วัดพระธรรมกาย : หน้า 88/116

ความปรารถนาดีที่กระจาย โอบอุ้ม ห้อมล้อม อยู่ในทุก ๆ หย่อมหญ้าที่ในเขตขัณฑ์ ถูกแล้ว... สถานที่แห่งนั้น ซึ่งในที่สุด ได้ถูกขนานนามว่า "วัดพระธรรมกาย” คุณยาย จันทร์ ผู้ไม่เคยระอากับการให้ ไม่เคยหวั่นไหว กับการสร้าง ได้ทุ่มทอด ถ่ายเทพลังไม่รู้จบนั้น ให้กับพระภิกษุทุกรูปในวัดพระธรรมกาย โดยมี หลวงพ่อธัมมชโย และหลวงพ่อทัตตชีโวเป็นผู้นำ เป็นกุญแจดอกใหญ่ที่จะไขไปสู่ความเป็นไปได้ ทั้งปวง โดยมีคุณยายจันทร์เป็นผู้ทำหน้าที่ถอดถ่าย เนืองาน ของหลวงพ่อวัดปากน้ำ เพื่อการสานต่อจากปณิธานอันสูงส่ง สู่สายธารกว้างใหญ่ ที่พร้อมจะรับกระแสนั้นต่อเนื่องไปหล่อเลี้ยงพื้นที่ ที่ยังแห้งแล้งทั้งหลายให้ทั่วถึง นั่นคือ การที่คุณยายจันทร์ได้มอบหมาย ได้ให้ความเข้าใจในความหวังที่หลวงพ่อวัดปากน้ำ มีต่อผู้คนทั้งหลายในสากลนี้ให้กับหลวงพ่อธัมมชโย หลวงพ่อทัตตชีโว และพระทุกรูปในวัดพระธรรม กาย ให้ช่วยกันสร้างงาน สร้างคน มอบความสุข ที่ไพบูลย์ให้กับผู้คนทั้งหลาย ที่ยังตกทุกข์ได้ยาก อยู่กับปัญหาชีวิต ปัญหาสังคม และการเลี้ยง ปากท้องของตัวเองหรือครอบครัว เพื่อเปิดโอกาส ให้พวกเขาทั้งหลาย ได้พบความสุขที่บริสุทธิ์จริง อย่างที่หลวงพ่อวัดปากน้ำได้พบอย่างที่คุณยาย จันทร์ได้เข้าใจและได้ถ่ายทอดให้แล้วกับหลวงพ่อ ทั้งสองอย่างสมบูรณ์ แน่นอน... นั่นหมายถึงว่าผู้คนอีกมาก มาย ทั้งที่เป็นพระภิกษุสงฆ์ อุบาสก อุบาสิกา ฆราวาส เด็ก ผู้ใหญ่ จะต้องเข้ามาใช้พื้นที่แห่งนี้ และนี่คือความจำเป็น ที่หลวงพ่อทั้งสอง จะต้องขยายพื้นที่ให้พอสำหรับผู้คนทั้งหลาย ที่ จะมาพำนักพักใจ มาใช้สถานที่ของวัดพระ ธรรมกายแห่งนี้ เป็นที่คลายทุกข์ที่รุกเร้าพวกเขา อยู่ทุกวี่วัน และหมายถึงพื้นที่สำหรับรองรับผู้คน จำนวนนับหมื่น ที่จะมาร่วมชุมนุมกันเพื่อประกอบ พิธีศักดิ์สิทธิ์ในวันสำคัญของพระพุทธศาสนาอีกด้วย หลวงพ่อทั้งสอง ตระหนักดีถึงภาวะอัน ร้อนรนของเมืองหลวง เมืองใหญ่ ถึงธรรมชาติ ที่ถูกทำให้สูญหายไปด้วยการเติบใหญ่ของสังคม เมือง ที่ทำให้ดวงใจ อารมณ์ของผู้คนที่อยู่อาศัย ในพื้นที่เหล่านั้นต้องร้อนด้วยไอจากตึกราม ถนน หนทาง หลวงพ่อทั้งสอง จึงทำภายในบริเวณ วัดพระธรรมกายให้ร่มรื่นด้วยต้นไม้ใหญ่น้อย เย็นใสด้วยธารน้ำ และสบายตาด้วยสีสันของ บัวพันธุ์ต่าง ๆ เพื่อให้ธรรมชาติในบริเวณวัดช่วย ชะล้างความเครียดขถึงให้หย่อนคลาย ให้ เสียงนกช่วยสร้างความสดใสแทนเสียงแห่งความ แก่งแย่งชิงดี ให้เสียงน้ำตก และความใสของ น้ำช่วยชำระใจขุ่นข้นด้วยตะกอนแห่งความไม่ สมปรารถนาต่าง ๆ กลายเป็นดวงใจที่ใสสร้าง กว้าง เบา ยังไม่เพียงเท่านั้น หลวงพ่อทั้งสองยัง นำเอาใจที่ถูกธรรมชาติชำระแล้ว มาขัดเกลาจน ใสสว่างด้วยวิธีการวางใจอย่างง่าย ๆ ในทาง สายกลางที่มีอยู่แล้วในตัวของแต่ละคน แล้วจึง อบให้หอมกรุ่นด้วยศีล กับปัญญาที่เกิดจากสมาธิ กลายเป็นใจที่หอมชื่นด้วยละอองของคุณธรรม อันงาม เพื่อการเดินอย่างสง่างาม ไปสู่ความสำเร็จ บนถนนสายกลางที่สว่างแล้ว สะอาดแล้วจาก การแผ้วถางของหลวงพ่อวัดปากน้ำ นี่แหละ... คือการสานความสุขให้แผ่ ไพศาล พอที่จะครอบคลุมพื้นที่ให้ยิ่งกว้างไกล อย่างไม่มีขอบเขต เพื่อเนรมิตโลกมนุษย์นี้เป็น นิเวศน์แห่งความหฤหรรษ์ด้วยปัญญาอันเกิดจาก สมาธิ ปฏิบัติ และคุณธรรมของคนทุกคน โดย ไม่มีเงื่อนไข 55 ก ล ย า ณ ม ต ร