การเดินทางและความรู้สึก : หน้า 98/116

(ต่อจากฉบับที่แล้ว) อยุธยายศยิ่งฟ้า ลงดิน แลฤๅ ก่อเกื้อ อำนาจบุญเพรงพระ เจดีย์ละอออินทร ในทาบทองแล้วเนื้อ ปราสาท ดอกไม้จากที่ไกล... นอกโสมฯ แล้วฉันก็ได้ยินเสียงสังคีตดีดสีอีกครั้ง ไพเราะแว่วหวานเวียนเข้ามาในโสตประสาท ฉัน ภาพสองข้างทางลำน้ำที่ฉันและอรรถล่อง เรือไปยังวัดที่เป็นที่พำนักนิรันดร์ของสองพระองค์ เงี่ยหูฟัง และฟังด้วยโสตประสาททั้งหมด ไม่ผิด แน่... ฉันรู้สึกว่าเสียงดนตรีนี้สดใส มีชีวิตชีวา ไม่ทิ้งทอดโอดเศร้าเหมือนเคยได้ยินเมื่อสองวันที่แล้ว ทำให้โคลงอันไพเราะของกวีศรีปราชญ์แว่วเข้ามาใน ความรู้สึก ด้วยภาพของวัดวาอาราม และบ้าน แม่น้ำ เรือนที่ดูสงบสบายอยู่ตลอดสองฝั่ง แดดยามบ่าย ทำให้สองข้างทางดู สวยงามประทับ ใจ ประกอบกับ การที่เราได้พัก ซ้ำยังรู้สึกราวกับว่าจะแยกเสียงเครื่องดนตรีออก ได้ว่าเป็นเสียงผสมผสานของชนิดใดบ้าง และ ท่วงทำนองของเสียงดีดสี คล้าย กับว่าผู้เล่นกำลังจะบอกเล่า ถึงเรื่องราวในอดีตอัน เนิ่นนานกาลโพ้น ผ่อนแล้วเต็มที่ ชดใช้กับที่ต้อง กระสับกระส่าย มาตลอดทั้งคืน ทำให้จิตใจของเรา ปลอดโปร่ง เรือที่ทาง โรงแรมจัดหาให้ ก็ดูจะรู้ใจด้วย พอ ใกล้จะถึงบริเวณวัดนายท้ายได้เปลี่ยนจากการใช้ เครื่องมาเป็นฝีพาย ทำให้การเดินทางยิ่งสบาย มากขึ้น เป็นที่พอใจของอรรถที่ได้โอกาสช่วย นายท้ายพายทางหัวเรือ ตามนิสัยดั้งเดิมที่ชอบ การพายเรือนักหนา ฉันทอดสายตามองไปเรื่อย ๆ ความรู้สึก ผ่อนเบา โล่งสบายทับทวีขึ้น ลมเย็นโชยมาต้อง กายไม่ขาดระยะ พร้อมกลิ่นหอมรวยรินของ ฉันหลับตา ลงอย่างซาบซึ้ง ในเสียงนั้น ลมอ่อนโชยมา พร้อมกลิ่นดอก ไม้ปนกลิ่นกระ แจะจัน ทำให้รู้สึก เหมือนกึ่งฝันว่ากำลัง ล่องลอยอยู่ในดินแดนอันงาม แวดล้อมด้วยน้ำใส ต้นไม้เขียวขจีมีดอกสะพรั่ง สลับกับวัดวาอารามที่ประดับประดาด้วยกระเบื้อง แสนสวย กับแสงสะท้อนวับวาวของเปลวทอง จากช่อฟ้า คันทวยเมื่อต้องแสงตะวันยามใกล้พลบ และแสงนั้นได้ทาบทาลงบนผิวน้ำที่เปี่ยมตลิ่งเอ่อ ล้นสองข้างฝั่ง ฉันถอนหายใจ สภาพอันอุดมของ ปราการธรรมชาติและกระมัง ที่ทำให้สาวพม่า ๙๖ ก ล ย า ณ ม ต ร