ความกตัญญู : หน้า 223/252

๓๒. อย่าประพฤติดังภาษิตว่า “มังมีดีหอม ช่วยกันตอมกิน” อีกประการหนึ่ง เราเป็นบ่าวเป็นข้าท่าน ควรจะคิดใน ข้อนี้ด้วย คือเจ้านายเรามีบุญวาสนาอยู่ เราก็ได้พึ่งบุญ บารมีได้รับความสุข และส่งเดิมแนะนำอุดหนุนให้เราได้รับ เกียรติยศ และคุณประโยชน์อันใดก็ดี ข้อนี้เราต้องคิดถึง พระเดชพระคุณเป็นอันมาก ครั้นเมื่อท่านตกยากเสื่อมยศ เราก็ควรรรกถึงคุณบูชาคุณ อย่าละเลยให้เสื่อมเสียความ กตัญญูไป จะสนองคุณท่านด้วยอาการอย่างไร ที่ควรที่ ชอบก็ต้องกระทำไป อย่าให้เป็นดังความว่า “มั่งมีที่หอม ช่วยกันตอมกิน ฉิบหายวายวอด เอาตัวรอดสิ้น” เช่นนี้ได้ จึงจะเป็นที่สรรเสริญของเทพยดาและมนุษย์ ซึ่งจะนับว่า เราบริสุทธิ์ประเสริฐในความกตัญญู จรรยาข้อนี้ อธิบายความได้ว่า เมื่อเราได้ดี เพราะการสนับสนุน ของเจ้านาย ก็ไม่ควรลืมพระคุณท่าน ถึงแม้ท่านจะปลดเกษียณพ้นจาก อำนาจหน้าที่ไปแล้ว หรือแม้ท่านจะตกต่ำจนถึงล้มละลายในภายหลัง ก็ อย่านำเรื่องความตกต่ำในเรื่องส่วนตัวของท่าน มาบดบังคุณความดีที่ ท่านเคยทำไว้กับเรา มิฉะนั้น เราจะกลายเป็นคนเนรคุณ อกตัญญู ไม่รู้ คุณคน ตำรับยอดเลขา ๒๐๗ อย่าประพฤติดังภาษิตว่า “มังมีดีหอม ช่วยกันตอมกิน”