จงเลือกโอกาสเข้าหาผู้ที่นายใช้ไปด้วยกิจธุระ : หน้า 110/252

นี้เป็นเรื่องมารยาทธรรมดา ๆ นี่เองว่า ถ้าหากผู้บังคับบัญชาใช้ ให้เราไปติดต่อกับใครก็ตาม ถ้าเขากำลังติดประชุม หรือพูดคุยปรึกษา งานอะไรกันอยู่ ก็แน่นอนว่า เราต้องรอจังหวะไม่ใช่พรวดพราดเข้าไป อย่าว่าแต่คนอื่นเลย แม้เป็นผู้บังคับบัญชาของเราเองก็เช่นกัน ถ้า หากว่าท่านกำลังทำอะไรอยู่ อย่าเข้าไปทันทีเดี๋ยวจะสะดุด เพราะบางที ท่านกำลังคิดงานอะไรของท่านค้างอยู่ เราก็ควรจะเข้าไปเงียบ ๆ อาจนั่ง รอก่อน หากท่านเงยหน้าขึ้นมาก็จะพูดกับเราเอง ถ้าท่านไม่พูดด้วยก็ แสดงว่าท่านอาจจะกำลังคิดอะไรค้างอยู่ ก็ให้นั่งรอไปก่อน เว้นแต่เป็น เรื่องด่วนคอขาดบาดตายจริง ๆ ก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง ๆ ๆ สำหรับกรณีเช่นนี้เกิดขึ้นกับหลวงพ่อบ่อย ๆ บางทีกำลังเขียน หนังสือ ความคิดไหลกำลังหัวแล่นดี ถ้าใครมาขัดจังหวะทำให้ต้องหัน มาพูดคุยด้วย พอกลับไปเขียนใหม่ อ้าว ! ไม่ปะติดปะต่อกันเสียแล้ว เพราะฉะนั้น ถ้าไม่ใช่แขกแปลกหน้าล่ะก็ หลวงพ่อเห็นแล้วอาจยัง ไม่พูดด้วยทันที ขอเขียนต่อสักอีก ๕ - ๑๐ นาที บางทีเกรงว่าเขาจะรอ นาน ก็เหลียวกลับไปบอกให้เขารอสักครู่ แต่บางทีก็ถึงครึ่งชั่วโมงแน่ะ เพราะงานที่ทำนั้น ถ้าขาดตอนแล้วจะปะติดปะต่อไม่ได้ บางคนเขามี ธุระรอไม่ไหวอาจขอกลับไปก่อน บอกวันหน้าจะมาหาใหม่ก็มี แต่ถ้า งานของเขาด่วนจริง ๆ ต้องขอพบให้ได้ก็จำเป็นต้องหยุดให้เขา อีกประเด็นหนึ่งคือ ถ้าเราจะขอร้อง หรือขอความช่วยเหลือจากผู้ บังคับบัญชาไม่ว่าจะเป็นเรื่องอะไรก็ตาม ให้ดูอารมณ์ของท่านก่อน ว่า พอจะรับอะไรได้หรือไม่ ถ้าท่านไม่อยู่ในอารมณ์ที่จะรับฟังอะไร เช่น จงเลือกโอกาสเข้าหาผู้ที่นายใช้ไปด้วยกิจธุระ CC ตารับยอดเลขา