การสังเกตและการพลัดหลง : หน้า 132/252

ถ้ามืดหรือห่างไกลที่ดูหน้าไม่ถนัด เราก็ควรสังเกต กิริยาท่าทางที่ท่านเดินก็คงรู้ได้ว่าใช่ถ้าไม่ ธรรมดาเดินมา แต่ไกล ถ้ามืดสักหน่อยนั้น ดูหน้าไม่พอที่จะจำได้เลย ต้อง ดูกิริยาท่าทางที่เดินก็คงจะรู้ได้ว่าใครเป็นแน่ คนที่เราคุ้น เคยรู้จักชัดเจนนั้น สังเกตดังนี้ ไม่ใคร่จะผิดเลย ๆ เรื่องนี้เป็นเรื่องธรรมดาที่ว่าเวลาไปไหนที่มีผู้คนมาก ๆ ก็อาจเกิด การพลัดหลงกันได้ บางทีเราก็เคยพลัดกับพ่อแม่กับเพื่อนฝูง พอเดิน เบียดเสียดกันเข้าเหลียวกลับมาอีกที เอ้า ! หายไปตรงไหนก็ไม่รู้แล้ว ถ้าเป็นเรื่องเที่ยวเตร่ไม่ได้ไปเรื่องงานสำคัญก็แล้วไป แต่ถ้าเป็นการ ติดตามไปในหน้าที่การงานหรือราชการแล้ว เรื่องนี้จะกลายเป็นเรื่อง สำคัญขึ้นมา เพราะถ้าเราไม่เป็นคนรอบคอบแล้ว ก็อาจพลัดหลงกับ นายได้ ต้องยุ่งยากค้นหากันให้โกลาหล การงานก็อาจเสียหายได้ ๆ หลวงพ่อมีประสบการณ์ในเรื่องนี้มาแล้ว ตั้งแต่สมัยยังเป็นนิสิต คราวนั้นไปกับเพื่อน ๆ หลายคน ติดตามอาจารย์ไปประชุม คนหนึ่งถือ กล้อง เราถือฟิล์ม ส่วนอีกคนหอบเอกสารไป ก็พากันเดินตามอาจารย์ ไปเข้าลิฟท์ โดยลืมถามไปว่าจะไปชั้นไหน เผอิญคนมาก พออาจารย์ เข้าไปในลิฟท์ประตูก็ปิด พวกเราอยู่ข้างล่าง เอาละซิ ไม่รู้ว่าอาจารย์ขึ้น ไปชั้นไหน ก็เดาสุ่มขึ้นลิฟท์ไปอย่างนั้น เลยพลัดกันวุ่นวาย กว่าจะเจอ กันก็ใช้เวลาอีกเป็นชั่วโมง ผลสุดท้ายเรื่องที่อาจารย์จะนำไปรายงานก็ รายงานไม่ได้ เพราะเอกสารติดอยู่ที่เพื่อนคนหนึ่ง พอเจอคนถือเอกสาร เมื่อเวลาไปไหนกับนาย อย่าพลัดกับนาย ๑๑๖ ตารับยอดเลขา