6 ครั้ง

และคนชั้นเก่าเขามีความพากเพียรมาก ตกทุกข์ได้ยาก ก็ ไม่ใคร่จะทิ้งมูลนาย ล่มหัวจมท้ายมาด้วยตลอดบุตรและ นัตตา ความอุสาหก็น่าชมเชย ถึงกับหัดเป็นเสมียนเขียน หนังสือด้วยใบพาย และถือหีบหมาก ถือร่มตามนาย เป็นต้น เขายังไม่ทอดทิ้ง สู้ทนทานเอาเป็นการเป็นงานดิบดี ไปได้ก็มีเป็นอันมาก มีจนบัดนี้ก็มีด้วยความอุสาหะ ฉะนั้น เหตุใดเราก็เป็นคน ควรจะกระทำเช่นเขาได้เหมือนกัน จรรยาข้อที่ นี้ต่อเนื่องกับข้อที่ ๓๒ คือนอกจากจะเป็นคน กตัญญูไม่ลืมพระคุณผู้ที่มีพระคุณ ยังต้องไม่เป็นคนใจรวนเรด้วย ไม่ใช่คิดแต่จะได้ จะเด่นดังให้รวดเร็วโดยไม่นึกถึงคุณธรรม ทำงานกับ นายคนนี้ยังไม่เห็นวี่แววของความก้าวหน้า ก็คิดจะเปลี่ยนงานใหม่เสีย แล้ว ไม่รู้จักอดทน ท คนเรานั้น เมื่อทำดี ต้องได้ดีอย่างแน่นอน แต่เมื่อบุญยังไม่ส่งผล ก็ต้องรอเวล
- การทำงานอย่างมีความอดทน