การลดทิฐิมานะ : หน้า 212/252

หากจะต้องรับจ้างเทถึงเมล์ก็ยอม หลวงพ่อจึงนึกถึงตัวเอง หากจะเข้า ถึงธรรมะได้อย่างคุณยาย ก็จะต้องลดทิฐิมานะของตัวเองให้ได้ ดังนั้น พอเวลาผ่านไปได้ระยะหนึ่ง เวลาไปเรียนธรรมะกับ คุณยายที่วัดปากน้ำ เพื่อน ๆ ที่ไปวัดรุ่นเดียวกันมีหลายคน พวกที่เขา มีความรู้ทางด้านการครัวก็ไปทำครัว พวกที่มีความสามารถจัดดอกไม้ ก็จัดดอกไม้ พวกที่มีความสามารถทางด้านเย็บปักถักร้อย เขาก็ไปทำ ผ้าม่าน ผ้าบังตากัน ส่วนตัวเราไม่มีความรู้ทางด้านนี้เลย ก็เหลียวซ้าย แลขวาว่าจะหาบุญอะไรได้บ้าง ก็หันไปเห็นรองเท้าของคนที่มาวัดวาง เกลื่อนไปหมด คิดว่าคงจะเป็นบุญของเรา ถ้าได้จัดรองเท้าให้เป็น ระเบียบ จึงตัดสินใจรับบุญจัดรองเท้า ๆ แต่กว่าจะหยิบรองเท้าคู่แรกมาจัดได้นั้นยากจริง ๆ เพราะกว่าจะ จัดรองเท้าได้ ต้องรอให้คนอื่นเขาหลับตานั่งสมาธิกันก่อน เพราะกลัวว่า หากเขาเห็นเราจัดรองเท้า ก็จะมาดูถูกเราได้ เราเป็นถึงนักเรียนนอก พ่อ แม่เราก็มีฐานะดี มีหน้ามีตา เราเองก็เป็นคนที่มีชื่อเสียง ล้วนแต่เป็น ความคิดเข้าข้างตัวเองทั้งนั้น ความจริงแล้ว ไม่ได้มีใครรู้จักเราเท่าไรนัก แต่ก็เข้าข้างตัวเองก่อนว่า ตัวเราสำคัญนัก ถ้าใครมาเห็นเราจัดรองเท้าก็ จะดูถูกได้ หรือถ้าพ่อแม่มาเห็น เราทำอย่างนี้ ท่านคงจะเสียหน้า นึกไป กระทั่งว่า เจ้าของรองเท้าคู่นี้เป็นฮ่องกงฟุตหรือเปล่า เมื่อเอื้อมมือไป หยิบรองเท้าคู่แรกนั้น มือมันหดกลับต้องจด ๆ จ้อง ๆ อยู่ถึง ครั้ง กว่าจะตัดใจหยิบรองเท้าขึ้นมาจัดได้ พอหยิบคู่แรกได้ มันก็ได้ ตลอด ที่เหลืออีกกี่คู่ ๆ ก็จัดจนเรียบ จัดไปใจก็ฟูว่า วันนี้เราหมดทิฐิ มานะแล้ว อย่าคิดว่าการที่ตนต้องทำเป็นของเลวทราม ๑๕๐ สํารับยอดเลขา - ๓ 6