การนั่งและยืนต่อผู้ใหญ่ : หน้า 105/252

๔. ให้นั่งเยื้องไปทางปลายลม อย่าไปอยู่ทางต้นลม เพราะถ้า เราเป็นคนขยันทำงานละก็ เหงื่อท่วมตัวทั้งวัน ตัวเราเอง อาจจะคุ้นกลิ่นตัวเองจนไม่รู้สึกรำคาญ แต่ผู้ใหญ่ท่านอาจ รู้สึกได้ ยิ่งไปนั่งต้นลมด้วยแล้ว บางทีท่านทนกลิ่นสาบเรา ไม่ได้ เลยไม่อยากพูดด้วย ตัดบทว่ามีธุระ ลุกหนีไปเสีย งานก็จะไม่ได้ ทั้ง ๔ ข้อนี้จำให้ขึ้นใจ เมื่อเลือกที่นั่งได้ถูกต้องแล้ว คราวนี้ก็ ต้องระวังเรื่องท่านั่งให้ดี หลายคนยังไม่เข้าใจ เวลาไปคุยกับพระชอบนั่ง ขัดสมาธิ เขาไม่ทำกันนะ เพราะท่านั่งสมาธินั้น เขาเรียกว่าสมาธิบัลลังก์ เป็นท่านั่งของผู้ใหญ่ เช่น กษัตริย์เวลาปกครองประเทศ ท่านใช้ท่านั่ง สมาธิบัลลังก์ หรือผู้พิพากษาว่าคดีความก็ขึ้นบัลลังก์ แต่เราไปหา ผู้ใหญ่ ไม่ควรนั่งขัดสมาธิ ให้นั่งพับเพียบแทน ท่านั่งพับเพียบต่อหน้า ผู้ใหญ่ก็อย่ายึดจัด เดี๋ยวท่านจะหมั่นไส้ เพราะมันเกินไป ๆ ๆ ส่วนท่ายืนท่าเดิน ก็สำคัญเหมือนกัน จะเดินตึง ๆ พรึ่บพรั่บ เข้าไปแบบทหาร หรือเข้าไปหาผู้ใหญ่แล้วยืนอกแอ่น นั่นไม่ควร ถึงฝึก ทหารก็เถอะ เล็ก ๆ น้อย ๆ เหล่านี้ขอให้ระวังกันให้มาก อย่ามองข้าม ไป เพราะบางทีเรื่องบางเรื่องท่านเต็มใจจะช่วยอยู่แล้ว แต่มาดของเรา มันน่าหมั่นไส้ เลยไม่ช่วย ปล่อยทิ้งเสีย เลยยุ่งใหญ่ อย่างเราจะสอน หนังสือให้น้อง แต่น้องมันยืนท้าวเอว เลยไม่อยากสอน เพราะท่ามันไม่ น่าสอน มันน่าเคาะหัวเสียด้วยซ้ำ เพราะฉะนั้น ไปฝึกมารยาทการยืน เดิน นั่ง นอน ให้ดี ไม่อย่างนั้นจะหมดเสน่ห์แล้วเสนียดจะเข้ามาแทน ตารับยอดเลขา การเคารพต่อผู้มีวาสนาบรรดาศักดิ์