การทำใจให้หยุด : หน้า 41/146

เป็นเวลาหลายสิบปีแล้ว และในการจัดปฏิบัติธรรมที่ทางวัด พระธรรมกายจัดซันก็มีการสอนวิธีการทำใจให้หยุด ซึ่งสา มารถเช้าฝึกอบรมได้ไม่ยากนัก สำหรับท่านที่สนใจศึกษาปฏิบัติแล้ว มีความสงสัย เพราะเคยได้ยินมาว่า วิธีการปฏิบัติตามที่หลวงพ่อวัดปาก น้ำสอนให้ทำใจ “หยุด” โดยการบริกรรมภาวนาว่า สัมมา อะระทัง และนึกถึงดวงแล้วเป็นบริกรรมนิมิต เป็นวิธีที่ไม่ อยู่ในหลักปฏิบัติสมถกรรมฐาน 40วิธี ที่มาปรากฏเป็น ตำราทางพุทธศาสนา ที่อธิบายเรื่องทางสายกลางมานี้จะ ดูก-ผิดอย่างไร ก็อยากจะขอยกคำอธิบายที่หลวงพ่อได้กล่าว ไว้ในพระธรรมเทศนาเรื่องหลักการเจริญสมถวิปัสสนากรรม ฐาน ว่า “สมถะมีภูมิ ๔O(คือ) กสิณ 00 อสุภะ 00 อนุสสติ 00 พรหมวิหาร ๔ อาหาเรปฏิกูลสัญญา 0 จตุธาตุววัตถาน อรูปฌาน ๔ ทั้ง ๔๐ นี้ เป็นภูมิของสมถะ” ในคัมภีร์ต่างๆ ก็ยืนยันว่าทั้ง ๔๐ นี้เป็นวิธีปฏิบัติสมถ กรวมฐาน หรือเรียกว่าอยู่ในภูมิของสมถะ ภูมิของสมถะคือ อะไร หลวงพ่อได้อธิบายว่า “ภูมิของสมถะที่ราจะพึงเรียนต่อไปนี้ เริ่มต้นต้อง กาวใจให้หยุด จึงจะเข้าภูมิของสมถะได้ ถ้าหาวใจให้หยุดไม่ ได้ ก็เข้าภูมิลมถะไม่ได้ สมถะ เขาแปลว่า สงบ แปลว่า ระงับ แปลว่า หยุด แปลว่า นิ่ง ต้องทำาวใจให้หยุด” นั่นหมายความว่าภูมิของสมถะคือการทำใจให้ “หยุด” นั่นเอง วิธีการปฏิบัติตามสมถกรรมฐาน ๔๐วิธีคือ วิธี การทำใจให้ “หยุด” และเมื่อใจหยุดได้แล้วก็ต้องเอาใจ “ถึงเฉพาะซึ่งกลาง” ที่ศูนย์กลางกาย การสอนของหลวง พ่อที่ให้บริกรรมภาวนาว่า สัมมาอะระหัง และนึกถึงดวง แล้วเป็นบริกรรมนิมิต ก็เป็นวิธีการแบบเก่าที่มีการสอนอยู่ แล้วในสมถกรรมฐาน ๔๐แต่ที่หลวงพ่อแนะนำให้ทำต่อไป คือทำใจ “หยุด” อยู่ที่ศูนย์กลางกาย แล้วเข้ากลางกายไป และการ “เข้ากลาง” ไปนี้เองที่ทำให้ท่านพบ “ธรรมกาย” หลวงพ่อกล่าวถึงเรื่องการเข้ากลางไว้ในพระธรรม เทศนาเรื่อง โพธิปักขิยธรรมกถา ว่า “เข้ากลางไม่ถูกเป็นลูกพระตถาคต ไม่ได้ถ้าเข้ากลาง ถูกเป็นลูกพระตถาคตได้ เหตุฉะนั้นวิธีเข้ากลางจึงสําคัญ นัก เมื่อเข้ากลางถูกก็เป้นลูกพระตถาคตทีเดียว" “ทางสายกลาง” เริ่มต้นด้วยการทำใจให้หยุดอยู่ที่ศูนย์ มีนาคม ๒๕๕๐ 0 หากไม่ใช่เพราะบุญบารมีที่ หลวงพ่อวัดปากน่าสั่งสมมาอย่าง ดี ประกอบกับการทุ่มเทชีวิตใน การศึกษาปฏิบัติธรรมอย่างจริงจัง ของท่านในปัจจุบันชาตินี้เล้ว ความรู้เรื่อง การปฏิบัติ “ตึกใจ” ตาม “ทางสาบกลาง” จะไม่มี บังเกิดขึ้นอย่างแม่นอน กลางกาย และเข้ากลางกายไปนี้เองที่ทำให้หลวงพ่อวัดปาก น้ำได้ค้นพบ “ธรรมกาย” หากไม่ใช่เพราะบุญบารมีที่หลวงพ่อวัดปากน้ำสั่งสม มาอย่างดี ประกอบกับการทุ่มเทชีวิตในการศึกษาปฏิบัติ ธรรมอย่างจริงจังของท่านในปัจจุบันชาตินี้แล้ว ความรู้เรื่อง การปฏิบัติ “ลกใจ” ตาม “ทางสายกลาง” จะไม่มีบังเกิดชั้น อย่างแน่นอน และหากมิใช่เพราะความเมตตาที่หลวงพ่อสั่งสอนเผย แผ่ความรู้ที่ท่านพบมาโดยตลอดชีวิตของท่านแล้ว ความรู้ เรื่อง “ทางสายกลาง” นี้คงไม่มีตกทอดมาให้ได้ศึกษากันจน ถึงปัจจบันนี้ พระคุณของหลวงพ่อวัดปากน้ำนั้นจึงยิ่งใหญ่ไพศาล มากกว่าการจะเอื้อนเอ่ยด้วยวจีใดพรรณนาพระคุณของท่าน ได้หมดสิ้น การสร้างมหาวิหารพระมงคลเทพมุนี เพื่อประ ดิษฐานรูปหล่อทองคำของพระเดชพระคุณหลวงพ่อ เป็น เพียงการกระทำเล็กน้อยในการประกาศพระคุณอันยิ่งใหญ่ ของท่านเท่านั้น 0 กัลยาณมิตร