การเลือกผู้ติดตาม : หน้า 118/252

ติดตามรับใช้รูปหนึ่ง ผ่านป่ามะม่วงร่มรื่นน่าแวะพักผ่อน แต่พระองค์มี กิจจะต้องเดินทางไปต่อ จึงหยุดพักไม่ได้ พระภิกษุรูปที่ติดตามมาด้วย กราบทูลว่า “พระพุทธเจ้าข้า ป่ามะม่วงนี้ร่มรื่นดี ข้าพระพุทธเจ้าขอพัก อยู่ที่นี่แหละ เพื่อเจริญภาวนา” พระพุทธองค์ทรงค้านว่า “อย่าเลย ไปกับเราก่อนเถิด เราจะไป เทศน์ที่หมู่บ้านข้างหน้า" พระภิกษุทูลว่า “ข้าพระพุทธเจ้าไม่ไปด้วยหรอกพระเจ้าข้า จะหา ป่าร่มรื่นอย่างนี้ได้ที่ไหนอีก ข้าพระพุทธเจ้าขอนั่งสมาธิทำภาวนาอยู่ที่นี่ แหละ” แม้พระพุทธองค์จะเอ่ยชวนอีกหลายครั้งก็ไม่ยอม กลับวางบาตร ของพระองค์ลงกลางถนน แล้วก็เข้าป่ามะม่วงไป พระพุทธองค์จึงต้อง ทรงถือบาตรไปเอง ตอนนั้นพระองค์ทรงพระชนมายุประมาณ ๕๐ - ๕๕ พรรษา เมื่อจะไปเทศน์ที่ไหนก็มีภารกิจหลายอย่าง เช่น ต้อง ประกาศให้ชาวบ้านชาวเมืองรู้ว่าจะมีการเทศน์ที่ไหน เมื่อใด เรื่องอะไร ต้องนําของใช้อันมีบาตร เป็นต้น ไปด้วย และยังต้องไปจัดอาสนะเอง ซึ่งนับว่าเป็นภาระยุ่งยากเกินไป สำหรับผู้สูงอายุเช่นพระองค์ เจอเข้า อย่างนี้บ่อยเข้า ในที่สุดพระองค์จึงทรงเลือกพระอานนท์มาเป็นอุปัฏฐาก คอยรับใช้ประจำ และเป็นเลขานุการส่วนพระองค์ด้วย ถ้าเป็นในวงการ ทหารก็บอกว่าเป็นตำแหน่ง ท.ส. (ทหารคนสนิท) นั่นเอง เมื่อพระอานนท์ได้เป็นพระอุปัฏฐากประจำก็ปฏิบัติภารกิจ ที่ทรง มอบหมายได้อย่างยอดเยี่ยม จนพระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงสรรเสริญว่า ว่าด้วยการปลุกนายตามทุ่มโมงที่สั่งไว้ ๑๐๒ ตาโบยอดเลขา