อย่าเย่อหยิ่งเป็น “กิ้งก่าท้าววิเทหราช” : หน้า 185/252

๒๗. อย่าเย่อหยิ่งเป็น “กิ้งก่าท้าววิเทหราช เมื่อนายเมตตาปรานี้เป็นที่ไว้วางใจเช่นนั้นแล้ว ความเจริญก็ย่อมจะบังเกิดแก่เราหลายประการ ฯลฯ แต่ ถึงอย่างนั้นก็ดี เราไม่ควรจะเย่อหยิ่ง "กิ้งก่าท้าววิเทห ราช” เราควรจะยำเกรงระมัดระวังตัว อย่าให้ความชั่วมา คลุกคละปะปนกับความดีของเราที่มีอยู่แล้วให้มัวหมองไป ๆ เพราะความดีย่อมหายาก ต้องสะสมอบรมไว้ให้เป็นสมบัติ ของเรามาก ๆ จึงจะสำเร็จมรรคผลพาตนให้สู่ศุขได้ ความชั่ว นั้นกระทำง่าย และเป็นสิ่งทำลายความดีที่เรามีไว้นั้นให้ พลันสูญหาย ถึงแม้ว่าจะมีสักครั้งเดียวที่เจตนาทำ ก็อาจ ลบล้างความดีที่มีอยู่หลายครั้งพังทะลายหายสูญได้ ไม่ใช่ เช่นของแลกเปลี่ยนกันตัวต่อตัวเลย เพราะฉะนั้น เราควร ระวังอย่าให้มีให้เป็นได้จึงจะดี แม้ถ้าจะมีเป็นขึ้นบ้างโดยไม่มี เจตนาแล้ว ก็ไม่สู้กระไรนัก โทษคงไม่หนัก ถ้าเสมอเพียง ภาคทัณฑ์ มีเรื่องเล่าในอดีตว่า มีเจ้ากิ้งก่าตัวหนึ่งเกาะอยู่บนต้นไม้ ทุกครั้ง ที่ท้าววิเทหราชเสด็จผ่านไป มันจะลงมาจากต้นไม้มาคำนับพระองค์ ท้าววิเทหราชชื่นชมมันมาก จึงให้นำเอาลูกกระพรวนทองคำไปผูกคอให้ เป็นรางวัล ตั้งแต่นั้นมา เวลาที่พระองค์เสด็จผ่านไป มันไม่เคยลงมา คำนับอีกเลย ได้แต่เกาะกิ่งไม้ชูคอว่าข้าได้ทอง ท้าววิเทหราชจึงสั่งให้นำ ตำรับยอดเลขา ๑๖๙ อย่าเย่อหยิ่งเป็น “กิ้งก่าท้าววิเทหราช”