การเผยแผ่พระพุทธศาสนา : หน้า 34/146

ได้เผยแผ่พระศาสนาขึ้นไปทางภาค เล็กน้อย และพระอานนท์ก็บังเอิญ ลืมทูลถามว่าเล็กน้อยนั้นแค่ไหน เหนือของอินเดีย แล้วลือหลักโอน เพราะฉะนั้นที่ประชุมก็เลยไม่ยอม อ่อนผ่อนตามเพราะต้องการรับ แก้ไขคงใช้ข้อความเดิมอย่างที่พระ สมาชิกให้มากๆ ไว้ก่อน โดยอ้าง มหายาน ต่อมา เกาหลี ญี่ปุ่น ก็ เป็นมหายานด้วย พอนานไปๆ เนื่องจากพระวินัยไม่รัดกุม การ ปฏิบัติก็เลยฟันเฟือนเต็มพี ที่คงรูป สัมมาสัมพุทธเจ้าทรงให้ไว้ ซึ่งก็นับ พุทธานุญาตให้แก้ไขวินัยข้อเล็กน้อย ร่างเดิมอยู่ได้มากที่สุดก็ฝ่ายหินยาน ว่าเป็นการมองการณ์ไกลอย่างรอบ เพราะฉะนั้นพระวินัยทั้งหลายเมื่อ หรือฝ่ายที่เผยแผ่พระพุทธศาสนา ผ่านเข้าไปในประเทศต่างๆ เช่น จีน ลงใต้ของอินเดีย ซึ่งขณะนี้ก็ได้ก เป็นต้น ก็เป็นพระวินัยที่มีการแก้ไข มาเป็นว่าพระพุทธศาสนาที่มั่นคง คอบ เราลองมาคิดว่าทากขณะนี้ พระพุทธศาสนาได้แพร่หลายไปทั่ว โลกแล้ว และสมมุติว่า พระภิกษุ เมืองนี้แก้ไขกฎข้อนี้ พระภิกษุเมือง โน้นแก้ไขกฎข้อโน้น ถ้าเวลาผ่านไป ปี ๒๐๐ ปี พระภิกษุในพระ ๑๐๐ พุทธศาสนามาเจอกันอะไรจะเกิด ขึ้น? แน่นอนเลยว่าพระวินัยจะไม่ ลงรอยกัน เพราะแก้กันคนละแห่ง คนละหน ปรับปรุงกันเรื่อยมา ที่สุดก็อยู่ในเมืองไทยเรานี่แหละ ในที่สุดปรากฏภายหลังว่าท่า ประเทศไทยได้ชื่อว่า เป็นประเทศ พระวินัยจนหละหลวมกันมาก แต่ ที่พระพุทธศาสนาปักหลักได้มั่นคง ก็ได้สมาชิกเยอะ พวกนี้เรียกตัวเอง ที่สุดในโลก พวกมหายาน หมายความว่า เป็น ยานใหญ่มีสมาชิกมาก นี้ก็เป็นเรื่องราวที่มีในประวัติ ดาสตร์มาถึงเรายุคนี้ก็รับรู้เป็นอุทธา ดังนั้นเพื่อป้องกันปัญหาเดือด หรณ์แต่เพียงว่า คนส่วนมากเวลา ร้อนนี้ที่ประชุมสงฆ์จึงไม่ยอมแก้ไข ทำอะไรแล้ว ยากที่จะให้พร้อม ใดๆ คงใช้ตามแบบเดิมซึ่งก็เคร่ง ครัดมาก และสามารถรักษาภาพ ลักษณ์ของเดิมได้อย่างดี พูดง่ายๆ คือเป้นพวกอนุรักษ์นิยมนั้นเอง ในยุคเดียวกันนั้นคือ ในครั้ง เพรียงเห็นตรงกันได้ เพราะฉะนั้น ขณะที่เราทำงานอยู่เดี๋ยวนี้ ก่อนจะ ลงมือทำา วางกฎเกณฑ์ให้รัดกุม เลียแต่ต้นนั่นแหละดี เนื่องจากฝ่ายมหายานซึ่งขึ้น ที่ท่าปฐมสังคายนา มีพระภิกษุบาง ไปทางภาคเหนือมักจะมีการแก้ไข รูปที่ยังไม่ได้เป็นพระอรหันต์ เกิด พระวินัยอยู่เรื่อยๆ พระวินัยจึงเริ่ม ความน้อยใจที่ไม่ได้รับอนุญาตให้ ฟันเฟือนเริ่มหละหลวมถึงแม้จะได้ เข้าร่วมประชุมสังคายนาด้วย เลย สมาชิกมามาก แต่ก็ปนเปไปกับลัทธิ จัดประชุมเองโดยติดตามบัดหมาย ดั้งเดิม ซึ่งเป็นลัทธิความเชื่อใน สำหรับธรรมยุตกับมหานิกาย เป็นเรื่องของพระภิกษุในประเทศไทย เรื่องนี้เกิดขึ้นในสมัยรัชกาลที่ 3: แห่งกรุงรัตนโกสินทร์ พระบาทสม เด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวมี พระราชประสงค์จะปรับปรุงคุณภาพ สงฆ์ ให้ดีขึ้น ก็เลยแบ่งพระภิกษุใน เมืองไทยออกเป็น ๒ สังกัดด้วยกัน สังกัดหนึ่งเรียกว่าธรรมยุต อีกสังกัด หนึ่งเรียกว่า มหานิกาย แต่ว่าถึง จะแยกเป็น ๒ สังกัดก็ตาม ทั้ง ๒ สังกัดนี้ก็ขึ้นตรงกับสมเด็จพระสังฆ ราชพระองค์เดียวกัน ตำรับตำรา พระไตรปิฎกหรือทุกสิ่งทุกอย่าง ใช้ เล่มเดียวกัน ไม่มีอะไรต่างกัน เพียง แต่ว่าแนวของการปกครองสงฆ์ ได้ ผู้ที่ได้ยินได้ฟังเรื่องราวจากพระ ท้องถิ่นนั้นๆ ที่พระพุทธศาสนา แบ่งสายปกครองออกไป ๒ สังกัด โอษฐ์มาเหมือนกัน จ่าว่าอย่างไร ก็ เผยแผ่เข้าไป เมื่อก่อนนี้ก็เริ่มที่ เท่านั้น ช่วยกันท่า ช่วยกันบันทึกไว้ กลุ่มนี้ แผ่นดินจีนเป็นจีนมหายาน ธิเบต กัลยาณมิตร ๓๒ มีนาคม ๒๕๔๐