เอาลูกกระพรวนทองคําออกจากคอเสีย : หน้า 186/252

เอาลูกกระพรวนทองคําออกจากคอเสีย ข้อนี้เป็นการเตือนสติว่า เมื่อเราได้ตั้งใจปฏิบัติหน้าที่จนกระทั่งผู้ บังคับบัญชาหรือนายเราเกิดความเมตตาปรานีไว้วางใจแล้ว ขอให้เรา พยายามรักษาความดีนั้นไว้ให้ได้ อย่าเหลิงหลงลืมตัว ตลอดระยะเวลาที่หลวงพ่อทำงานสร้างวัดก็ดี ทั้งเมื่อก่อนสร้าง วัดตอนที่ยังทำงานส่วนตัวอยู่ก็ดี ได้พบบุคคลประเภทหนึ่งคือ ในตอน แรกได้ตั้งใจทำงานทุกอย่างเป็นอย่างดี ติดตามงาน หนักเอาเบาสู้ และ ฉลาดในการทำงาน รวมความแล้วคือช่างรู้ใจเราไปเสียหมด แต่ภาย หลังจากที่มอบความไว้เนื้อเชื่อใจ และมอบหมายการงานสำคัญ ๆ ให้ ไปทำแล้ว กลับลืมตัว ถึงแม้งานที่ทำจะไม่เสีย แต่วางตัวสูงกว่าที่ควร จะเป็น มีทั้งไปเกทับสับแหลกกับเพื่อนร่วมงาน มีทั้งไปดูถูกชาวบ้านเขา มีทั้งไปยกตนข่มท่านในรูปแบบต่าง ๆ ทำนองเดียวกับกิ้งก่าได้ทองของ ท้าววิเทหราช แม้กับหลวงพ่อเองบางทีก็ชักจะพอง ๆ เข้าใส่ จึงต้อง เลิกใช้งาน คนเราเมื่อไปทำงานที่ใดก็ตาม จนกระทั่งมีผู้ใหญ่เขาเกิดความไว้ วางใจแล้ว ก็ย่อมจะต้องมีแต่ความเจริญต่อไปข้างหน้าอย่างแน่นอน แต่หากไปกระทำการใดที่ทำให้ผู้ใหญ่เขาไม่อยากให้งานเรา ผลงานก็ ย่อมไม่มี แล้วมันจะเฉาตาย หาความเจริญก้าวหน้าไม่ได้ คนที่มีฝีมือดี เมื่อได้รับความไว้เนื้อเชื่อใจแล้ว กลับมายโสโอหัง เสีย หรือบางคนพอได้เลื่อนยศตำแหน่งเข้าเลยมัวเมาจมอยู่ในอบายมุข ไม่ติดตามงานเท่าที่ควรจะเป็น พวกนี้ขุดหลุมฝังตัวเองทั้งนั้น อย่าเย่อหยิ่งเป็น “กิ้งก่าท้าววิเทหราช ๑๗๐ ตำรับยอดเลขา