อย่าเป็นคนสะเพร่า : หน้า 60/252

กันได้จึงใช้จึงทำ ฤาเช่นของเงาและของสำอาง เราต้องขัด อานเช็ดล้างด้วยของอ่อนและของละเอียดจึงจะเป็นการดี และเรียบร้อยสมเหตุสมผลสมควรแก่การที่พึงกระทำ ข้อนี้พระสัมมาสัมพุทธเจ้าตรัสไว้ว่า “แม้ตระกูลที่มั่งคั่งเป็นมหา เศรษฐี ถ้าคนในบ้านหรือบ่าวไพร่ใช้ของไม่รู้จักประมาณ ของหายไม่หา ของเสียไม่ซ่อม ตระกูลนั้นก็มีสิทธิ์ล้มละลายได้” ด การใช้ของไม่รู้จักประมาณ หรือที่เรียกว่าสะเพร่านั้น คือ การนำ ของมาใช้ผิดประเภทบ้าง ความไม่รอบคอบทำให้เสียหายบ้าง ยกตัวอย่างเช่น ตะปูควงถอนขึ้นหรือสกรู (Screw) ถอนขึ้น แทนที่จะเอาไขควงมาไข กลับเอามีดปลายแหลมมาไขแทน ปลายมีดจึง บิดเบี้ยวเสียหาย เป็นต้น หรือวางฉากไม้อัดสำหรับจัดนิทรรศการ เมื่อจัดเสร็จก็วางไว้ กลางแจ้ง ไม่จัดเก็บให้เข้าที่ พอฝนตกลงมาสู่เดียว ไม้อัดเปียกพองเสีย หายหมดเลย ใช้งานได้หนเดียว ไม่ว่าอยู่ที่ทำงานหรือที่บ้าน ก็ต้องฝึกด้วยกันทั้งนั้น เพื่อมีโอกาส ไปเป็นหัวหน้างานในภายหน้า จะได้รอบคอบ ไม่ค่อยผิดพลาด เป็น แบบอย่างที่ดี คนที่ติดนิสัยสะเพร่าตั้งแต่เด็ก พอโตเป็นผู้ใหญ่จะเอาดี ไม่ได้ ถึงจะมีความรู้เพียงใดก็ตาม ถ้าลงเป็นคนสะเพร่าเสียแล้ว ก็ไป ไม่รอด ดังนั้น ใครก็ตามที่มีลูก มีหลาน ให้ใช้ทำงานเสียตั้งแต่ยังเล็ก ทำผิดทำถูกอย่างไรก็บ่นว่า สั่งสอนกันไป พอโตขึ้นจะได้ทำงานเป็น กุลสูตร, อ.จตุกฺก. ๓๕/๒๕๔/๖๒๓ (มมร.) อย่าเป็นคนสะเพร่า CC ตาโบยอดเลขา