การใช้เสื่อและการรักษาสมบัติ : หน้า 88/252

พวกเรามาวัดรู้อย่างนี้แล้ว ช่วยหลวงพ่อด้วย ใช้เสื่อให้ถูก ประเภท แล้วก็ช่วยกันเก็บ ช่วยกันรักษา เราจะได้มีของดี ๆ เอาไว้ใช้ กัน ยิ่งเราใช้ถนอมให้อายุยืนยาวไปได้เท่าไร เจ้าภาพที่เขาบริจาคเงินซื้อ เสื่อมา ก็จะได้บุญมากขึ้นตามส่วน เราเองก็ได้ชื่อว่าถนอมสมบัติ พระศาสนา อย่างนี้แม้เกิดกี่ชาติ ๆ กุศลนี้ก็จะตามคุ้มครองเราว่า มี สมบัติอะไร ก็จะมีคนคอยช่วยดูแลให้ นอกจากช่วยกันประหยัดแล้ว ท่านยังเขียนต่อว่า ให้มีความ มัธยัสถ์อย่าชุ่ย คำว่า “ชุ่ย” นี้ใช้มาแต่โบราณแล้วนะ อย่าชุ่ยใช้ให้เกิน การจากผลประโยชน์ที่เราพึงได้” คือวิ่งตามแฟชั่นโดยไม่ดูกำลังของตน เมื่อรุ่นปู่ ย่า ตา ทวดของเรานั้น คนที่เขามีฐานะดี ๆ เขานุ่งห่มด้วยสี ตามวัน วันอาทิตย์สีแดง วันจันทร์สีเหลืองๆ เขามีแฟชั่นกันไม่เบา เหมือนกัน แต่เขาจะบ้าแฟชั่น มันก็เป็นเรื่องของเขา เพราะอยู่ในวิสัยที่ จะทำได้ เรายังเป็นผู้น้อยอยู่ อย่าเที่ยวไปบ้าแฟชั่นตามเขา เพราะตัวเรา จะเดือดร้อน หลวงพ่อเองเมื่อก่อนบวช มีหลักในการใช้เสื้อผ้าว่า ต้องเป็นสีที่ เก่าช้า และใช้ได้หลายหน เมื่อสมัยเป็นนิสิตเคยใช้เสื้อขาวไปได้ทุกที่ ไม่ขัดตา เมื่อจบการศึกษาแล้วจะใช้เสื้อสีขาวทุกวัน ก็ดูกระไรอยู่ จะใช้ เสื้อสี บางทีก็เก่าง่ายทั้งให้สิ้นเปลือง และเนื่องจากทำงานอยู่ในวงธุรกิจ จึงเลือกใช้สีขาวอมเทาหรือขาวอมฟ้า เสื้อผ้าประเภทนี้มองดูเก่าช้า และ ใช้ได้หลายงาน โดยเฉพาะอย่างยิ่ง กางเกงนั้น หลวงพ่อจะเลือกใช้ออก เป็นสีเข้ม ๆ อาจมีสีน้ำเงินแกมสักหน่อยหนึ่ง นอกจากว่าจะใช้ได้ทุก ๆ จงเป็นผู้รู้จักประหยัดการใช้จ่าย ๗๒ ตารับยอดเลขา