การทำงานที่ไม่มีเกียรติ : หน้า 213/252

แต่ถึงกระนั้นก็ตาม ก็รีบจัดให้เสร็จก่อนที่เขาจะลืมตาขึ้น กลัว ใครเขาจะรู้ว่าเราจัดจะเป็นการเสียหน้า จัดเสร็จเรียบร้อยไม่กล้าให้ใครรู้ จนกระทั่งเขาเลิกนั่งสมาธิลงมาจากบ้าน เห็นรองเท้าวางเป็นระเบียบ ได้ยินเสียงเขาพูดกันว่า ด้วยนะ” “แหม...ดีจังเลย วันนี้รองเท้าไม่เกลื่อน ไม่รู้ใครจัด ขออนุโมทนา พอหลวงพ่อได้ยินเขาอนุโมทนา ก็รู้สึกใจฟูขึ้นมาทันที ตระหนัก ว่าเราทำถูกแล้ว แต่ก็ไม่กล้าแสดงตัวให้ใครรู้ว่าเป็นฝีมือเราเอง การหัก มานะลดความถือตัวได้สำเร็จในคราวนั้น เป็นความภูมิใจของหลวงพ่อ ตลอดมา การที่คนเราจะไม่เลือกว่างานต่ำหรือสูง โดยอาศัยความบริสุทธิ์ เป็นเกณฑ์นั้นเป็นสิ่งที่ทำได้ยาก ข้อนี้เป็นความแตกต่างระหว่างคนไทย กับคนอินเดีย คนอินเดียแม้เป็นขอทานแต่จะไม่ยอมขโมย เพราะกลัว บาป ตรงกันข้ามคนไทย ยินดีจะปล้นเขากินแต่ไม่ยอมเป็นขอทาน อาชญากรในเมืองไทย จึงมีมากกว่าในอินเดีย โดยเฉพาะอาชญากร วัยรุ่น ที่ไปทำโจรกรรมกันนั้นไม่ใช่เป็นเพราะความยากจน แต่เพราะ ความฟุ่มเฟือย เลือกงาน ดูถูกว่างานนั้นไม่มีเกียรติ แต่ที่ไปขโมยเขา กิน กลับไม่ดูถูกตัวเอง ความมีทิฐิมานะถือตัวอย่างไม่เข้าท่าด้วยการ ดูถูกงานเช่นนี้ ทำให้คนไทยต้องตกงานกันมาก ไม่ใช่ไม่มีงานทำ แต่ เลือกงานเกินไป แล้วจะมาโยนความผิดให้รัฐบาลก็ไม่ถูก ต้องตำหนิว่า ขณะนี้ คนไทยสอนลูกไม่เป็น สอนให้ลูกมีมิจฉาทิฐิ ดูถูกงานนับว่า ตำรับยอดเลขา ๑๙๗ อย่าคิดว่าการที่ตนต้องทำเป็นของเลวทราม