การกราบหลวงพ่อทัตตชีโว : หน้า 70/146

กัลยาณมิตรจากต่างแดน เพื่อจะมาที่วัดพระธรรมกาย ความวิตก กังวลเล็กๆ น้อยๆ เหล่านี้จะต้องไม่เป็น อุปสรรคขัดขวางการได้กราบหลวงพ่อ ทัตตชีโว เวลาบ่ายโมงตรง หลวง ใกล้จะถึงคิวผม ผมก็รู้สึกวิตกกังวลมาก พอเดินออกมาจากประตูห้องตรงมาทาง ขึ้นจนรู้สึกว่ากระเพาะเริ่มนั่นป่วน ก่อน ด้านซ้ายของผม ท่ามกลางสาธุชนที่ตื่น จะรู้สึกว่ามีอะไรเกิดขึ้นเมื่อเงยหน้าก็มอง เต้นดีใจ ท่านยิ้มอย่างกว้างขวางที่สุดเท่า เห็นหลวงพ่อกำลังจ้องมองผมด้วยใบหน้า ที่ผมได้เคยเห็นมา ท่านเดินตรงไปยังโต๊ะ ที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มกว้าง และให้ความ ผมเข้าไปที่อาศรมบัณฑิตตอนเที่ยง ของท่านด้วยท่าทางสง่างาม มีความสุข รู้สึกอบอุ่นอย่างที่สุด รอยยิ้มของท่าน ครึ่ง และทราบว่าหลวงพ่อจะเริ่มรับแขก และอารมณ์ดี ใบหน้าของท่านดูผ่องใส ทำให้ความรู้สึกกลัวและวิตกกังวลของผม ประมาณบ่ายโมง เหตุที่ผมไปเร็วก็เพราะ เป็นอย่างยิ่ง เหล่าญาติโยมบริเวณนั้นต่าง ต้องการได้กราบหลวงพ่อเป็นคนแรก อีก เงียบลงทันทีที่หลวงพ่อเดินเข้ามาในบริเวณ ลดลงไปมาก และเรียกความรู้สึกเชื่อมั่น ให้กลับมามากทีเดียว หลังจากที่แนะนำ ตัวต่อหลวงพ่อแล้ว พวกเราก็กราบท่าน ทั้งได้มีโอกาสสังเกตที่ทำงานของหลวงพ่อ ที่ท่านใช้ต้อนรับแขก ท่านนั่งลงที่โต๊ะแล้ว ด้วย สิ่งแรกที่ประทับใจผมก็คือความรู้สึก เริ่มทักทายแขกทีละคนๆ เลี้ยงของท่าน สามครั้งด้วยความรู้สึกเคารพยิ่ง ญาติ สถานที่ที่อาศรมบัณฑิตให้ความ นุ่มนวลเต็มไปด้วยความรู้สึกยินดีและมี ของผมคือพิทยาได้ถวายของที่ซื้อมาจาก รู้สึกสบายใจเหมือนอยู่บ้าน อีกสิ่งหนึ่งที่ ความสุข ท่านพูดกับโยมอย่างสุภาพเยี่ยม สหรัฐฯ ภาสกร ถวายปัจจัยบูชาธรรม สบายๆ ผม เดิชกางมาคลายพันไมล์ เพื่อจะมากี่วัดพระธรรมกาย ความวิตกกังวลเล็กๆ น้อยๆ เหล่านี้จะต้องไม่เป็น อุปสรรคขัดขวางการ ได้กราบคลวงพ่อกัตตชีโว ประทับใจผมก็คือความเรียบง่ายของ ไปด้วยความรักและเมตตา มีเสียงหัวเราะ ส่วนผมถวายบทแปลธรรม (จากไทยเป็น สถานที่ ซึ่งไม่หรูหราอะไร แต่บ่งบอกว่า ของท่านตั้งขึ้นเป็นระยะๆ ดูเหมือนว่า อังกฤษ) ระหว่างที่ผมบวชให้แก่หลวงพ่อ มีกิจกรรมมากมายเกิดขึ้นที่นี่ ตรงกลาง เสียงหัวเราะของท่านจะกังวานไปทั่วบริเวณ ผมกราบเรียนหลวงพ่อว่า พวกเรามาวัน บริเวณที่รับแขกของหลวงพ่อ มีโต๊ะไม้ตัว นั้น อาการที่ท่านต้อนรับแขกในวันนั้น นี้ ก็เพื่อกราบขอบพระคุณหลวงพ่อที่ ใหญ่สวยงามมากตัวหนึ่งตั้งอยู่และราย เป็นสิ่งพิสูจน์ถึงความเมตตากรุณาของท่าน ทำให้พวกเรามีโอกาสบวชพระธรรม ล้อมด้วยโต๊ะอีกหลายตัว ทุกสิ่งทุกอย่าง ซึ่งผมเคยได้ฟังคนกล่าวขานกัน หลวงพ่อ ทายาทรุ่นแรกที่วัดพุทธเมย์วูด ถ้าหลวง จัดไว้เป็นระเบียบเรียบร้อย ตลอดเวลา เป็นผู้ที่มีคนรักและเทิดทูนมากที่สุดผู้หนึ่ง พ่อไม่ได้สร้างวัดนี้ขึ้นมาพวกเราก็คงไม่ ที่ผมกำลังชื่นชมสถานที่อยู่นั้น ผมไม่ได้ ที่วัดพระธรรมกาย และหลวงพ่อก็รักทุกๆ ได้มีโอกาสบวช หลวงพ่อถามผมว่าจะ สังเกตบุคคลแถวนั้นเลย ขณะที่มอง คน ความจริงข้อนี้จะเห็นประจักษ์แจ้ง พักอยู่นานเท่าไร และจะทำอะไร ผม สำรวจไปรอบๆ บริเวณ ก็ได้ยินเสียงพูด จากการที่สาธุชนดูเหมือนว่าจะดำเนินตาม กราบเรียนท่านอย่างช้าๆ ข่มใจให้สงบ กันจ้อกแจ้ก บางคนก็วิ่งไปวิ่งมา บางคน ค่า ลอนและการกระทำ ทุกอย่างของหลวง- เท่าที่จะทำได้ ผมเกรงว่าหลวงพ่ออาจ ก็วิ่งเข้าออก ทำโน่นทำนี่กันขวักไขว่ ถึง จะฟังไม่ใครเข้าใจ เนื่องจากภาษาไทย แม้ว่าบุคคลจะเคลื่อนไหวกันขวักไขว่ แต่ ก็ไม่ได้เกิดความโกลาหลวุ่นวายอะไร ตู พอ สังเกตว่ามีสาธุชนมากราบหลวง ของผมยังกระท่อนกระแท่นและสำเนียง พ่อเป็นจำนวนมาก ผมจึงตัดสินใจรอให้ ไม่ขัด หลวงพ่อถามว่าเมื่อกลับสหรัฐฯ ทุกคนมีความสุขและเบิกบาน พูดคุยกัน เหลือน้อยลง เมื่อสาธุชนเริ่มลดน้อยลง แล้วจะทำอะไร ผมก็กราบเรียนท่านว่า เหมือนเพื่อนเก่าแก่ ผมก็เข้าไปต่อคิวครอบครัวสุดท้าย เมื่อ ผมกำลังคอยเช้าเรียนทันตแพทย์อยู่ กัลยาณมิตร ๐ มีนาคม ๒๕๕๐