากขวดเต็มให้ อีก "หนูดื่มกับน้องด้วยซิจ๊ะ” แววตาที่มองตอบ ให้ความรู้สึกวาบลึก “ขวดเท่าไหร่” หญิงที่เป็นแม่ถามด้วย น้ำเสียงไม่มั่นใจ "ยังไม่รู้เลยจ้ะ" “ฉันจะช่วยออกบาทหนึ่ง กระเป๋าส่งเหรียญบาทมาให้ เธอล้วง "ไม่ต้องหรอก ฉันจะจ่ายเอง ไม่เป็นไร น้ามีลูกสองคนหรือจ้ะ" กระดาก ฉันถามเพื่อช่วยให้เธอคลายความเก้อ “ลูกฉันมีคนเดียว อีน้อยลูกของฉัน แต่นางไม่ใช่ แม่มันไปทำงานที่กรุงเทพฯ แล้วจ้างฉันเลี้ยงลูกให้ ปีกว่ามาแล้วที่มันไม่ กลับมาบ้าน เงินค่าเลี้ยงลูกมันก็ไม่ส่งมาให้ ไม่ รู้จะทำยังไงฉันก็ต้องเลี้ยงมันต่อ ฉันมองดูเด็กหญิงทั้งสองด้วยความเวทนา ทว่าทั้งคู่กลับมีท่าทางเป็นสุขนักหนากับการผลัด กันดูดน้ำในแก้ว “พอแล้วมากินข้าวกัน” เธอเอื้อมมือ ไปถึงแก้วน้ำแข็งมาวางไว้ข้าง ๆ ตัว ตระกร้าให้ม้านั่งถูกดึงออกมา ใบตอง สองพ่อลูกแกะ ห่อแรกเป็นข้าวเหนียวอัดแน่น ห่อใหญ่ ส่วนอีกห่อมีลักษณะแบน ๆ เมื่อถูก แกะออกจึงเห็นปลาร้าเป็นตัว ๆ พร้อมพริกขี้หนู แห้งเป็นกำ ๆ และปลาตะเพียนปิ้งตัวเล็ก ๆ อีก หลายตัว กิน” “อีนาง เอาอีน้อยมานี่ จึงเอาข้าวไป เธอส่งปั้นข้าวเหนียวกับปลาตะเพียนปิ้ง ๒ ตัวให้เด็กหญิง เด็กน้อยเห็นข้าวในมือพี่สาวก็ยื่นมือออก มาคว้า พี่สาวรีบเบี่ยงตัวหลบ ข้าวในมือถูกกำ ไว้แน่น “อีน้อย วอนอีกแล้วนะมึง” เธอตวาด ลูกสาวเสียงดัง ๑๐๒ ก ล ย ๆ ณ ม ต ร