ความตั้งใจของหลวงพ่อวัดปากน้ำ : หน้า 87/116

ดังนั้น แม้หลวงพ่อวัดปากน้ำ จะไม่อยู่ ณ โลกมนุษย์แห่งนี้แล้ว แต่ความตั้งใจของท่าน มิได้เสื่อมสลายไปกับกายเนื้อของท่าน หากยัง ยิ่งใหญ่ และยืนยันในเนื้อของงานที่มีแต่จะ ทับทวีให้ยิ่ง ๆ ขึ้นไป เพื่อผู้คน สังคม และ ชาวโลกทั้งหลายดังปรารภของหลวงพ่อฯ ที่คุณ ยายอุบาสิกาจันทร์ ขนนกยูง ได้พากเพียรสรรค์สร้าง และถ่ายทอดให้แล้วกับบุคคลในยุคต่อ ๆ ไป และหากถามอีกครั้งว่าเพื่อใคร...คำตอบ ก็ยังคงเช่นเดิม....เพื่อพระพุทธศาสนา เพื่อสังคม เพื่อลูกหลานของเราท่านทั้งหลาย แผ่นดินไทยของเรา สุขที่ต้องสาน งานที่ต้องต่อ... และเพื่อ หมดสิ้นกายเนื้อของหลวงพ่อวัดปากน้ำ แต่ไม่หมดสิ้นคำสั่ง คำสอน และแรงปรารถนาที่ จะมอบความสุขอันเที่ยงแท้ให้แก่ทุก ๆ คน และแสงแห่งความหวังนั้นไม่เคยโรยรา ความปรารถนายิ่งใหญ่ยังคงอยู่ การต่อสู้ยัง คงดำเนินต่อไป ด้วยขวัญ กำลังใจที่หลวงพ่อ วัดปากน้ำได้ถ่ายเทลงในดวงใจกว้างใหญ่อย่างไม่มี ขอบเขตของคุณยายอุบาสิกาจันทร์ ขนนกยูง ผู้ตั้งความปราถนาไว้สูงส่งว่าจะไต่ตามความหวัง ความตั้งใจที่หลวงพ่อวัดปากน้ำได้ตั้งไว้จนกว่า จะถึงจุดหมาย.... แม้ว่าคุณยายจะต้องใช้ชีวิต เป็นเดิมพัน พลิกแผ่นดินผืนใหญ่ แผ่นดินที่ปราศจากต้นไม้ แหล่งน้ำ และร้อนนักหนา ให้กลายมาเป็น แผ่นดินใหม่ แผ่นดินแห่งความอบอุ่นชุ่มชื่น เย็นใจด้วยสายน้ำที่ขุดด้วยเรือขุดจากคลองชล ประทาน เขียวไสวด้วยต้นกล้าที่ค่อย ๆ ลำเลียง มาปลูกลงทีละต้น ทีละต้น ด้วยสองมือของยาย และหลวงพ่อทั้งสอง (หลวงพ่อธัมมชโย และ หลวงพ่อทัตตชีโว) กับลูกศิษย์ลูกหาเพียงไม่กี่คน จนกระทั่งวันนี้เขียวขจี กว้างใหญ่ด้วย ผืนหญ้า สระใหญ่ สายน้ำ ต้นไม้ใหญ่น้อย และเสนาสนะที่สมถะแต่แสนสบาย ศาลาโล่งกว้าง โรงครัวสะอาด โบสถ์ใหญ่ เป็นที่พำนักพักใจ เป็นที่อาศัยทั้งชั่วคราว และถาวรสำหรับพระ ภิกษุสงฆ์เดิม.... พระภิกษุที่บวชใหม่ พระภิกษุ สงฆ์จากที่ต่าง ๆ ทั่วประเทศ และหมู่อุบาสก อุบาสิกา ตลอดจนนกกา ได้เข้ามาอาศัยร่มเงา ที่อิ่มด้วยไอของกระแสแห่ง ของความสบาย จากวันนั้น จากบ้านธรรมประสิทธิ์ บ้านหลังเล็ก ๆ ตรงชายคลองด้านหลังของวัด ปากน้ำ ภาษีเจริญ บ้านที่คับแคบไปเสียแล้วใน การที่จะใช้เป็นที่รองรับผู้คนที่เข้ามาแสวงหา ความสุขอันประเสริฐ คุณยายและพระภิกษุหนุ่ม ในวันนั้น หรือ ท่านอธิการไชยบูลย์ ธมฺมชโย ในวันนี้ กับกลุ่มลูกศิษย์อีกหลายคน ซึ่งหมายถึง หลวงพ่อทัตตชีโวด้วย ได้ร่วมกันตัดสินใจมา กั ล ย า ณ ม ต ร ๘๕