ความแตกต่างในชีวิต : หน้า 106/116

ได้มากกว่านี้ แต่ครอบครัวที่หนูเห็น โชคดีอย่าง วันนี้จะมีอีกหรือเปล่าก็ไม่รู้.... เมื่ออายุ 4 ขวบจำได้ว่าหนูอ่าน ก.ไก่ ถึง ฮ.นกฮูกคล่องแล้ว แต่เด็กหญิงพี่น้องคู่นี้ โอกาสที่แกจะได้เข้าโรงเรียนหนูยังมองไม่เห็น.... คุณยาย! คนเราแตกต่างกันมากจริง ๆ นะคะ “ตรงนี้ว่างไหมครับ” "คุณครับ ตรงนี้มีใครนั่งหรือเปล่าครับ” - เสียงดังเกินจำเป็นทำให้ฉันสะดุ้งตกใจ หยุดความคิดคำนึงไว้ พลางส่ายหน้า ผม "ใจลอยถึง ใครเอ่ย...” - ฉันทำเฉย เหมือนไม่ได้ยิน "น่าจะลืม เขาสักครู่ ได้ไหมครับ” ปาก ก่อนจะขยับ คำเตือนของ คุณยายกับน้าสายผุด ขึ้นมาในความคิด... ระวังตัวให้ดี... “คุณจะไปลงไหนหรือครับ” "กรุงเทพฯค่ะ” เป็นเสียงที่สุภาพของฉัน "เฮ้! คุณไม่ได้เป็นใบ้นี่ เสียงเพราะดีด้วย” “ปกติคุณเดินทางบ่อยไหมคะ” อยากรู้ ว่าบ่อยไหมที่เขาเที่ยวไปสร้างความรำคาญให้คนอื่น - "อย่างน้อยเดือนละสามหน ถือว่าบ่อย ไหมครับ” "น่าสงสาร...” เผลอพูดตรงกับที่ใจคิด ยังดีที่ยังไว้ทันก่อนจะพูดต่อให้จบว่า... คนเคราะห์ ร้ายที่นั่งใกล้คุณ... ๑๐๔ ก ล ย า ณ ม ต ร "สงสารผมหรือครับ ขอบคุณ ผมเป็น คนช่างพูด พบใครผมก็ชวนคุยไปหมด ไม่คิด ว่าวันนี้จะโชคดีได้คุยกับคนสวย ๆ ฉันลุกขึ้นยืน ยกกระเป๋าเสื้อผ้าลงมา "อีกไกลกว่าจะถึงกรุงเทพฯ ทำไมรีบ เตรียมตัวเร็วนักละครับ” "ค่ะ เห็นว่ายังอีกไกลก็เลยจะย้ายที่นั่ง บังเอิญฉันไม่ใช่นักคุยอย่างที่คุณเข้าใจ หาเพื่อน คุยเอาใหม่นะคะ” on วางของ นั่ง ลง จากนั้นก็หลับตา เพื่อตัดปัญหาและ ป้องกันความคิดอื่น กวนใจ จึงท่อง พุท โธ ในใจไปเรื่อย ๆ ประสาทรับ รู้ทุกระยะ กับการ หยุดและไปของรถไฟ ตามสถานีรายทาง เวลาผ่านไป นานจึงลืมตาขึ้น "ตื่นแล้วหรือครับ คุณหลับเรียบร้อยดี จังเลย ไม่โงก ไม่อ้าปากน้ำลายไหลยืด” “คุณ...” นึกไม่ออก ไม่รู้จะพูดอย่างไร "สาบานได้เลย” เขายกมือแบออกเสมอ หัวไหล่ "ไม่ต้องย้ายที่อีกนะครับ ขอนั่งด้วยเท่า นั้น จะไม่พูดให้รำคาญใจเลยจริง ๆ” " อย่างนี้ก็มีในโลกด้วย พิลึกคน! อ่านต่อฉบับหน้า