เรื่องสั้น : หน้า 132/146

เรื่องสั้น วัดพระธรรมกาย ยายถ้วน กับ ยายแถบ เรื่อง : พ.พ. ภาพ : สอหงส ลลพนา โดยสารประจำ ทางจากชลบุรี เข้ากรุงเทพฯ คันหนึ่ง เมื่อแล่น พ้นเขตเทศบาลเมืองไปแล้ว ปรากฏว่า ณ จุดตรงกันข้ามบนทางเส้นคู่ขนาน มีรถประสพเหตุขนท้ายกันอย่างแรง ผู้ โดยสารบนรถคันนี้หลายคนที่เห็น เหตุการณ์ เผลอร้องอุทานเสียงดัง “ว้าย!” “ทำไม รถเป็นอะไร" คนนั่งหลับ ลืมตาขึ้นมาถามเลียงสับสน “สัมมาอะระหัง” ยายล้วน อุทานเบาๆ “สัมมาอะระหัง” ยายแถบซึ่ง นั่งหลับตามาตั้งแต่รถเริ่มออกจากท่า รีบลืมตา อุทานเสียงเบาเช่นเดียวกัน “ฝั่งโน้นรถชนท้ายกันแรงชะ ด้วย” ผู้โดยสารคนหนึ่งเล่าให้อีกคนฟัง “รถอะไรกับรถอะไร"อีกคนถาม “รถปิกอัพชนท้ายรถบรรทุก คนขับกับคนนั่งหน้าปีกอัพเห็นท่าจะ เจ็บหนัก เพราะขับมาเร็วเหลือเกิน...” การซักถามตอบโต้แสดงความ คิดเห็นของผู้โดยสารบนรถดำเนินต่อ ไปอีกพักหนึ่ง เมื่อเสียงเงียบลง ยาย ล้วนซึ่งนั่งเก้าอี้ตัวหน้าได้หันมาถาม ยายแถบผู้ที่นั่งเก้าอี้ถัดมาด้านหลังว่า “ฉันว่าฉันคงเดาถูก เธอเป็น ศิษย์วัดพระธรรมกายเหมือนฉันใช่ไหม” “จะ ฉันไปวัดครั้งแรกวันปีใหม่ เมื่อปี ๒๕๓๕ พี่คงเข้าวัดมานานแล้ว” ยายแถบถามในตอนท้าย “ก็ไม่นานเท่าไหร่ก่อนเธอปีเดียว กัลยาณมิตร / ๑๓๒ : มีนาคม ๒๕๔๐