มโนธรรมและการขอของ : หน้า 77/252

แต่ในปัจจุบันนี้มโนธรรมเรื่องศีลข้อที่ ๒ ของเราหย่อนยานไป มาก อย่าว่าแต่เข็มหมุดเลย ยิ่งกว่านั้นหลายเท่าก็โกงกันให้ยุบยับไป หมดแล้ว เพราะฉะนั้น ข่าวคอรัปชั่นจึงขึ้นหน้าหนังสือพิมพ์อยู่ทุกวัน อย่างนี้ความมั่นคงของชาติก็คงเสื่อมตามไปด้วย ถ้าเป็นสิ่งของที่เราอยากได้จริง ๆ ไม่ว่าจะเป็นของเล็กน้อยเพียงใด ก็ให้เอ่ยปากขอให้เป็นกิจลักษณะ ไม่ใช่งุบงิบหยิบเอามา ต่อไปในเบื้อง หน้า ไม่ว่าเราจะอยู่ที่ใดก็ตาม อย่าทำให้ใครเขาระแวงสงสัยได้ว่า เรามี นิสัยขี้ขโมย เอาหัวใจตีแผ่มันลงไปให้เห็นกันชัด ๆ ว่าคนอย่างเรา แม้จะ เป็นผู้น้อย ยากจนแสนเข็ญอย่างไร ก็ไม่เห็นแก่ได้ของใคร ไปถึงไหนก็ ยืดอกได้ เพราะไม่มีมลทินให้กินแหนงแคลงใจ ไม่มีใครสามารถตำหนิ เราได้ สำหรับเรื่องนี้ มีอุทาหรณ์สำหรับคนที่เข้าวัด คือ เรื่องราวของ พระเจ้าพิมพิสาร ซึ่งเป็นองค์อุปถัมภ์พระพุทธศาสนาที่สำคัญในสมัย พุทธกาล ๆ G ในอดีตชาติ ท่านได้ทำนุบำรุงพระพุทธศาสนาของพระพุทธเจ้า พระองค์ก่อน ๆ มาอย่างดี ส่วนพระญาติของท่านแบ่งออกเป็นกลุ่ม ใหญ่ ๆ ๒ กลุ่ม กลุ่มหนึ่งมาช่วยพระองค์ทำนุบำรุงพระพุทธศาสนา ตั้งใจทำบุญสุนทาน เมื่อละโลกไปแล้ว ที่ยังไม่หมดกิเลสก็ไปเป็นเทวดา เสวยสุขในสวรรค์ อีกกลุ่มหนึ่งเป็นคนประเภทเห็นแก่ได้ ยักยอกเอา ทรัพย์ตั้งแต่ข้าวปลาอาหารที่จะถวายพระ รวมไปถึงเครื่องใช้ไม้สอย ติโรกุฑฑสูตร, ขุ.ขุ. ๓๙/๘/๒๗๖ - ๒๗๗ (มมร.) ตารับยอดเลขา ๖๑ ของของนาย จงขอเสียก่อน จึงถือเอา