การเรียนภาษาไทยที่วัดพระธรรมกาย : หน้า 71/146

กัลยาณมิตรจากต่างแดแ เขมร จีน และพม่ากำลัง เพราะขณะนั้นที่วิทยาลัยทันตแพทย์ยัง เรียนภาษาไทยกันอยู่ที่วัดและผมก็จะเป็น ไม่มีที่ว่างเลย หลวงพ่อจ้องหน้าผมแล้ว คนไทยที่มาเรียนภาษาไทยด้วย หลวงพ่อ กล่าวว่า "ที่ที่มีเก้าอี้ยอะแยะ ชอบตัว กล่าวว่าเป้าหมายก็คือการเรียนภาษาไทย ไหนก็นั่งได้เลยไม่ต้องรอคำตอบเพราะ แม้ว่าผมจะเป็นคนไทยก็ตาม อาจจะเป็น หลวงพ่ออนุญาตให้นั่งแก้ว" หลวงพ่อ ครั้งแรกที่คนไทยมาเรียนภาษาไทย พูด รอยยิ้มที่เหมือนกับอาทิตย์ที่ผ่านมา ผม กราบเรียนท่านว่า "ผมตัดสินใจมาพักที่ วัดพระธรรมกายแก้ว"หลวงพ่อท่านยินดี มาก และบอกให้ผมตามอุบาสกคนหนึ่ง ไปหาที่พัก อุบาสกคนนี้ก็คือ “หมอปอง" เขาเป็นกันเอง จึงท่า ให้ผมรู้สึกสบายใจที่ ได้พูดคุยกับเขา หมอปองพาผมไปดูที่พัก ลาหลวงพ่อ ท่านให้พรพร้อมทั้งให้ไปคิด ถึง ๓ แห่งด้วยกัน ผมเลือกแท่งสุดท้าย เป็นการบ้านเรื่องไปพักที่วัด หัวเราะเบาๆ แล้วก็ยิ้ม ผมก็ยิ้มตอบท่าน เสร็จแล้วก็อดขันกันไม่ได้ แล้วผมก็กราบ แล้วก็เริ่มหัวเราะได้ ผมรู้สึกประหลาดใจ ในการเชื้อเชิญอย่างจริงใจ และเต็มไป ด้วยอารมณ์ขันของท่าน มีคนพูดให้ฟัง ผมใช้เวลาตัดสินใจอยู่หลายวัน ใน ว่าหลวงพ่อมีอารมณ์ขันบาก บัดนี้ผม ที่ลุดวันอาทิตย์ถัดมาผมก็หอบกระเป๋า ก็ได้ประจักษ์แล้วขณะเดียวกันความหวั่น เสื้อผ้าไปที่อาศรมบัณฑิต เพื่อจะใช้เวลา วิตกของผมก็อันตรบ้านไปโดยสิ้นเชิง ครั้นแล้วหลวงพ่อถามผมว่า "ว่า ยังไง ที่นี่มีที่นั่งเยอะแยะ” ท่านชี้ไปยัง เก้าอี้รอบๆ บริเวณนั้น ผมจึงตอบท่าน ไปโดยอัตโนมัติว่า ‘"ครับ" โดยไม่รู้ว่าทำไม จึงตอบรับค่า เช่นนั่น สิ่งที่ผมคิดออกในขณะนั้นก็คือ พระอาจารย์รูปหนึ่งเคยบอกผมว่า “ล้า ซึ่งเป็นบ้านของอุบาสกเป็นที่ที่เหล่าอุบาสก รับประทานอาหาร นอน เล่นกีฬา ออก ที่เหลืออีก 07 สัปดาห์พักอยู่ที่วัด เวลาช่าง กำลังกาย ลวดมนต์ และท่า สมาธิ ผม เลือกสถานที่แห่งนี้เพราะมองเห็นอุบาสก ที่อยู่กันในบ้านนั้นอายุใกล้เคียงกับผม ผม คิดว่าการพักอยู่กับคนอายุรุ่นราวคราวเดียว กันจะช่วยให้ผมปรับตัวเข้ากับสถานที่ใหม่ ได้เร็วขึ้น อุบาสกที่กำลังเดินอยู่ในบริเวณ ผ่านไปรวดเร็วเหลือเกิน