การเดินทางไปวิหารใหญ่ : หน้า 100/116

จะเตือนให้เราพากันเดินเข้าไปยังวิหารใหญ่ที่มี พระพุทธรูปประดิษฐานอยู่ เราพากันเดินเข้าไปด้วยความรู้สึกบอก ไม่ถูก แปลกก็ไม่ใช่ หวาดหวั่นก็ไม่เชิง แต่ที่แน่ ๆ คือความรู้สึกคุ้นเคยทั้ง ๆ ที่อรรถเองก็เพิ่งมาที่ นี่เป็นครั้งแรก ส่วนฉันก็เป็นครั้งที่สามเท่านั้น และที่นั่น เบื้องพระพักตร์ของพระพุทธ รูปปางสมาธิองค์นั้น เราสองคนพากันทรุดตัว ลงนั่งแล้วกราบลงบนพื้นที่หยาบ และขรุขระนั้นอย่างไม่รู้สึก ลำบากแต่อย่างใด แล้วต่างคนต่างก็ เงยหน้าขึ้นมอง ลึกเข้าไปในดวง หน้า และแวว เนตรของพระ พุทธองค์... - ฉันเห็น อรรถหลับตา และ นั่งในท่าที่สบาย... ส่วน ฉันยังคงคุกเข่านิ่งอยู่ พลางยกมือ ขึ้นประนม "หลวงพ่อเจ้าขา... ลูกได้ทำตามที่ได้ ตั้งใจไว้... ลูกได้ตั้งจิตให้เป็นสมาธิแนะนำหน ทางให้กับผู้ตกทุกข์ได้ยากเหล่านั้น..... ลูกมาที่นี่ มาอีกครั้ง เพื่อกราบขอให้หลวงพ่อช่วยให้สิ่งที่ ลูกทั้งสองกระทำไปนั้นบรรลุผลสำเร็จ เป็นกุศล ต่อเนื่องกับดวงวิญญาณของท่านทั้งหลาย และ ทั้งสองพระองค์กับอีกหลายต่อหลายท่านที่ฝักใฝ่ อยู่กับวัดไชยวัฒนารามแห่งนี้” 009 ฉันนึกในใจ หลับตา จรดความรู้สึกนึก คิด และสติสัมปชัญญะลงสู่ภายใน ลงสัมผัส ความสว่างใสที่ลอยนิ่งในใจฉันอยู่เป็นนิจนั้น "ข้าแต่ทั้งสองพระองค์ผู้ทรงผูกพัน เวียน ว่ายมานานช้า... ข้าแต่บรรพชน และดวงจิต ดวงวิญญาณทั้งหลายในละแวกนี้... ด้วยกุศล และสมาธิที่เราทั้งสอง คือตัวฉัน และอรรถ ได้ กระทำมา ทั้งในอดีตกาลและปัจจุบัน จงมาช่วย ให้ความทุกข์ของท่านทั้งหลาย คลายลง ให้ดวงจิตของ ทุกท่านวางตรงลงสู่ หนทางสายกลาง ได้สัมผัสความ สว่าง และได้ หนทางพ้นทุกข์ ด้วยเถิด” แล้วจึงลืมตา ขึ้น และไม่รู้สึก แปลกใจเลยสักนิดที่ มองเห็นช่อดอกจันกระพ้อ วางอยู่บนมือของพระปฏิมากร และ บนพื้นดินเบื้องหน้าเราทั้งสอง... ดอกสด ๆ เหลือง ดังทอง และหอมเหลือเกิน ฉันสะกิดอรรถให้ลืมตาขึ้น แววตาของ เขาสดใส ดูเป็นอรรถคนเดิมที่ปกติมีอารมณ์ รื่นเริงอยู่เสมอคนนั้น ให้ดูช่อดอกจันกระพ้อที่เขา อยากเห็น "ไม่น่าเชื่อ... ไม่น่าเชื่อ...” อรรถพึมพำ “นี่ถ้าไม่เห็นด้วยตัวเอง คงจะคิดว่าเป็นไปไม่ได้” อรรถพูดพลางหยิบดอกไม้ขึ้นมาพิจารณา อย่าง ๙๔ ก ล ย า ณ ม ต ร