ความเชื่อในบุญ : หน้า 134/146

ด้วยยลบุญที่แถบทําด้วย ความเลื่อมใส เต็มใจ และ ทุ่มเมสุดชีวิต ดังนั้นถมชาติ ต่อไป แถบจะเกิดมา าราย เป็นเศรษฐีมมาเศรษฐี มีบราาร จื่อสัตย์ชยันจันแจ้ง เช!จะ เป็นเศรษฐีทั้งมารโลกและ มางธรรม ตราบวันถึงที่สุด แห่งชรรม.. ฉันชิงพูดชันก่อนที่เจ๊จะพูดจบ เดือนฉันอยู่เรื่อยว่าอย่างมงาย เชื่อ ใครง่ายๆ จะโดนหลอกไม่รู้ตัว..... ฉัน ไม่ได้ว่าเธอนะ เฮียเขาพูดอย่างนี้จริงๆ เธออย่าโกรธฉันนะ” โดยบอกว่า “เจ๊อย่าห้ามฉันให้เป็นบาป เลย ฉันไม่ป่วยคอนไม่มีเงินหรอก ฉัน เชื่อด้วยว่าเมื่อท่า บุญแล้วหากฉันตาย ฉันก็ไปสวรรค์ ตายเร็วๆ ก็ดีจะได้เลิก ท่า งานเป็นลูกจ้างเสียที” เห็นว่าฉันไม่กลัวตายจริงๆคราว นี้เจ็กลับเป็นบ่ายกลัวเสียเอง “แถบ อย่าพูดอย่างนั้น แถบเป็นคนแข็งแรง ไม่เคยป่วยเคยเจ็บ แถบต้องอายุยืน อยู่ช่วยฉันท่า มาหากินต่อไป แถบอยาก ท่า บุญก็ทำ เถอะ ฉันไม่ห้ามแล้ว” เพื่อนเจ้พูดว่า “เธอต้องพูดฉัน ขออนุโมทนาบุญด้วย เป็นการขอแบ่ง บุญจากแถบ…..ขออนุโมทนาบุญด้วยนะ แถบ” เธอยกมือไหว้ฉันด้วย “ขออนุโมทนาบุญด้วย” เจ้นาย จ้างฉันพูดอ้อมแอ้ม ยกมือชั้นว่า ท่า เหมือนจะไหว้แล้วรีบเอาลง คงกลัว เลียเหลี่ยมที่จะต้องไหว้ลูกจ้างตัวเอง “สาธุ” ฉันพูดด้วยใจเบิกบาน เพื่อนเจ๊พูดชักชวนเจ็ต่อว่า “ตกลงเธอ 17 บุญสร้างพระให้ตัวเอง กับเฮียและที่คนละองค์รวมเป็นสาม องค์เท่าแถบนะ หรือจะสร้างให้พ่อแม่ ของเธอกับพ่อแม่ของเฮียรวมเป็นเจ็ด องค์ไปเลย” “ว้าย!” เจ้ร้องตกใจเลียงดัง “อะไรกันเธอจ้า เธอพูดจาไม่กี่คำ ฉัน ต้องจ่ายเกือบแลนเลยหรือนี่ เรื่องท่า บุญฉันต้องรอปรึกษาอาเฮียก่อน ขึ้น ทำ บุญมากๆ มีหวังฉันโดนด่าเปิง เขา “ฉันจะโกรธทำไมในเมื่อฉันไม่ ได้หลอกเธอ ฉันเป็นผู้นำ บุญ ฉันน่า ข่าวบุญ ซึ่งเป็นข่าวดีเป็นมงคลมาบอก เธอให้ท่า บุญ เพื่อเธอจะได้บุญมาหล่อ เลี้ยงชีวิต ให้ประสบความสุข ความ ร่ำรวยและความสมปรารถนาในทุกสิ่ง ที่ควรบังเกิดซ้นในครอบครัวของเธอ... ตกลงเธอจะสร้างพระองค์” เพื่อนเจ้ ถามในตอนท้าย ตอบ “องค์เดียวสร้างให้ฉันก่อน” เจ็ “แค่องค์เดียว...น้อยไป สร้าง ให้อาติกับอาเฮียของเธอพร้อมกันเลย สามองค์ดีกว่า เงินแค่นี้เองอย่าขี้เหนียว เลย ใกล้ตรุษจีนแล้วเดี๋ยวเธอก็ได้ แตะเชียจากเฮีย” “ได้มาก็ไม่เหลือ ฉันสั่งทำ สร้อย คอประดับเพชรไว้เกือบสองแสน ฉัน แอบท่า ไม่ให้เฮียรู้ เธออย่าพูดไปนะ” เพื่อนเจ๊ส่ายหน้าพลางพูดว่า “เธอมีสร้อยคอ สร้อยข้อมือ ต่างหูกำไล นาฬิกาฝังเพชร ตั้งหลายชุดสวยๆ ทั้ง นั้น ก็น่าจะพอแล้ว รู้ไหมของพวกนี้ มันเป็นเหยื่อส่อของมาร มันทำ ให้เรา ลุ่มหลงทุ่มเทไขว่คว้าหามา อยากได้ก็ เป็นทุกข์ ได้มาแล้วกลัวถูกขโมยก็เป็น ทุกข์ เวลามีทุกข์ก็พึ่งมันไม่ได้ เพราะ มันไม่ใช่ที่พึ่ง ฉันบอกเธอแล้วว่าบุญ .กัลยาณมิตร ๑๓๔ มนาคม ๒๕๔๐