การรักษาของราชการ : หน้า 76/252

ๆ ต้องใช้เอกสารมาก ลูกน้องของท่านสองคนที่ช่วยกับหาบแผนที่มานี่เดิน ขาสั่นเลย และการรวบรวมเอกสารในสมัยนั้นไม่สะดวกสบายเหมือนใน สมัยนี้ ที่เย็บกระดาษก็ยังไม่มีใช้ มีแต่เข็มหมุดเท่านั้น ตอนนั้นก็ราว ๕๐ ปีที่แล้ว ช่วงก่อนสงครามโลกครั้งที่ ๒ เล็กน้อย เข็มหมุดซึ่งคุณ ผู้หญิง ใช้ในการตัดเย็บเสื้อผ้า เป็นของหายากในท้องตลาด มีใช้แต่ใน หน่วยราชการเท่านั้น โยมพี่เล่าให้ฟังว่า ทันทีที่คุณพ่อกลับมาจากสำรวจทำแผนที่ต่าง จังหวัด ก็ใช้ท่านให้จัดเอกสารใหม่ เอาเข็มหมุดที่กลัดกระดาษออก แล้วนำมาเข้ารูปเล่มในแฟ้ม เมื่อแกะเสร็จเรียบร้อย ปรากฏว่าได้เข็ม หมุดมาตั้งกำมือหนึ่ง ความที่เป็นเด็กผู้หญิงรักการเย็บปักถักร้อย ก็ เลยหยิบเข็มหมุดของคุณพ่อไว้หยิบมือหนึ่ง เพื่อจะตัดเสื้อผ้าจะได้มี กลัด เพราะของพวกนี้เมื่อเบิกเอามาใช้แล้ว ไม่ต้องคืนก็ได้ เพราะเป็น ของเล็กน้อย วันหนึ่งคุณพ่อมาเห็นเข้า ว่ายังมีเข็มหมุดตกค้างอยู่ที่โยมพี่คนนี้ อีกหยิบมือหนึ่ง ท่านโกรธมากเอ็ดเสียงลั่นบ้าน บอกว่านี่เป็นการ โกงแผ่นดิน เอาเข็มหมุดมาตั้งหยิบมือหนึ่ง ก็เลยต้องเอาไปคืน นี่คือ รุ่นปู่ ย่า ตา ยายของเรา ท่านมองสิ่งของใด ๆ ที่ไม่ใช่ของตัวเอง โดย เฉพาะอย่างยิ่งของราชการว่าเป็นของกลาง เป็นสมบัติของแผ่นดิน ดังนั้น เข็มสักเล่ม ด้ายสักคืบ ท่านก็ไม่ยอมเอาของใคร พยายาม รักษาศีลอทินนาทานของท่านอย่างดี เพราะอย่างนี้แหละท่านถึงได้รักษา แผ่นดินไทยไว้ให้เราอยู่ได้จนทุกวันนี้ ของของนาย จงขอเสียก่อน จึงถือเอา ๖๐ ตารับยอดเลขา