การสนทนากับพระเจ้าพรหมทัต : หน้า 109/116

บ้านเมืองแน่ เมืองพาราณสีไม่เคยมีใครอดตาย ไม่ ได้!! จะปล่อยให้พราหมณ์อดตายไม่ได้!! ในวันที่ ๗ พระเจ้าพรหมทัตได้เสด็จมาหา พราหมณ์หนุ่ม ทรงซักถามเขาถึงสาเหตุที่มานั่งอด อาหารและไม่พูดไม่จาเช่นนี้ "พราหมณ์ ท่านนั่งอดอาหารเช้าวันที่ ๗ นี่แล้ว ท่านมีทุกข์อะไรหนักหนาหรือ เราส่งคนมา ซักถามท่าน ท่านก็ไม่ยอมบอก... ทำไมล่ะ ทำไม ท่านจึงไม่พูดจากับใคร ๆ เลย” "ข้าแต่มหาราช ข้าพเจ้ามีความทุกข์ใหญ่ หลวงนัก หากข้าพเจ้าต้องตายไปข้าพเจ้าก็ไม่ทุกข์ เช่นที่เป็นอยู่นี้ แต่ที่ข้าพเจ้ายังมีชีวิตอยู่ ข้าพเจ้าจึง ทุกข์นัก เป็นทุกข์เพราะมิได้ตอบแทนคุณของอา จารย์ ข้าพเจ้าจึงเป็นเสมือนคนอกตัญญู” “ทุกข์เพราะไม่ได้ตอบแทนคุณอาจารย์ เอ๊ะ ก็น่าที่จะบอกแก่ใคร ๆ ได้นี่ ไม่ใช่เรื่องคอขาดบาด ตายมิใช่หรือ” “หามิได้พระองค์ ข้าพเจ้าจะเที่ยวบอกทุกข์ อันใหญ่หลวงของตนให้ใคร ๆ ฟังทำไม หากเขาไม่ อาจจะช่วยปลดเปลื้องทุกข์ให้ข้าพเจ้าแม้เพียงเสี้ยวส่วน ที่เป็นทุกข์อยู่ ข้าพเจ้าสู้อดทนทนทุกข์ไว้ดีกว่า” “ก็ธรรมเนียมชาวโลกโดยทั่ว ๆ ไปมักนิยม ให้มีใคร คอยเป็นเพื่อนปลอบใจยามทุกข์ยาก แม้ช่วยอะไรไม่ได้ แต่เป็นเพียงให้ได้ระบายความ ๆ อึดอัดดันใจได้บ้างก็ยังดีมิใช่หรือ” "ข้าแต่พระราชา ในโลกนี้มีสรรพเสียง มากมาย แม้เสียงอันไพเราะของเหล่าสกุณา แม้ เสียงอันน่าขังของสุนัขจิ้งจอก เสียงของสัตว์ทั้งหลาย ฟังดูย่อมรู้ว่ามันเป็นอย่างไร มีอันตรายหรือไม่แก่เรา แต่เสียงของมนุษย์ แม้จะเปล่งออกมาเป็นคำพูด ปลอบใจ เห็นใจในวันนี้ แต่ใครจะทราบว่า ในวัน หลังเสียงนั้นจะไม่กลับมาเป็นศัตรู ใจของมนุษย์รู้ ได้ยากอย่างนี้ ข้าพเจ้าจึงสู้อดทนเช่นชายชาติทหาร แม้จะต้องตายก็ไม่ปริปากบอกทุกข์ให้ใคร ๆ รับรู้ สู้ อดทนไว้บอกแก่ผู้ที่ช่วยเปลื้องทุกข์ให้ได้เท่านั้น” "ความคิดของท่านพราหมณ์แหลมคมและ เป็นหลักเป็นธรรม เรารู้สึกชื่นชมจริง ๆ จงบอกเรา เถิดถ้าท่านคิดว่าเราสามารถเปลื้องทุกข์ให้ท่านได้ เรายินดีช่วย” "ข้าแต่มหาราช ข้าพระองค์ต้องการแสวง หาทรัพย์ให้อาจารย์ เป็นค่าบูชาครูที่สอนความรู้ให้ ข้าพเจ้าจึงเดินทางเที่ยวสอนวิชาความรู้ไปในเมือง ต่าง ๆ สอนแก่บุตรเศรษฐี คนบดี และพราหมณ์ มหาศาล รวบรวมทองคำได้ถึง ๗ ลิ่มในเวลาร่วม ๑๐ ปี แต่ข้าพเจ้าก็ต้องสูญเสียทองทั้งหมดไป เพราะ เรือล่มในแม่น้ำคงคาเมื่อ วันที่แล้ว ข้าพเจ้าจึง เศร้าโศกเสียใจมาก ข้าแต่มหาราช คหบดีทั้งหลาย แม้ราช บุรุษทั้งหลายที่พระองค์ส่งมาข้าพระองค์คิดรู้ด้วยใจว่า ไม่สามารถจะปลดเปลื้องทุกข์ให้ข้าพเจ้าได้ ข้าพ เจ้าจึงไม่บอกทุกข์แก่คนเหล่านั้น ส่วนพระองค์ ข้าพเจ้าทราบแน่ว่าสามารถจะปลดเปลื้องทุกข์ให้ ข้าพเจ้าได้ ข้าพเจ้าจึงกราบทูลให้ทรงทราบ พระเจ้าพรหมทัตได้ฟังถ้อยคำอันเฉียบคม หลักแหลม ประกอบกับตระหนักในความกตัญญู และการยึดมั่นในสัจวาจาของพราหมณ์หนุ่มก็มีพระทัย ยินดี จึงพระราชทานทองคำให้เขาถึง ๑๕ ลิ่ม ชายหนุ่มรับทองมาแล้ว ได้ถวายโอวาท แก่พระราชา ให้ตั้งอยู่ในศีลและทาน เอื้อเฟื้อแก่ อามาตย์ข้าราชบริพาร และอาณาประชาราษฎร์ จาก นั้นจึงเดินทางไปมอบทองแก่อาจารย์ นิทานชาดกเรื่องนี้ น้าจืดนำมาจาก "อรรถกถา ทูตชาดก” ซึ่งเป็นอดีตชาติครั้งหนึ่ง ของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า เมื่อครั้งบังเกิดเป็น พราหมณ์หนุ่ม พระอานนท์บังเกิดเป็นพระราชา เพราะ และพระสารีบุตรคืออาจารย์ทิศาปาโมกข์ หลาน ๆ คะ ทุกคนย่อมมีทั้งสุขและทุกข์ เมื่อมีสุขก็จงแสดงออกแต่พอควรพองาม เมื่อมีทุกข์ ก็อย่าตีโพยตีพายประกาศความทุกข์ไปทั่ว ไม่มีใครเขาอยากรับความทุกข์ของเราไปเก็บไว้หรอก เขาก็เที่ยวไปบอกยกให้คนอื่นต่อไปเรื่อย การที เราจะบอกทุกข์นั้น ควรบอกเฉพาะผู้ที่เขาพอจะ ช่วยเราได้ และเขายินดีช่วยเราเท่านั้นนะคะ L น้า ด 1 กั ล ย า ณ ม ต ร ๑๐๗