การเดินทางไปกรุงเทพฯ : หน้า 103/116

(ต่อจากฉบับที่แล้ว) ใ นที่สุด ฉันต้องขึ้นรถไฟไปกรุงเทพฯ คนเดียวอีกครั้ง ก่อนรถไฟจะเคลื่อนตัวออกไป ทุกอย่างยังเป็นไปเหมือนเดิม ผิดกันก็แต่ว่า คราวนี้น้าสายและน้าเมธเงียบขรึมลง คำพูดสุดท้ายของคุณยายก็คือ "ระวัง ตัวให้ดี ตั้งใจเรียนให้จบ” ฉันรู้ดีว่า จริง ๆ แล้วทั้งคุณยายและ น้าทั้งสองไม่อยากให้ฉันจากมาเลย แต่ข้อความ บางตอนในจดหมาย ของคุณพ่อที่ว่า... เพื่อนหลายคนของ ผมที่มีลูกเข้าเรียนที่นี่ ให้คำแนะนำว่า การ เข้าไปฟังบรรยายใน ชั่วโมงเรียนจะช่วยได้ มาก ทั้งยังเป็นการดี หากจะมีเพื่อนช่วย ทบทวนบทเรียนใน เวลาว่าง เพื่อให้การ เรียนของกรอมได้ผล ผมอยากให้คุณแม่กับ คุณสายและคุณเมธลองพิจารณาดู... ขบวนนี้ ผลสรุปก็คือ ฉันต้องมานั่งอยู่ในรถไฟ “ขอตรวจตัวด้วย... ครับ” ฉันละสายตาจากภาพที่เห็น ความเร็ว ของรถและระยะทางที่เพิ่มขึ้น เปลี่ยนภาพบุคคล ทั้งสามซึ่งเป็นที่เคารพรักของฉัน ให้เหลือเพียง จุดเล็ก ๆ แล้วลับหายไปในที่สุด "ไปกรุงเทพฯหรือครับ” พนักงานตรวจตั๋วซึ่งยังหนุ่ม ครับขอบ ตัวดังกริกแล้วส่งคืนให้ พร้อมกับคำถามส่ออาการ กรุ้มกริ่ม “ค่ะ” ฉันตอบสั้น ๆ เก็บตั๋วใส่กระเป๋า เขายังคงยืนยิ้มอยู่ที่เดิม ฉันจึงก้มลงจะยกกระเป๋า ขึ้นเก็บบนหิ้งเพื่อให้เขาละความสนใจ - "มา ให้ผมช่วย ตกใจที่คาดผิด แต่ยังคุมสติได้ จึงยก กระเป๋าขึ้นเก็บตามที่ตั้งใจไว้ ฉันนั่งลงแล้ว เขายังยืนยิ้ม ณ จุดเดิม 2 "ขอน้ำส้มขวด น้ำแข็งเปล่าด้วยค่ะ” ฉันบอกบริการซึ่งนิ้วตระกร้าใส่ขวดน้ำอัดลมไว้ ด้วยแขนข้างหนึ่ง อีก ข้างถือถาดใส่แก้วน้ำ แข็ง วิธีนี้ใช้ได้ผล เมื่อบริกรแทรกตัวเข้า มาส่งของ เขาถอย ตัวออกไปแล้วเริ่มทำ หน้าที่ต่อ ค่อย ๆ ผ่อน 7 ลมหายใจออก พอใจ ที่แก้ปัญหาเฉพาะหน้า ได้ เวลาผ่านไปอีกพักใหญ่ ๆ จึง หันมาสนใจคนนั่งเก้าอี้เดียวกัน เป็นเด็กหญิง อายุประมาณไม่เกิน 5 ขวบ ส่วนเก้าอี้ตรงกัน ข้ามเป็นที่นั่งของสองสามีภรรยาพร้อมด้วยเด็กหญิง เล็ก ๆ อีกคนหนึ่ง แกยืนอยู่บนตักของผู้เป็นแม่ ๆ เท้าสองข้างขยับไปมา ขวบเศษ ๆ คะเนว่าอายุคงราว ๆ ฉันดูดน้ำส้มเย็น ๆ จากแก้วล่วงผ่าน ลำคอไม่กี่อีกก็วางลง เสียงเด็กหญิงตัวน้อยร้องแผดจ้าขึ้น ไม่ทันว่าอะไรเป็นสาเหตุ กั ล ย า ณ ม ต ร ๑๐๑