การเที่ยววัดโพธิ์ : หน้า 65/116

ต า ม ลักขณ์เกี่ยว วัดโพธิ์ โดย ลักขณ์ (ต่อจากฉบับที่แล้ว) สวัสดีเบญจ์ที่รักยิ่ง ฉ นขอชวนเธอไปเที่ยววัดพระเชตุ พนวิมลมังคลาราม ต่อเลยนะ แต่ขอเรียกชื่อ "วัดโพธิ์” สั้น ๆ ตามความเคยปากนะจ๊ะ จดหมายฉบับที่แล้วฉันพา เธอไปชมพระอุโบสถ ชอบใจมากใช่มั้ยล่ะ คราวนี้ ขอพาเบญจ์ไปชมพระวิหารนะ วัดนี้มีพระวิหารทุก แบบ มีทั้งพระวิหารทิศ พระวิหารคด พระวิหารพระนอน และพระวิหารอื่น ๆ จะค่อย ๆ เล่าให้เบญจ์ฟัง เอ้า... ตามฉันมาได้แล้วจะ เมื่อพี่นิภาและฉันเดินออกมานอกกำแพง Q แก้วพระอุโบสถประดับด้วยหินอ่อน คือยังอยู่ภายใน พระระเบียงนะ ตรงมุมลานน่ะ มีพระมหาธาตุทรง ปรางค์มุมละองค์ สร้างสมัยรัชกาลที่ จ้ะ ครั้น สมัยรัชกาลที่ ๓ โปรดให้ก่อเสริมให้สูงกว่าเดิมอีกองค์ละ ๓ ศอก ครั้นเราเดินย้อนมาที่ตัวพระระเบียง เราก็ เห็นพระวิหารทิศ ๔ ทิศ ซึ่งอยู่กึ่งกลางพระระเบียง แต่ละด้าน ความยาวของพระวิหารทิศนั้น ก็ยาว เท่ากับช่วงพระระเบียงชั้นในทะลุถึงพระระเบียงชั้น นอกนั่นแหละจ้ะ พระวิหารทิศนี้มีมาแต่สมัยรัชกาลที่ 9 แล้ว แต่พระวิหารทิศตะวันออกจะยาวกว่าทิศอื่น ๆ ครั้น เมื่อรัชกาลที่ ท บูรณะจึงโปรดให้ก่อมุขหลังของ พระวิหารทิศเหนือ ใต้ และตะวันตก ขยายให้ยาว ราวลด ออกมาเท่าทิศตะวันออก หลังคามุงกระเบื้องเคลือบ ๒ ชั้น มีมุขลดหน้าพระวิหารทิศที่ทะลุ พระระเบียงทั้งด้านหน้าและด้านหลัง (ด้านหลังคือ ด้านหันหน้าเข้าพระอุโบสถ อีกด้านหนึ่งอยู่ตรงข้าม คือ หันหน้าออกสู่ลานกว้างรอบพระระเบียงชั้นนอก) หน้าบันมีลายปูนปั้นเป็นแบบเดียวกัน ลงรักปิดทอง 5 ประดับกระจกทั้ง มุข หน้ามุขพระวิหารทิศ ด้านที่หันเข้าสู่พระอุโบสถนั้น มุขตะวันออกมี โขลนทวารหิน มีเสาหิน ช้างหินยืนแท่น ตุ๊กตา จีนท่าต่าง ๆ หลายตัวล้วนจำหลักด้วยหินเขียวอม เทา ส่วนอีก ๓ มุข มีเสาหินสีแปลก ๆ กัน เช่น เขียวอมเทา แดงอมเทา เป็นต้น ที่ยอดเสาติดกิ่ง ไว้แขวนโคม นอกจากนี้ก็มีแท่นหินสี่เหลี่ยมผืนผ้า ด้านข้าง ๆ มีลายต้นไม้ มีรูปวัวบ้าง ม้าบ้าง มี รูปคนจีนขี่บ้าง ยืนอยู่ข้าง ๆ บ้าง เออ... นี่เบญจ์ เชื่อมั้ย พระวิหารทิศมีทั้ง ๕ หลังแน่ะ “อ้าว! ทำไมถึงเป็นเช่นนั้นล่ะ” เบญจ์ อาจจะนึกร้องถามฉันในใจ เอาละ ฉันจะเฉลยให้ ฟังนะ ก็ทิศตะวันออกแบ่งเป็น ๒ ช่วง คือ ชั้นใน และชั้นนอกไงล่ะ ฉันจะคุยให้ฟังทีละวิหารดีกว่า เบญจ จะได้เข้าใจ พระวิหารทิศตะวันออกมุขหลัง คือด้านที่ หันหน้าสู่พระอุโบสถ ประดิษฐานพระพุทธรูปยืนหล่อ ด้วยโลหะ สูง ๒๐ ศอก พระนามเดิมว่าพระโลก นาถศาสดาจารย์ เดิมประดิษฐานอยู่ที่วัดพระศรี สรรเพชญ์ จังหวัดพระนครศรีอยุธยา เข้าใจว่า สมเด็จพระรามาธิบดีที่ ๒ แห่งกรุงศรีอยุธยา โปรด ให้สร้างคราวเดียวกับพระพุทธศรีสรรเพชญ์ รัชกาลที่ ทรงเห็นว่าเคยเป็นพระพุทธรูปของวัดสำคัญด้วย อยู่ในวังหลวง องค์พระชำรุดมาก จึงอัญเชิญมา บูรณะ บรรจุพระบรมธาตุด้วย ภายหลังเอ่ยพระนาม สั้น ๆ ว่า พระพุทธโลกนาถ พระวิหารทิศตะวันออกชั้นนอก มีพระ ประธานหล่อด้วยนาก ปางมารวิชัย รัชกาลที่ อัญเชิญมาจากวัดเขาอินทร์สวรรคโลก โปรดให้ กั ล ย า น ม ต ร ๖๙