การทำสมาธิและการแผ่เมตตา : หน้า 97/116

ป 5 B ญ า น ย า ย ฤ า ฝั น ไ ป โดย เกษมสุข ภมรสถิตย์ ความเดิมตอนที่แล้ว เมื่อเกิดความไม่สงบของผู้คนมากมาย บุษทำสมาธินึกถึงคุณของพระรัตนตรัย คุณของครูบาอาจารย์แล้วแผ่เมตตาออกไป ส่งผลให้ผู้คนที่แตกตื่นแต่แรกสงบเงียบลง แต่ยังคงมีสายตาที่บ่งบอกถึงความทุกข์ฉาบฉายบนใบหน้า ด้วยความรักและปรารถนาดี ต่อบรรพชนเหล่านั้น บุษพยายามใหม่ให้เขานึกถึงพระสงฆ์ นึกถึงการทำทาน นึกถึงพระพุทธรูปไว้ กลางกาย เมื่อลืมตาขึ้นมาดูอีกครั้งพบว่า พวกเขาเปลี่ยนไป มีกายโปร่งใส กลางกายมีพระสงฆ์บ้าง พระพุทธรูปบ้าง ในท่านั่งขัดสมาธิลอยอยู่ สีหน้าแววตาก็เปลี่ยนไปเป็นผ่องใส เบิกบานบ่งบอกถึง ความสุขที่ได้รับ อรรถตื่นขึ้นมาทันเห็นผู้คนเหล่านั้นและรู้สึกพอใจในความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้น เหตุการณ์ต่าง ๆ เริ่มคลี่คลายกลับสู่ภาวะปกติ รวมทั้งอรรถและบุษที่มีภาพซ้อนขึ้นมา เป็นอีกคนก็กลับมาเป็นเขาทั้งสองอย่างเดิม ณ กั ล ย า ณ ม ต ร ๙๕