การเดินทางไปวัดพระธรรมกาย : หน้า 69/146

กัลยาณมิตรจากต่างแดแ มากมาย ผมควรจะไปถึงวัดสักกี่โมง เพื่อ จะได้มีที่นั่งในพิธี ทั้งนี้เพราะจากที่หัก ของผมไปถึงที่วัดพระธรรมกายต้องนั่งรถ เกือบชั่วโมง พวกเรา พี่สาว คุณน้า ญาติ ผู้เป็นลูกพี่ลูกน้อง และผมจึงตัดสินใจ ออกจากบ้านกันแต่เช้า พวกเรารู้สึกตื่นเต้นเมื่อรถเข้าเขต ขรุขระของถนนคลองสาม ซึ่งมีรถแน่น ขนัดไปหมด เนื่องจากถนนแคบรถจึงติด กันเป็นแถว ผมเข้าใจว่ารถทุกคันล้วน มุ่งหน้าสู่วัดพระธรรมกายทั้งสิ้น จาก ถนนคลองสาม เราเลี้ยวซ้ายเข้าสู่ถนน สีขาว ดูหน้าตายิ้มแย้ม แจ่มใสอย่างคนมีความสุข สาธุขนส่วน มากจะมากันเป็นครอบครัวพร้อมทั้งน่า อาหารมาร่วมพิธีถวายข้าวพระพุทธเจ้า ผมยืนดูสาธุชนเดินกันขวักไขว่ ช่างเป็น ภาพที่น่าประทับใจจริงๆ ที่น่าสนใจอีก อย่างหนึ่งก็คือนานๆ จะมีผู้ขี่จักรยาน เฉียดเราไป ผมรู้สึกประหลาดใจอยู่ เหมือนกันว่าเขาจะมีวิธีแหวกฝูงชนไปได้ อย่างไร ผมเดินชมสถานที่ไปเรื่อยๆ ใน ไม่ช้าก็รู้ว่าหลงทางเสียแล้ว ผมจึงหยุด ถามอุบาสิกาซึ่งขี่จักรยานม่านมา และ เธอก็กรุณาชี้ทางให้ ในช่วงที่บวชเป็นพระภิกษุอยู่นั้น เป็นเวลาแห่งการศึกษาที่มีคุณค่าทาง ปัญญาอย่างลึกซึ้งของผม การดำรง สมณเพศได้ช่วยเปิดตาผมให้เรียนรู้และ เข้าใจสิ่งต่างๆ มากมาย ที่สำคัญที่สุดก็ คือ เปิดโอกาสให้ผมกล่าวว่า "ขอบพระ คุณ” ด้วยความรู้สึกจริงใจอย่างลึกซึ้ง ต่อมารดาบิดาที่เฝ้าฟูมฟักเลี้ยงดูผมมา ที่ให้ที่อยู่อาศัยคุ้มหัวผม ขณะเดียวกัน ช่วงชีวิตภายใต้ผ้ากาสาวพัสตร์ ยังให้ โอกาสอันหาได้ยากสำหรับการพัฒนาตน แก่ผม อีกทั้งยังสอนให้ผมเป็นตัวของตัว เอง รู้จักยกย่องนับถือและเช้าใจบุคคล สักครู่ก็ถึงประตูใหญ่เป็น รูปโค้งครึ่งวงกลมสีขาว ผมเข้าใจได้กันก็ว่า เรา กำลังเย้าเขตวัดพระธรรมกาย แล้ว คลองหลวง แล่นรถเรื่อยไปสักครู่ก็ถึง ผมตั้งใจจะไปกราบหลวงพ่อทัตต ประตูใหญ่เป็นรูปโค้งครึ่งวงกลมสีขาว ชีโวในตอนบ่าย ผมฝันถึงวันนี้มานาน ผมเข้าใจได้ทันทีว่าเรากำลังเข้าเขตวัด พระธรรมกายแล้ว เพราะผมเคยเห็นภาพ แล้ว เฝ้าแต่คิดถึงวันนี้มานับครั้งไม่ถ้วน ทั้งยังนึกซ้อมว่าจะพูดอะไรกับหลวงพ่อ ถ่ายตอนอยู่อเมริกา ผมลงจากรถมองไป บ้าง เพราะไม่ต้องการให้มีอะไรบกพร่อง รอบๆ บริเวณ รู้สึกตื่นตาตื่นใจกับ ผมรู้สึกตื่นเต้นที่จะได้กราบหลวงพ่อ ที่ กิจกรรมต่างๆ ที่กำลังเกิดขึ้น ความสวย จะได้กราบขอบพระคุณท่าน ที่เปิดโอกาส งามของสถานที่ และความกว้างใหญ่ ให้มีการบวชพระธรรมทายาทชื้นในอเมริ ไพศาลของวัด ผมเดินเข้าไปในบริเวณ กา เพราะวิสัยทัศน์และปัญญาของท่าน วัดเรื่อยๆ เพราะไม่รู้ว่าจุดที่ผมต้องการ โดยแท้ วัดพุทธเมย์วูดในอเมริกาจึงได้ จะไปนั้นอยู่ตรงไหน ทั้งภาพที่เห็นและ ถูกสร้างขึ้น ถ้าไม่มีวัดพุทธเมย์วูด ผมก็ เสียงผู้คนที่เดินกันขวักไขว่ ท่าให้ผมรู้สึก ตื่นเต้น รู้สึกดีใจเป็นล้นพ้นที่ได้มาเหยียบ แม่นดินวัดพระธรรมกายที่ใฝ่ฝันจะได้เห็น มานานแล้ว ไม่คิดว่าผมจะได้มีโอกาสเขียนบรรยาย ประสบการณ์ในครั้งนี้ ผมรู้สึกเป็นหนี้ บุญคุณหลวงพ่อเป็นอย่างมาก จึง ปรารถนาจะมากราบท่านเป็นการส่วน ต่างๆ ที่ผมเคยมองข้ามจุดนี้ไป เป็นต้น ว่าบุคคลในครอบครัวผมและเพื่อนๆ ของ ผม การบวชยังช่วยให้ผมมองเห็นความ สำคัญของชีวิตได้กว้างไกลยิ่งขึ้น ผม บอกกับตนเองว่า ผมจะไม่ปล่อยให้ชีวิต ส่องลอยไปอย่างไร้เป้าหมายดังที่ผ่านมา ถึงยี่สิบห้าปีแล้ว การมาวัดในวันนี้ ผมทั้งตื่นเต้น และวิตกกังวล ผมรู้สึกตื่นเต้นที่ได้มีโอกาส มาถึงวัด สิ่งที่รู้สึกกังวลก็คืออาจจะมีสิ่ง ที่ไม่ได้คาดหวังเกิดขึ้น แต่ที่สำคัญไป กว่านั้นก็คือผมเกรงว่าผมไม่มีอะไรจะพูด และถ้าหากจะมีผมก็อาจจะพูดอะไรที่ชื่อ มื้อหรือไม่เหมาะสม สองเรื่องนี้คือ ความ วิตกกังวลอันยิ่งใหญ่ที่สุด แต่ผมก็บอก ทุกคนที่มาวัดแต่งกายด้วยเสื้อผ้า ตัวเพื่อแสดงความเคารพอย่างยิ่ง กัลยาณมิตร มีนาคม ๒๕๔๐ กับตนเองว่า ผมเดินทางมาหลายพันไมล์