การเลิกเบียดเบียน : หน้า 25/146

เลิกเบียดเบียนแล้ว นิตสตฺถา นิหา ดทณฑา ไม่มีท่อนไม้ศัสตราในมือ แล้ว ผู้ที่ยังเบียดเบียนผู้อื่นอยู่ ถ้า ยังมีปืนพก มีดพก ยังมีอาวุธติดมือ อยู่แล้วก็ไม่ได้การ ไว้ใจไม่ได้ เหี้ยก็ ไม่ไว้ใจ อย่าว่าแต่มนุษย์เลย มีท่านดาบสผู้หนึ่ง แกได้ไป บิณฑบาตในบ้าน แกเหาะเหินเดิน อากาศได้ วันหนึ่งเข้าไปบิณฑบาต เสียแล้ว ดูหน้าดูหลังเสียแล้ว ดา บสก็ทำหน้าตาปะหลับปะเหลือกอยู่ ปะหลับปะเหลือก มัวซ่อนตาอยู่ไม่ ได้หละ เพลี่ยงพล้ำ มันขโมยใน มองซ้ายมองขวา มันผิดปกติอยู่แล้ว นะ นั่นควรระวังไว้นะ นี่เมื่อจับ นี่ นี่สัตว์มันรู้นะ สัตว์ฉลาดมันรู้ หลักตรงนี้ได้แล้วก็นั่นแหละ มหา เทียวว่ามนุษย์จะมีกิริยาท่าทางอย่าง โคธา เห็นตาดาบสว่าไม่ได้การที่ ไร มนุษย์มันมีผิด นี่ผิดปกติ กิริยา ท่าทางเราก็รู้เหมือนกันแหละ แต่ ทว่าไหวพริบชนิดนี้ มนุษย์ที่เข้ามา อยู่ด้วย มนุษย์พาลมนุษย์ขโมยก็รู้ ในบ้าน ชาวบ้านเขาใส่แกงเหี้ยมา มนุษย์คนชื่อก็รู้ ดูตานั่นแหละรู้ ที่เข้าแหหาแได้ไปแหนในไต ก็เพราะอาศัย ความอดทน คืออดใจนั่นเอง เป็นความ แยดเยาอย่างยิ่ง ชั่วไม่ได้เข้าไปเจือปน ถ้วยหนึ่งมาฉันเข้ามันเอร็ดอร่อยจริง รุ่งขึ้นเช้าเอาขามไปส่งเขา ถามเขา ว่าแกงอะไร แกงเหี้ย ว้า! หมายตัว จะฆ่าให้ตาย ไอ้เหี้ยใหญ่ปฏิบัติเรา อยู่ตัวหนึ่ง เราจะแกงกินได้หลาย วัน จะต้องฆ่าไอ้เหี้ยนั่นแกงกินเสีย ดาบสก็เอากระบองเหน็บไว้ในจีวร คลุมๆ เข้าไว้ เหี้ยเข้ามาจะต้องให้ ตายทีเดียวเพื่อแกงกิน เอาแล้วเหี้ย ออกมาจากปลวก มาดูกิริยามาร ยาทของพระผู้เป็นเจ้า ดูไม่ได้ วันนี้ หูตากิริยาแปลกประหลาดเหมือน อะไรเข้าสิงในตัว ไม่ไว้ใจตาดาบส ดู ตามันบอก ใจมันชื่อมันก็บอกว่า มันชื่อ คดมันก็บอกว่ามันคด เถอะตามันนั่นแหละ ไอ้ชื่อมันมอง ลูกตามันตรงกัน มันไม่หลบหลีก กันหรอก มันไม่หลบตากัน ไอ้นั่น ชื่อหละ ซื่อตรงๆ ซื่อๆ ถ้าตามัน คอยหลบอยู่ละไม่ได้ ไอ้นี่ตอแหล ปะหลับปะเหลือกแล้วไม่ได้การหละ ตามันไม่ตรงกับเรา ไอ้ชนิดนี้ ถ้า เหลี่ยมโกงมี ตาก็ไม่ตรงกันเสียแล้ว ชนิดนั้นต้องออกห่างนะ ถ้าตามอง ไม่ตรงกันละก็ ออกห่างเที่ยว ถ้าจะ อยู่ใกล้กันแล้วตาต้องตรงกัน ถ้าตา เหี้ยมันก็ เดียว กิริยามารยาทตาปะหลับปะ เหลือกทีเดียว ผิดปกติ เหี้ยคอย ระวังตัว พอเพลี่ยงพล้ำ ไอ้เหี้ยเข้า มาใกล้ดาบสก็จะฆ่าเหี้ย เหี้ยมันคอย ระวังอยู่นี่ พอได้ท่าดาบสก็เอากระ บองแล่นผลุงเข้าไปให้ หลบไปเสีย ลงดินติดอยู่กับดินนั่น เหี้ยปรูดเข้าโพรงไปแล้ว เข้าปล่อง ไปแล้ว เรียกเหี้ยออกมา เหี้ยก็บอก ว่า ออกมาได้อย่างไรละ ไม้พลอง มันอยู่ในมือนะ นั่นแน่ไอ้ไม้พลองอยู่ ในมือ ไม่ได้การเอาจริงไอ้นี่ เพราะ ฉะนั้นมนุษย์ก็ดี ทั้งหญิงชาย คฤหัสถ์ บรรพชิตไม่ว่า ถ้านักบวชก็เหมือน กัน ยังมีเก็บศัสตราวุธกันอยู่แล้วก็ ไม่ได้ นักบวชจอมปลอมอยู่แล้วก็ ไม่ได้การหละ มีดพกมีดอะไรเก็บใส่ หีบใส่ตู้ซ่อนเร้นไว้อะไรต่างๆ นานา เหล่านี้นะไม่ได้ นักบวชเหล่านั้นไม่ ได้ ยังจอมปลอมอยู่ ไม่ใช่นักบวช จริงหรอก นักบวชโกงต้องรีบแก้ไข ไม่แก้ไขไม่ได้ เป็นพระเป็นเณรไม่ เข้าใจ ให้สึก เป็นอุบาสกอุบาสิกา ไม่เข้าใจ ซ่อนอาวุธอยู่แล้วก็ไม่ได้ นํ ตสตฺถา โหตทณฑา ไม่มีศัส ตราและท่อนไม้ในมือแล้ว มือเปล่า แล้ว นี้เขาเรียกว่ามันคายงวงแล้ว ปล่อยแล้ว ปล่อยไม่เอาอุระแล้ว มีนาคม ๒๕๔๐ ๒๓ กัลยาณมิตร