ความสามัคคีและการกระตัญญู : หน้า 245/252

ชนร่วมชาติ ใครพลั้งพลาดช่วยผดุง เร่งบำรุงความสามัคคี อย่าให้มีฉันทา ผูกเวราอาฆาฏ นี่เป็นบาทบทปฐม สอง อุดมจิตร์แล้ว เว้นสอดแคล้วกินแหนง หมดความระแวง สงสัย ในพระไตรสรณคม ซึ่งบรมศาสดา โปรดกรุณาสั่ง สอน ให้สัตว์จรเจริญมรรค สมควรจักกระตัญญู เชิดชูและ อุปถัมภ์ แนะนำผดุง ช่วยบำรุงศีลทาน อายุกาลแห่ง สาสนา จึงจะถาวรดำรง ยืนยงชั่วกาลนาน ที่สามการรู้สึก รากถึงผู้มีพระคุณ ซึ่งการุณกอบเกื้อ โดยความเอื้ออุปการ อาตม์ มีปิตุมาเป็นอาทิ ประยูรญาติวงษา อันเสนหาอีก มิตรสหาย ทวยเทพนิกายทั่วสากล ตามยุบลแบบฉบับ อีก ควรนับกระตัญญู ต่อพระครูอุปัชฌาจารย์ ขัติยมหาศาล และมูลนาย ควรถวายความนอบน้อม พร้อมทั้งกายวาจา จิตร์ โดยสุจริตตลอดกาล ความสำราญเจริญศรี จะเกิดมี แก่ตน โพยภัยผลความพิบัติ จะขจัดจากอาตม์ โดยอำนาจ สัตย์สุจริต บริสุทธิ์จิตรกายวาจา อีกเดชาแห่งกระตัญญู จะ เชิดชูชื่อเสียง สนั่นเพียงฟ้าคนอง เอนกชนปองสมัคสมาน ไมตรีการเจริญผล เป็นมงคลชั่วฟ้า ตลอดโลกจักอ้าโอษฐ์ ซ้องสรรเสริญ พ่อเอย ตารับยอดเลขา ๒๒๙ บทส่งท้าย