ยิ่งผมพักอยู่ข้าง นอกนานเท่าไร โอกาสที่จะได้เข้าไปสำรวจ วัดพระธรรมกายก็ยิ่งน้อยลงเท่านั้น การ บ้านคงจะรู้ว่าผมเป็นแขกมาใหม่ ต่างก็ จ้องมองผมด้วยความสนใจและต้อนรับ ทักทายเหมือนกับผมเป็นเพื่อนเก่าคนหนึ่ง ผมปรารถนาจะได้กลับมาเยี่ยม แผ่นดินเกิด คือประเทศไทย ผมก็สม ปรารถนา ผมอยากจะเรียนรู้เกี่ยวกับเรื่อง ต่างๆ ของวัดพระธรรมกาย หลวงพ่อก็ ชักชวนให้ผมพักอยู่ที่วัด ผมคิดว่านี่คง หลวงพ่อขอให้เข้อทํา อะไร ก็ควรจะตอบ ว่า ครับ ไม่ว่าเรื่องอะไรทั้งสิ้น" แล้ว หลวงพ่อก็ถามผมอีกว่า "มานั่งสมาธิที่วัด พระธรรมกายสัก ๔ อาทิตย์ดีไหม?” ตัดสินใจอย่างรวดเร็วของผม ทำให้ผม หลวงพ่อคงจะเข้าใจว่าผมมาเพราะต้อง ไม่มีเวลาบอกคุณแม่ว่าผมกำลังจะไปไหน เป็นความเมตตาที่พระพุทธเจ้าทั้งหลายมี การเรียนรู้ชีวิตที่วัดพระธรรมกาย ผมลัง จึงต้องขอให้พี่สาวโทรไปบอกคุณแม่แทน ต่อผมด้วย เมื่อตัดสินใจพักอยู่ที่วัดถึงสิ่ เลอยู่ครู่หนึ่งจึงรับปากว่าต้องการพักที่วัด ผมแน่ใจว่าคุณแม่คงจะเข้าใจและพอใจ อาการลังเลของผมทำ ให้หลวงพ่อกล่าวว่า กับการตัดสินใจของผม นอกจากนี้มันก็ "กลับไปคิดดูใหม่อาทิตย์หน้าค่อยมาให้ เป็นเวลาเพียง 2 สัปดาห์เท่านั้น ผมเอง คำตอบก็ได้" ผมใจชื้นขึ้นเยอะแล้วกราบ เรียนท่านว่าผมจะให้คำตอบอาทิตย์ถัดไป พักผ่อนอยู่ในที่เงียบสงบ ผมรู้ดีว่าโอกาส คำถามสุดท้ายที่หลวงพ่อถามผมก็ อย่างนี้หาได้ยาก และที่สำคัญก็คือผู้ที่เชิญ ขวนไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นหลวงพ่อ ควร คือ "อ่านภาษาไทยได้ไหม" ผมกราบ ก็เหนื่อยอ่อนกับชีวิตในเมือง จึงอยากจะ เรียนท่านว่าอ่านได้นิดหน่อย แต่เขียนไม่ หรือที่เราจะปล่อยให้โอกาสนี้หลุดมือไป ใครได้ ท่านเลยบอกว่าผมควรเรียนภาษา ไทย ท่านบอกด้วยว่าในขณะนั้นมีพระ ผมมุ่งตรงไปที่อาศรมบัณฑิต และ ก็ได้พบหลวงพ่อ หลวงพ่อต้อนรับผมด้วย สัปดาห์ ผมก็ตั้งใจว่าจะสำรวจให้ทั่ววัด ผมจะไม่ยอมให้สิ่งใดมาบั่นทอนกำลังใจ ผมจนหมดโอกาสหาประสบการณ์ที่มั่น คิดอย่างนี้แล้ว ผมก็ยกกระเป๋าเข้าไปใน สถานที่ที่อุบาสกเรียกว่า “บ้าน” ซึ่ง สถานที่นี้ก็จะเป็น“บ้าน” ของผมตลอด เวลาอีกสี่สัปดาห์ด้วยเหมือนกัน กัลยาณมิตร ๗๑ มีนาคม ๒๕๔๐