ความสำคัญของเลขาฯ : หน้า 119/252

จะหาพุทธอุปัฏฐากที่มีความสามารถเกินกว่าพระอานนท์นั้นไม่ได้แล้ว งานประกาศพระศาสนาของพระองค์ จึงรุดหน้ารวดเร็วยิ่งขึ้น พระสัมมาสัมพุทธเจ้ากว่าจะได้พระอานนท์มาเป็นเลขาฯ หรือเป็น อุปัฏฐากส่วนพระองค์ ก็ทรงเจอเลขาฯ ประเภทไม่เป็นโล้เป็นพาย ทำให้พระองค์ต้องทรงลำบากลำบนเสียหลายครั้ง เช่น คราวหนึ่งพระภิกษุรูปหนึ่ง ขณะร่วมทางไปกับพระองค์ดี ๆ พอไปได้ครึ่งทางกลับขอแยกไปทางอื่นเสียนี่ ปล่อยให้ทรงถือบาตรไป เอง พระองค์ทรงห้ามถึง ๓ ครั้ง ก็ไม่เชื่อ ขึ้นแยกทางไปจนได้ แล้วก็ ไปโดนโจรทุบหัวเอา วิ่งเลือดโชกมาทีเดียว ร้องว่า “พุทธเจ้าข้า รอด้วย ๆ โจรมันทุบหัวข้าพระองค์ เจ็บเหลือเกิน” พระพุทธองค์ตรัสว่า “เราบอกแล้วไงว่า อย่าไป” พระภิกษุนั้นกลับตอบว่า “แล้วทำไมพระองค์ไม่บอกข้า พระพุทธเจ้าก่อนว่าไปแล้ว จะโดนตีหัวแบบนี้” ตรัสตอบว่า “ก็ถ้าบอกเธออย่างนั้น เธอก็จะคิดว่าเราหลอกลวง ขู่เธอ เพื่อว่าเธอจะได้ไปกับเรา เราออกปากห้ามเธอหลายครั้ง ก็ไม่ ยอมเชื่อ จึงต้องปล่อยให้เป็นอย่างนี้” พระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงมีบารมีมากขนาดนี้ กว่าจะได้อุปัฏฐาก หรือเลขาฯ ส่วนพระองค์ที่รู้ใจมารับใช้ยังยาก เพราะฉะนั้น ให้ตั้งใจ ศึกษาและปรับปรุงตัวให้ดี เพื่อจะได้เป็นเลขาฯ พระพุทธเจ้าพระองค์ หน้า บุญไม่เบานะ ได้บุญมากทีเดียว มหาปทานสูตร, ที.ม.อ. ๑๓/๑ - ๕๖/๘๔ (มมร.) สํารับยอดเลขา ๑๐๓ ว่าด้วยการปลุกนายตามทุ่มโมงที่สั่งไว้