ความคิดและความรู้สึกในสงคราม : หน้า 99/116

ร่ำไห้ทอดอาลัยในสามีผู้ถูกมารดาส่งมารบใน แผ่นดินนี้ว่า The mother sent her golden son, To play his part in war. All Midst rain and wind and swelling tides. He fights in Yodayar. - Let it rain and let it blow, Let him die for all I care. PAK Should I pine for him?... Oh no! Hin - A heart- less mother sent him there. ที่ความ หมายว่า เธอ จะร่ำไห้ห่วงหา หรือเสียใจไปทำไม ในเมื่อแม่ใจร้ายของ สามีเธอได้เป็นผู้ส่งลูกชาย สุดที่รักไปรบ ณ แผ่นดินอยุธยา ซึ่งเขาจะต้องตายอย่างแน่นอน ท่ามกลางสายฝน กระหน่ำ และน้ำหลาก... นั่นแหละ แล้วทุกอย่างก็ได้เปลี่ยนไป... แผ่นดินแห่งธัญญาอาหารกำลังจะกลายเป็นดิน แดนของอุตสาหกรรม ความเขียวขจีกำลังจะถูก กลืนกินด้วยความเจริญเติบโตอย่างไร้มนุษยธรรม ความคิดของสังคมไทย... - ฉันมองตรงไปยังบริเวณวัดที่ใกล้เข้ามา ทุกที... "จวนถึงแล้วนะคะนายท้าย... อรรถคะ จวนถึงแล้วค่ะ” ฉันร้องบอกทั้งสองฝีพายให้รู้ตัว เพื่อจะได้วาดวงเข้าไปจอดพักในร่มไม้ใหญ่ตรง ชายน้ำหน้าวัดได้ทันท่วงที เราสองคนขึ้นมายืนนิ่งอยู่ตรงลานหน้า วัด... ด้วยความรู้สึกสบาย อบอุ่น คล้ายเข้า มาอยู่ใกล้ผู้เป็นที่เคารพ...tires กลิ่นดอกจันกระพ้อ ลอยมา ฉันจำได้แน่ ชัด... เพียงแต่ไม่ แน่ใจเท่านั้นว่า อรรถจะรู้สึกด้วย หรือไม่ "เอ๊ะ...กลิ่น ดอกอะไรหรือ บุษ หรือว่า...” อรรถพูดขึ้นพอดี กับความคิดของฉัน "ใช่แล้วค่ะ... กลิ่นของ จันกระพ้อที่คุณลุงท่านเอาไปให้บุษที่ โรงแรม” ฉันตอบอย่างตื่นเต้น รู้สึกร้อนวูบขึ้น ทั่วกาย เมื่อมองไปที่แขนของอรรถก็พบว่าเขา กำลังมีอาการขนลุกเช่นกัน กลิ่นหอมนั้นรุนแรงขึ้นทุกที... แรงขึ้น กว่าเดิม แต่ทว่าไม่ฉุน และไม่ทำให้อึดอัด เพียงแต่สร้างความรู้สึกให้รู้ว่าเราไม่ได้อยู่เพียง ลำพังสองคน อรรถจับมือฉันไว้... กระตุกนิด ๆ เหมือน ก ล ย า ณ ม ต ร ๙๗