ความสำคัญของความอดทนในพระพุทธศาสนา : หน้า 20/146

ว่าเป็นนิพพานปัจจัยเซียวหนา สูง นัก กุศลนี้สูง จะบำเพ็ญกุศลอื่น ไม่ได้ทีเดียว ความหลงเกิดขึ้น มิจฉาทิฏฐิ เห็นผิดจากคลองธรรม เมื่อเห็นผิดเกิดขึ้น ทำใจหยุดนิ่งเสีย หยุดนิ่งเสีย ไม่ช้าเท่าไร ประเดี๋ยว เท่านั้น ความเห็นผิดดับไป นั่นเป็น นิพพานปัจจัยทีเดียว นี่ดีดอยู่กับ ขอบนิพพานเซียวหนา ความอดทนติดอยู่กับชอบนิพ พาน ความอดทนอันนี้แหละ ถ้า พระพุทธเจ้าไม่มีละก็ ไม่มีในพระ โพธิสัตว์เจ้า สร้างบารมีเป็นพระ พุทธเจ้าไม่ได้ ที่จะเป็นพระพุทธ เจ้าได้ก็เป็นด้วยความอดทน นี่จะ ไปนิพพานได้ก็ไปด้วยความอดทนนี้ ถ้าอดทนไม่มี ไปนิพพานไม่ได้ อดทนต้องมีท่านะ อดทน เหลวไหลๆ เลอะๆ เทอะๆ ก็ใช้ไม่ ได้ อดทนต้องมีท่า ถ้าอดทนมีทำ จะต้องอดทนอย่างไร เราทำสวน ใกล้กันเป็นขาวสวน ทำ สวนใกล้กัน เขาก็ทำ สวน เราก็ทำสวน แต่มัน พอๆ กันเสมอๆ กัน เราก็อยากให้ มันดีกว่าเขานะ ให้เขาแพ้เราให้ได้ อยากได้ดีกว่าเขา ให้เขาแพ้เราให้ ได้ นั่นคืออภิชฌา อยากจะรุกเจ้า เสียนั่ง อยากจะทอนกำลังเจ้าเสีย นั่ง ให้เรามีสมบัติดีกว่า คุณสมบัติ ดีกว่า เกิดขึ้นแล้ว ถ้าว่าจิตขยับขึ้น เช่นนี้ คิดท่านี้ อยากจะให้ดีกว่าเขา นี่เป็นอภิชฌาแล้ว ทีนี้ก็มีพยาบาท อยู่ที่เดียว มีพยาบาทอยู่แล้ว มี พยาบาทแข่งอยู่แล้ว แข่งก็ยังสู้ไม่ ได้ หาอุบายแล้ว พยาบาท หาอุบาย แก้ไขให้เขาลดกำลังเสียให้ได้ นี่มี กัลยาณมิตร 005 มนาคม ๒๕๔๐