การปฏิบัติตามคำสอนของพระพุทธเจ้า : หน้า 19/146

เมตตา รักใคร่ปรารถนาจะ ให้เป็นสุข กรุณา สงสารคิดช่วยจะ ให้พ้นทุกข์ มุทิตา พลอยยินดีเมื่อผู้ อื่นได้ดีแล้ว อุเบกขา ความวางเฉย ไม่ดีใจ ไม่เสียใจ เมื่อเขาถึงความ วิบัติพลัดพรากอย่างหนึ่งอย่างใด ที่ ถึงความตายหรือความแตกดับ หรือ ว่าภัยไข้เจ็บเกิดขึ้น พระองค์ก็สม ควรวางอุเบกขาเฉยไว้ นี่พระพุทธเจ้าเป็นตำรับตำรา เป็นประมุขของเราที่เราไหว้เรากราบ อยู่ สร้างพระพุทธรูปปรากฏอยู่จน กระทั่งบัดนี้ เป็นของสำคัญอย่างนี้ เมื่อรู้แล้วว่าเป็นของสำคัญอย่างนี้ เราต้องตั้งใจแบบเดียวกับพระพุทธ เจ้า ท่านตั้งอย่างไร ท่านสอน อย่างไร ท่านทำอย่างไร ท่านก็สอน ว่า ท่านสอนพวกเราให้อดใจ ให้อด ทน คืออดใจ อดใจเวลาความโลภ หรืออภิชฌาเกิดขึ้น หยุดนิ่งเสีย รู้ นี่รสชาติอภิชฌา-อยากได้สมบัติของ คนอื่นเป็นของของตน อยากกว้าง ขวางใหญ่โตไปข้างหน้า ต้องหยุด เสีย อดทนหรืออดใจเสีย ประเดี๋ยว ก็ดับไป ย้ายความอยากนั้นดับไป ลับไปด้วยอะไร ด้วยความอดทนคือ เสียกะเดี๋ยวหนึ่ง ความโกรธประ อดใจนั่นแหละ ความโกรธประทุษ ทุษร้ายหายไป ดับไป พยาบาทนั้น ร้ายเกิดขึ้น นิ่งเสียอดเสียไม่ให้หลุด หายไป มิจฉาทิฏฐิเกิดขึ้น มิจฉา ออกมาได้ ให้อยู่ในใจของตัวเอง ทิฏฐินั้นแปลว่าเห็นผิดละ รู้อะไรไม่ ไม่ให้คนได้ยิน ไม่ให้คนอื่นรู้กิริยา จริงสักอย่าง เลอะๆ เทอะๆ เกิดขึ้น ท่าทางที่เดียว ไม่แสดงกิริยามรร- หยุดเสีย ไม่ช้าเท่าไรกะเดี๋ยวดับไป ยาทให้ทะเลดทะลักแปลกประหลาด นั่นแหละ ความโลภเกิดขึ้น อย่างผีเข้าสิงทีเดียว ไม่รู้ทีเดียว นิ่ง อภิชฌาเกิดขึ้นให้ดับไปได้ อภิชฌา เกิดขึ้นชั่วขณะ อดเสียให้ดับไปได้ ฆ่าอภิชฌาตายครั้งหนึ่ง นั่นเป็น นิพพานปัจจัยเชียว จะถึงพระนิพ พานโดยตรงทีเดียว ความพยาบาท เกิดขึ้น ให้ดับลงไปเสียได้ ไม่ให้ออก ไม่ให้ทะลุทะลวงออกมาทางกายทาง วาจา ให้ดับไปเสีย ทางใจนั่นดับไป ให้ดับไปได้คราวใด คราวนั้นได้ชื่อ กัลยาณมิตร มีนาคม ๒๕๔๐