การกลับจากวิหาร : หน้า 101/116

จะยืนยันกับตัวเองว่า นี่คือสิ่งที่เขาสามารถจับ ต้องได้จริง "นี่แสดงว่าคุณลุงคนนั้นของบุษเอามาให้ เราล่ะ” อรรถถาม ฉันพยักหน้าแทนค่าตอบด้วยความแน่ใจ พลางชวนอรรถให้มองไปรอบ ๆ ดูความปรักหัก พังของวิหารแห่งนี้ พอสมควร จาง 1 เราสองคนเดินเล่นอยู่ที่ลานกว้างนั้นนาน ด้วยความรู้สึกอบอุ่นกับกลิ่นหอม ที่มิใช่ทั้งดอกไม้ป่า หรือว่าจันกระพ้อ จนกระทั่งแดดเริ่มรำไรลงทุกที เราจึงตัดสินใจที่ จะกลับโรงแรม “กลับกันเถอะบุษ” อรรถชวน ฉันพยัก หน้าแล้วพากันเดินมาขึ้นเรือด้วยความรู้สึกผิดหวัง นิด ๆ ที่ไม่เห็นทั้งสองพระองค์อย่างที่ตั้งใจ เราลงเรือ และขณะที่ทั้งสองฝีพายกำลัง จะวาดหัวเรือวกกลับสู่ที่พัก อะไรบางอย่างทำให้ ฉันหันกลับไปมองที่ลานหน้าวัดอีกครั้ง..... นั่นไง ทั้งสองพระองค์ นั่นไง... ฉันตื่นเต้นเป็นอันมาก หันไปมองดูอรรถหวังจะให้เขาเห็นแต่ก็ไม่มีสัญ ญาณว่าเขาจะเห็นเช่นเดียวกับฉัน จึงได้แต่หัน ถ้าดับชีวิตไปสวรรค์ชั้นใดไหน ขอตามไปร่วมทิพย์พิมานสมาน ทุกมหันต์มหรณพเอนกนาน จนสู่สถานที่สถิตนิพพานเมือง ถ้อยร้อยเรียงของพระองค์ เจ้าฟ้า- ธรรมาธิเบศรผู้ยิ่งยงในเชิงวรรณกรรม แว่วเวียน มาในห้วงสำนึกของฉัน “ข้าแต่พระองค์...” ฉันรำพึงในใจ ผล... “สัตย์ที่ตั้งไว้ของพระองค์คงจะสัมฤทธิ์ ขอทั้งสองพระองค์จงร่วมกันกอปร แต่ กุศลกรรมเพื่อบรรลุฝั่งแห่งพระนิพพานสมดังที่ 4 ตั้งใจไว้เถิดเพคะ... หม่อมฉันขอถวายพระพร” ฉันมองภาพนั้น พลางนึกในใจท่ามกลาง ความสว่างในตัวของฉัน และมองอยู่อย่างนั้น จนกระทั่งเรือพาฉันลับตาจากภาพเบื้องหน้า จึง หลับตาลง จรดใจลงสู่สมาธิ ด้วยความเข้าใจ ในการเวียนว่ายที่แจ่มชัดในดวงปัญญามากขึ้น ยิ่งขึ้นกว่าเดิม จบบริบูรณ์ กลับมามองภาพของทั้งสองพระองค์ที่ประทับยืน อยู่ด้วยกันบนลานกว้างนั้นด้วยความยินดีเป็นล้นพ้น ที่ได้เห็นประกายของความสุขทอออกมาจาก แววตาทั้งสองคู่ กลิ่นกระแจะจันหอมฟุ้งอีกครั้ง เสียงดีดสีแว่วหวานอีกหน ฉันยิ้มพร้อมกับความ รู้สึกร้อนผ่าวที่ดวงตาทั้งคู่ ถึงจากเพราะวิบากให้วิบัติ ขอกอดสัตย์ไปจนสิ้นชีวาสัญ ได้ตั้งใจมิตรจิตคิดผูกพัน ขอหมายมั่นกว่าจะม้วยชนมาน ก ล ย า ณ ม ด ร ๙๙